اربعین؛ روایت قدم‌هایی که به معشوق می‌رسند

اربعین، قرار عاشقانه‌ای است که هر سال در مسیر نجف تا کربلا تجدید می‌شود؛ سفری که با قدم‌ها آغاز می‌شود، اما مقصد واقعی آن، رسیدن دل به معشوق است و این مسیر عشق تا قیامت ادامه دارد.
کد خبر: ۸۵۲۸۷۶
تاریخ انتشار: ۱۴ مرداد ۱۴۰۵ - ۰۸:۳۲ - 05August 2026

به گزارش دفاع‌پرس: پیاده‌روی اربعین حسینی را نمی‌توان با واژه‌ها توصیف کرد؛ باید آن را زندگی کرد و در جاده‌ای داغ قدم گذاشت و میلیون‌ها عاشق را دید که قلبشان هم‌زمان به یک مقصد می‌تپند؛ مقصدی که به امام حسین‌(ع) می‌رسد. جاده‌ای که در آن فاصله‌ها معنا ندارند و تنها چیزی که اهمیت دارد، رسیدن است؛ رسیدن به حریمی که قرن‌هاست، دل‌های عاشقان را به سوی خود می‌کشاند.

اربعین؛ قرار سالانه دل‌هایی که بی‌قرار حسین‌(ع)‌اند

در این مسیر مقدس، پاها خسته می‌شوند و تاول می‌زنند، اما دل‌ها خسته نمی‌شوند و با اشتیاق در پی رسیدن به دیدن یار هستند. هر قدم، عهدی دوباره با امامی است که برای عزت، آزادگی و حقیقت از همه چیز خود گذشت. هر قدم زمزمه‌ای است که می‌گوید: «ای کاش در کربلا بودم و تو را تنها نمی‌گذاشتم حسین.» خوشا به حال آنان که در این مسیر، خود را پیدا می‌کنند؛ چراکه هرکس به امام حسین‌(ع) برسد، راه گم‌کرده زندگی‌اش را پیدا می‌کند.

اربعین فقط عبور از کیلومترها جاده نیست؛ عبور از غرور، دلبستگی‌ها و خودخواهی‌هاست. اینجا آدم‌ها یاد می‌گیرند بی‌چشمداشت ببخشند، بی‌منت خدمت کنند و بدون آنکه همدیگر را بشناسند، برای هم خانواده باشند و یک‌صدا برای هدفی مشخص قدم بردارند. اینجا موکب‌ها فقط محل استراحت نیستند؛ کلاس درس محبت‌اند؛ درس می‌دهند که می‌شود با یک لیوان آب، یک لبخند یا حتی جای کوچکی برای استراحت، دل زائران را آرام کرد.

چه زیباست که در این راه، ثروتمند و فقیر، پیر و جوان، زن و مرد، از هر زبان و هر ملیتی، دوشادوش هم قدم برمی‌دارند. هیچ‌کس از دیگری برتر نیست؛ همه یک‌رنگ‌اند و فقط یک نام را صدا می‌زنند: «لبیک یا حسین‌(ع).» این همان معجزه‌ای است که دنیا کمتر به خود دیده است؛ وحدتی که نه با اجبار، بلکه با عشق از سراسر دنیا شکل گرفته است.

گاهی گرمای هوا، تاول پاها و ساعت‌ها پیاده‌روی، جسم را خسته می‌کند؛ اما کافی است گنبد زیبای ارباب حسین (ع) از دور دیده شود. همان لحظه، تمام خستگی‌ها رنگ می‌بازند و اشک بی‌اجازه از چشم‌ها جاری می‌شود. انگار دل سال‌ها منتظر همین لحظه بوده است؛ لحظه‌ای که میان شلوغی جمعیت، خودت را به آغوش امن حسین‌(ع) می‌رسانی.

آری، اربعین سفری است که پایان ندارد. شاید مسیر نجف تا کربلا تمام شود، اما راهی که در دل انسان آغاز می‌شود، تا پایان عمر ادامه دارد. کسی که از این سفر بازمی‌گردد، دیگر همان آدم سابق نیست؛ نگاهش عوض می‌شود، دلش مهربان‌تر می‌شود و معنای زندگی را جور دیگری می‌فهمد. عاشق‌تر می‌شود و هر سال خونش برای سفر به پیاده‌روی اربعین به جوش می‌آید و دلش برای این سفر معنوی تنگ می‌شود و درصدد حضور در این مسیر می‌افتد.

انتهای پیام/ 261

نظر شما
captcha
پربیننده ها
آخرین اخبار