ارزیابی اندیشکده کوئینسی از هجوم مهاجرین آفریقایی به اسپانیا

گروه بین‌الملل دفاع‌پرس: مسئله مهاجرت و ابزار قرار دادن آن برای اهداف سیاسی، بار دیگر به یکی از موضوعات داغ در مناسبات بین‌المللی تبدیل شده است. در همین راستا، اندیشکده آمریکایی «کوئینسی» در تحلیلی جامع به ابعاد پنهان و آشکار هجوم اخیر هزاران مهاجر به شهر «سئوتا» در شمال آفریقا پرداخته و نقش بازیگران مختلف از جمله مراکش، آمریکا و رژیم صهیونیستی را در این پدیده واکاوی کرده است. این گزارش نشان می‌دهد که چگونه فشار‌های سیاسی و معادلات منطقه‌ای می‌توانند به بحران‌های انسانی منجر شوند.

متن کامل این تحلیل بدین شرح است:

سوالات همچنان پیرامون هجوم ناگهانی نزدیک به ۶۰ هزار مهاجر که هفته گذشته با شنا یا پیاده‌روی از مراکش به «سئوتا»، یک منطقه کوچک اسپانیایی در نوک آفریقا رسیدند، مطرح است.

تحلیلگران این سوال را مطرح می‌کنند که چگونه این همه مهاجر توانستند از نیرو‌های امنیتی مرزی مراکش که به نظر می‌رسد تا حد زیادی از پست‌های خود ناپدید شده‌اند، عبور کنند؟ چگونه این همه مهاجر به صورت همزمان پیام‌هایی از شبکه‌های اجتماعی دریافت کرده‌اند که آنها را به هجوم به این منطقه تشویق می‌کند؟

تحلیلگران انگشت اتهام را به سمت دولت مراکش نشانه گرفته و استدلال می‌کنند که این کشور بار دیگر در حال استفاده از «باج‌گیری مهاجرتی»، برای مجازات همسایگان اروپایی خود و مطیع کردن آنها در برابر اراده خود است. اما این بار، به نظر می‌رسد اسرائیل و آمریکا ذی‌نفعان اصلی این هجوم ناگهانی هستند. در واقع، آنها از این ماجرای شرم‌آور سیاسی برای تضعیف دولت اسپانیا که آن را یکی از دشمنان اصلی اروپایی خود می‌دانند، استفاده کرده‌اند.

این اولین بار نبود که مرز سئوتا نقض می‌شد، همچنین اولین باری نبود که مراکش به باز کردن مرز‌های خود برای اجازه دادن به هجوم مهاجران برای ورود به خاک اروپا متهم می‌شد.

در سال ۲۰۲۱، مردم «ملیله» دیگر منطقه محصور اسپانیا در آفریقا نیز شاهد هجوم گسترده شش هزار مهاجر غیرقانونی به سرزمین‌های خود بودند. اسپانیا صراحتاً مراکش را به خاطر کاهش عمدی کنترل‌های مهاجرتی خود برای مجازات دولت اسپانیا به دلیل انتقاد از به رسمیت شناختن حاکمیت مراکش بر صحرای غربی توسط ترامپ در سال ۲۰۲۰، سرزنش کرد.

این فشار‌ها مؤثر واقع شد، زیرا اسپانیا در سال ۲۰۲۲ به حمایت از طرح حاکمیت مراکش بر سرزمین‌های اشغالی، در ازای وعده این کشور مبنی بر عدم اجازه تهاجم بیشتر مهاجران به مناطق محصور، رضایت داد.

فرانسه نیز اغلب خود را در مواجهه با تاکتیک‌های مراکش برای استفاده ابزاری از مهاجرت برای کسب امتیازات سیاسی بی‌دفاع یافته است. رباط مدت‌ها از پذیرش بازگشت کودکان مهاجر بدون مدرک از مراکش توسط فرانسه خودداری می‌کرد تا اینکه در سال ۲۰۲۰ بسته‌ای از امتیازات تجاری و سرمایه‌گذاری را از پاریس دریافت کرد. اتحادیه اروپا نیز برای قدردانی از مراکش به خاطر ایفای نقش به عنوان پلیس مرزی خارجی اروپا، بار‌ها و بار‌ها صد‌ها میلیون یورو به مراکش کمک مالی کرده است که آخرین مورد آن به عنوان بخشی از «پیمان مهاجرت اتحادیه اروپا» در سال ۲۰۲۴ بود.

این بار، دلیل دقیق اقدامات مراکش هنوز مشخص نیست. برخی از تحلیلگران این سوال را مطرح کرده‌اند که آیا این اقدام به منظور فشار بر اسپانیا به عنوان اولین گام برای الحاق سئوتا به خاک خود بوده است؟ ناحیه‌ای که دولت مراکش آن را در تصرف غیرقانونی اسپانیا می‌داند.

در حالی که دولت آمریکا رسماً سئوتا را به عنوان قلمرو مستقل اسپانیا به رسمیت می‌شناسد، صدا‌هایی در آمریکا و اسرائیل به طور فزاینده‌ای مراکش را به ادعای مالکیت این منطقه محصور تشویق می‌کنند. زمان این هجوم بسیار عجیب، و هماهنگ با این فرضیه است، در همین رابطه، لایحه تخصیص بودجه ۲۰۲۷ مجلس نمایندگان آمریکا که در ماه ژوئیه تصویب شد، شامل گزارشی بود که به طور خاص تأکید می‌کرد که شهر‌های سئوتا و ملیلا که تحت مدیریت اسپانیا هستند، در قلمرو مراکش قرار دارند و از وزارت امور خارجه خواست تا مذاکراتی در مورد وضعیت آینده این نواحی ترتیب دهد.

در سال ۲۰۱۹، یائیر، پسر بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل، نقشه سئوتا و ملیلا را توییت کرد و گفت: «اعراب و مسلمانان عزیز. اگر می‌خواهید سرزمین‌های اسلامی و عربی اشغالی را آزاد کنید، این مناطق نقطه شروع خوبی برای اقدام به شمار می‌رود.» در ماه مارس نیز، «مایکل روبین»، تحلیلگر نومحافظه‌کار باسابقه در موسسه «امریکن انترپرایز»، آشکارا از مراکشی‌ها خواست تا در یک «راهپیمایی سبز»، به این مناطق حمله کنند؛ این خواسته، کنایه به زمانی داشت که مراکشی‌ها در سال ۱۹۷۵ برای ادعای مالکیت صحرای غربی از اسپانیا به آنجا لشکرکشی کردند.

برخی دیگر استدلال می‌کنند که مراکش به طور گسترده‌تری در خدمت کمپین آمریکا و اسرائیل برای مجازات اسپانیا به دلیل درخواست از اسرائیل برای توقف نسل‌کشی در غزه و امتناع از حمایت از جنگ منطقه‌ای ایران عمل می‌کند.

شواهد غیرمستقیم برای این اثبات این فرضیه وجود دارد. پدرو سانچز، نخست وزیر اسپانیا به طور ویژه تبدیل به خار چشم آمریکا و اسرائیل شده و به عنوان منتقد جهانی پیشرو هر دو کشور ظاهر شده است. در سه سال گذشته، سانچز تحریم‌های تجارت اسلحه و شهرک‌سازی را علیه اسرائیل اعمال کرده و از پهلوگیری یا سوخت‌گیری کشتی‌های باری با پرچم آمریکا که برای اسرائیل سلاح حمل می‌کردند و همچنین یک کشتی جنگی اسرائیلی در بنادر اسپانیا خودداری کرده است. جالب این است که هر دو کشتی پس از ناکامی در پهلو گرفتن در بنادر اسپانیا، در بنادر مراکش پهلو گرفتند. اخیراً، سانچز از اجازه دادن به آمریکا برای استفاده از پایگاه‌های نظامی مشترک در خاک اسپانیا برای عملیات نظامی در جنگ منطقه‌ای ایران خودداری کرده است.

دولت ترامپ پیش از این اسپانیا را تهدید به تحریم کامل تجاری کرده است، که با توجه به وابستگی اسپانیا به آمریکا برای ۳۰ ٪ از گاز و ۲۰ ٪ از واردات نفت خود، بسیار خطرناک است. اسرائیل در سال ۲۰۲۴ سفیر خود را از اسپانیا فراخواند و اسپانیا را از مرکز هماهنگی نظامی-مدنی که ظاهراً بر آتش‌بس و کمک‌های بشردوستانه به غزه نظارت دارد، اخراج کرد.

اما حمله به سئوتا سطح کاملاً جدیدی از آتش‌افروزی لفظی مقام‌های اسرائیلی و آمریکایی و مفسران راست‌گرا را برانگیخت که با این حادثه، دولت چپ‌گرای سانچز را به دلیل عدم محافظت از مرز‌های خود در برابر مهاجران آفریقایی سرزنش کردند، «مستعمره» آن در آفریقا را به سخره گرفتند و حتی از مراکش خواستند که مناطق محصور اسپانیا را به دست بگیرد.

«دنی دانون»، سفیر اسرائیل در سازمان ملل، در توییتی نوشت: وقت آن رسیده که اسپانیا پیش از اینکه به موعظه کردن ما ادامه دهد، به جهانیان توضیح دهد که چرا هنوز مناطق استعماری خود را در آفریقا حفظ کرده است.

جی. دی. ونس نیز این تهاجم افسارگسیخته را «عاقبت نهایی سیاست‌های چپ رادیکال جهانی که تهاجم مهاجران را ممکن ساخته است» توصیف کرد.

سه‌گانه اسرائیل، آمریکا و مراکش از زمانی که مراکش توافق‌نامه‌های ابراهیم را امضا و روابط خود را با اسرائیل در ازای به رسمیت شناختن حاکمیت آن بر صحرای غربی توسط آمریکا عادی‌سازی کرد، قوی‌تر و هماهنگ‌تر شده است. دولت مراکش، به عنوان یک رژیم دیکتاتوری سلطنتی، مخالفت‌های گسترده مردم خود با اسرائیل را نادیده گرفته و روابط نظامی، امنیتی و اقتصادی خود را با این کشور به طرز چشمگیری گسترش داده است و تنها با امارات برای کسب عنوان نزدیکترین کشور عربی به اسرائیل رقابت می‌کند.

 در سال ۲۰۲۱، اسرائیل و مراکش یک توافق‌نامه همکاری نظامی گسترده امضا کردند و مراکش اکنون یکی از بزرگترین خریداران تسلیحات اسرائیل است. این کشور اشتراک‌گذاری اطلاعات و همکاری‌های ضد تروریسم را گسترش داده و حداقل ۹ توافق‌نامه، از جمله در زمینه امنیت سایبری، تجارت، گردشگری، کشاورزی و انرژی، امضا کرده است. در عوض، اسرائیل حاکمیت مراکش بر صحرای غربی را به رسمیت شناخت، که سابقه‌ای مفید برای تمایل خود برای الحاق آنچه از فلسطین باقی مانده است، محسوب می‌شود.

مراکش هیچ بیانیه رسمی در مورد نقش خود در حمله سئوتا صادر نکرده و هیچ تسلیتی به مهاجرانی که جان باختند، ابراز نکرده است. اما تا ۳۱ ژوئیه، استقرار نیرو‌های خود را برای تأمین امنیت منطقه محاصره شده به طور چشمگیری گسترش داده و حمل و نقل ۴۸ هزار مهاجری را که یک روز پس از ورود به سئوتا به مراکش بازگشتند، فراهم کرده است.

عامل تسریع‌کننده فوری حمله مهاجران هرچه که باشد، این حمله به عنوان یک چماق سیاسی مفید برای اسرائیل و آمریکا عمل کرده است.

باج‌گیری جدید از مهاجران اکنون تأثیراتی دارد که بسیار فراتر از مرز‌های اسپانیا یا اروپا گسترش می‌یابد، همانطور که درگیری آمریکا و اسرائیل بر سر فلسطین، اکنون در سیاست خارجی کشور‌های آفریقایی و آمریکای لاتین بازتاب داشته است.

انتهای پیام/ 999