دل‌نوشته پدر شهیدی که در کربلا به شهادت رسید

به گزارش گروه حماسه و جهاد دفاع‌پرس، شهید «محمدامین رستمی جلیلیان» از اهالی کرمانشاه در حملات هفته گذشته ارتش تروریستی آمریکایی و سعودی به کربلا به درجه رفیع شهادت رسید.

متن زیر دل‌نوشته «حاج کامل» پدر این شهید بزرگوار است.

محمد جان! حالا که با دستان لرزانم برایت می‌نویسم، نه کلمات یاری می‌کنند و نه بغض گلویم اجازه می‌دهد فریاد بزنم. مگر می‌شود پدر باشی و ندانی در این چند روز چه بر سرت آمده است؟

سی‌ودو سال بودی؛ سی‌ودو سالِ تمام، وجودت بهارِ خانه‌ی ما بود. آن‌قدر که اخلاقت عطر گل داشت و ایمانت به اسلامِ محمدی و عشقِ بی‌پایانت به این خاکِ پاک، مایه فخرِ من بود. چطور باور کنم که آن پیکر، آن‌که عشقِ علی (علیه‌السلام) در رگ‌هایش می‌جوشید، در غربتِ بغداد و زیرِ آتشِ کینه‌ی همان‌هایی که بویی از انسانیت نبرده‌اند، پرپر شد؟
‌
می‌گویند «بمباران»، اما من می‌گویم «معراج». پسرم، شنیده‌ام که از تو چه باقی مانده… می‌گویند پیکرت تکه‌تکه شده. می‌گویند سرت… دستت… پایت… خدایا، این بارِ سنگین را چگونه باید به دوش بکشم؟ آن پیکری که من در کودکی‌اش بوسیده بودم، آن پیکری که وقتی به سجده می‌رفت، فرشتگان به طهارتش غبطه می‌خوردند، حالا در تکه‌هایی خلاصه شده که حتی پیدا نمی‌شوند!

محمدِ عزیزتر از جانم! دیروز در کرمانشاه، زیرِ سقفِ آسمانی که گویی از غمِ تو ابری شده بود، در میانِ آن همه جمعیت که برای بدرقه‌ات آمده بودند، وقتی به مزارِ ابدی‌ات نگاه می‌کردم، فقط به «کمیل» فکر می‌کردم. پسرِ خردسالت را چه بگویم؟ به او بگویم که پدرش، الگوی تقوا و اخلاق، تکه‌تکه‌اش کردند تا امنیتِ این مردم باقی بماند؟ به او بگویم که تو عاشقِ ایران بودی و حالا ایران، مزارِ پاره‌پاره‌ی تو را در آغوش گرفته است؟

علی، برادرت، وقتی تابوتِ سبک‌وزنِ تو را در میانِ دستانِ مردم دید، کمرش خم شد. او حالا نه تنها برادر، که غریبِ تنهاییِ من است.

پسرم! تو را به خاک سپردیم، اما بدان که هر قطره از خونِ پاکت، ریشه‌ی این شجره‌ی طیبه را آبیاری کرد. تو مایه افتخارِ من بودی و من امروز، با قلبی تکه‌تکه، شاکرِ خدایی هستم که امانتش را به شکلی آسمانی از من گرفت.

بمان‌ای شهیدِ سربلندِ من! که راهِ تو، راهِ حسین (علیه‌السلام) است و آرامشِ تو، در جوارِ همان مولایی است که سرش را در راهِ حق داد. تو برای من، همان «محمدِ» همیشگی هستی؛ حتی اگر تمامِ جهان از تو ذره‌ای باقی نگذاشته باشد.

انتهای پیام/ 122