نهم ربیعالاول منتظر واقعی را محک میزند
گروه استانهای دفاعپرس- «پژمان گنجیپور»؛ هشتم ربیعالاول سال ۲۶۰ هجری قمری، امام حسن عسکری (ع) در سامرا به شهادت رسیدند و روز بعد، فصل تازهای از تاریخ امامت شیعه آغاز شد. امام مهدی (عج) در سنین کودکی عهدهدار امامت شدند و دوران امامت ایشان با غیبت صغری آغاز شد.
این اتفاق در شرایط عادی رخ نداد. حکومت عباسی نسبت به فرزند امام حسن عسکری (ع) حساس بود و مسئله جانشینی امام یازدهم، موضوعی ساده و آشکار نبود. امامی که قرار بود امید شیعیان باشد از همان آغاز امامت در شرایطی قرار گرفتند که ارتباط مستقیم عمومی با مردم امکان سابق را نداشتند.
اینجاست که نهم ربیعالاول معنای عمیقتری پیدا میکند؛ روزی که یک امام به امامت رسید، اما پیروانش وارد دورهای شدند که باید بدون دیدن ظاهری امام، راه او را پیدا میکردند.
غیبت آمد تا انتظار معنا پیدا کند
غیبت، فاصله میان امام و مردم را به یک آزمون تبدیل کرد. در دوران حضور امام، پرسشها را میشد نزد او برد، رفتار او را دید و از نزدیک راهنمایی گرفت؛ اما در عصر غیبت، تشخیص حق از باطل و پایبندی به مسیر درست، مسئولیت سنگینتری بر دوش جامعه گذاشت.
به همین دلیل، انتظار را نمیتوان فقط نشستن برای رسیدن یک روز موعود دانست. انتظار واقعی با شناخت امام آغاز میشود و به اصلاح رفتار میرسد. کسی که از عدالت مهدوی سخن میگوید، باید عدالت را از رفتار خودش شروع کند؛ کسی که از جامعه آرمانی امام زمان (عج) حرف میزند، نمیتواند نسبت به دروغ، ظلم، فساد و تضییع حق دیگران بیتفاوت باشد.
در نگاه مهدوی، ظهور قرار است جهانی را دگرگون کند که از ظلم و بیعدالتی پر شده است؛ بنابراین منتظر واقعی باید از همین امروز تمرین کند که در برابر ظلم بیتفاوت نباشد و عدالت را فقط زمانی نخواهد که به نفع خودش باشد.
اینجا تفاوت «علاقهمند به امام» و «منتظر امام» آشکار میشود. علاقه میتواند در یک جشن، دعا یا نوشته زیبا دیده شود؛ انتظار، اما در انتخابهای روزمره خودش را نشان میدهد.
امام غایب چه چیزی را از ما میبیند؟
شاید یکی از تلخترین تناقضهای عصر غیبت همین باشد؛ نام امام زمان (عج) در بسیاری از زبانها زنده است، اما گاهی ارزشهایی که برای تحقق آنها ظهور خواهد کرد، در زندگی همان انسانها کمرنگ میشود.
از مظلومیت امام زمان (عج) بسیار گفته شده است، اما بخشی از این مظلومیت را باید در همین فاصله میان «شناخت» و «عمل» جستوجو کرد. شناخت امام بدون تبعیت، انتظار بدون آمادگی و دعا بدون اصلاح، تصویری ناقص از مهدویت میسازد.
منتظر واقعی قرار نیست انسان گوشهنشین و منفعل باشد. او باید برای ساختن جامعهای تلاش کند که در آن حق دیگران محترم باشد، مسئولیتپذیری ارزش داشته باشد، دروغ ابزار پیشرفت نباشد و قدرت بهانهای برای پایمال کردن حقوق ضعیفترها نشود.
حکومت مهدوی نیز از همین جا قابل فهم میشود. سخن از ظهور، فقط سخن از آمدن یک منجی نیست؛ سخن از برپایی نظمی است که عدالت در آن محور قرار میگیرد. در چنین نگاهی، انتظار یک «آمادگی اجتماعی» هم هست؛ جامعه باید ظرفیت پذیرش عدالت را پیدا کند.
نهم ربیعالاول فقط یک جشن نیست
نهم ربیعالاول را میتوان با شادی و جشن گرامی داشت، اما اگر این روز به یک مراسم تقویمی محدود شود، بخش مهمی از پیام آن نادیده میماند. این روز میتواند نقطهای برای یک بازبینی ساده باشد: من اگر مدعی انتظارم، در رفتارم چه نشانهای از آن دیده میشود؟
انتظار از همین پرسشهای کوچک آغاز میشود؛ از حقالناس، از انصاف در قضاوت، از کنترل خشم، از کمک به کسی که صدایش کمتر شنیده میشود و از شجاعت ایستادن کنار حقیقت وقتی منفعت شخصی در میان است.
امام زمان (عج) برای جامعهای ظهور خواهد کرد که عدالت را میطلبد. شاید مهمترین وظیفه منتظران این باشد که پیش از رسیدن آن روز، خودشان را برای چنین جامعهای آماده کنند.
نهم ربیعالاول فقط روز آغاز امامت امامی غایب نیست؛ روز یادآوری یک مسئولیت است: اگر منتظر ظهوریم، باید نشانهای از آن جهان موعود را از همین امروز در زندگی خودمان بسازیم.
انتهای پیام/
