نفوذ اسرائیل در ناتو با عبور از دروازه یونان/ فلاخن داوود در آتن مستقر میشود
گروه بینالملل دفاعپرس: «نیکوس دندیاس» وزیر دفاع یونان، قرارداد بزرگ نظامی کشورش با رژیم صهیونیستی را که در ابتدای این هفته امضا شد، گامی رو به جلو برای یونان توصیف کرد. این قرارداد سرمایهگذاری ۳.۱ میلیارد یورویی برای تأمین فناوریهای دفاع هوایی ساخت اسرائیل، به ویژه سامانهٔ میانبرد و دوربرد «فلاخن داوود» را پیشبینی میکند. البته حق دفاع مشروع هر کشوری در برابر تهدیدات احتمالی محفوظ است و با توجه به حملات موشکی، جنگندهها و تهدیدات فزایندهٔ پهپادی، راهبردهای پیشگیرانه نقشی حیاتی دارند، اما این تصویر، ناخواسته این پرسش را برای ناظران ایجاد میکند که چه شد که یونان ناگهان به خرید تسلیحات اسرائیلی علاقه نشان داد؟
از منظر اسرائیل، کشاندن یونان به مدار خود، یک مانور راهبردی فوقالعاده فرصتطلبانه است. در دورهای که بسیاری از بازیگران اروپایی و غیراروپایی سرانجام با بیان حقیقت، اقدامات در فلسطین را «نسلکشی» مینامند، تأمین سامانههای دفاع هوایی برای یکی از اعضای ناتو در این منطقه، بدون تردید با هدف منحرف کردن توجهها از کشتارهایی است که دهها هزار غیرنظامی بیگناه را هدف قرار داده است.
این قرارداد در خدمت راهبرد «تفرقه بینداز و حکومت کن» اسرائیل است که با توهم برتری اخلاقی دروغین، به دنبال قطبیسازی افکار عمومی جهان و ایفای نقش «طرف خوب» است، با این حال از زمان وقوع عملیات هفتم اکتبر به این سو، انتقادها و افشاگریها از اعمال ننگین و وحشیانه رژیم صهیونیستی در فلسطین اشغالی و نوار غزه به طرز بیسابقهای رو به افزایش است.
علاوه بر این، رژیم صهیونیستی با اشغال غیرقانونی قسمتهایی از کشورهای همسایه مانند سوریه و لبنان، به دامن زدن به بیثباتی در منطقه غرب آسیا ادامه میدهد. یک مارپیچ تنش که به طور نظاممند توسط اسرائیل تشدید میشود وجود دارد و قرارداد «سپر آشیل» که با یونان روی میز گذاشته شده، بخشی از این روند است. این مشارکت نظامی جدید که بر اساس قرارداد سال گذشته برای خرید ۳۶ دستگاه توپخانهٔ راکتی ساخت اسرائیل به ارزش ۷۴۰ میلیون دلار بنا شده است، میتواند به عنوان واضحترین نشانه برای قصد تلآویو در زمینه ایجاد تفرقه بین متحدان ناتو دیده شود.
یونان تنها کشور موردنظر اسرائیل برای نفوذ به ناتو نیست. فنلاند نیز تا سال ۲۰۲۷ استفاده از سامانهٔ دفاع موشکی «فلاخن داوود» را آغاز خواهد کرد. اسرائیل با صادرات روزافزون فناوریهای دفاع هوایی خود به اعضای ناتو، سعی دارد خود را به جای یک مهاجم، یک متحد صلحطلب جایابی کند.
اسرائیل به خوبی میداند که ناتو به دلیل پویاییهای ژئوپلیتیکی و تغییرات ساختاری، به نوعی در جستجوی هویت جدید است و این موقعیت، بهترین شرایط را برای نفوذ در این ائتلاف فراهم کرده است. رژیم صهیونیستی نیز قصد دارد تا با سوءاستفاده از این موقعیت و در حالی که اختلافات روزافزونی را با آمریکای ترامپ تجربه میکند، کشورهای جدیدی را به دایره دوستان محدود خود اضافه کند.
آنچه این مسئله را پیچیدهتر میکند، این است که در صورت مخالفت واشنگتن، این قرارداد قابل اجرا نخواهد بود. واشنگتن که در انتقال حقوق مالکیت فکری به طرفهای ثالث حرف اول را میزند، باید برای انتقال این فناوریها نیز تأییدیه دهد. بنابراین، ما با سه کشور عضو ناتو روبهرو هستیم که در حال حاضر به طور فعال از فروش سامانههای دفاع هوایی اسرائیل حمایت میکنند.
این وضعیت، پرسش کلیدی دیگری را به ذهن میآورد: چگونه واشنگتن اجازه میدهد اسرائیل با وجود آنکه در دیوان بینالمللی دادگستری به اتهام نسلکشی محاکمه میشود، فناوری را به دیگر اعضای ناتو منتقل کند؟
در هر صورت، به نفع سایر کشورهای عضو ناتو خواهد بود که در سیاستهای نظامی و دفاعی خود از پیروی از مسیر طیشده توسط فنلاند و یونان خودداری کنند. در حالی که بررسی جنایات رژیم صهیونیستی در دیوان بینالمللی دادگستری ادامه دارد، تأمین مالی این رژیم از طریق قراردادها و سرمایهگذاریهای صنایع دفاعی، بسیار نامناسب به نظر میرسد. بدون تردید، تأمین امنیت مرزها و خاک یک ملت، اقدامی کاملاً مشروع است؛ با این حال، اسرائیل تنها تولیدکنندهٔ سامانهٔ دفاع هوایی در جهان نیست.
پیش از هر چیز، این قرارداد اگرچه روی کاغذ جذاب به نظر میرسد، اما به هیچ وجه وضعیت «برد-برد» در آن وجود ندارد. با درگیر شدن شرکتهای یونانی در فرآیند تولید، تنها سهم ناچیز ۲۵ درصدی از سرمایهگذاری ۳.۱ میلیارد یورویی به اقتصاد یونان بازخواهد گشت. در چنین شرایطی، آیا بهتر نبود که یونان به جای شراکت با چنین شریک بدنامی، بر راههای بهتری برای تامین تسلیحات و بهبود اقتصاد بیمار خود تمرکز کند؟
داشتن نگرانیهای مشروع در مورد صلح و ثبات جهانی یک موضوع است، و استفاده از صادرات فناوری رژیم جنایتکار صهیونیستی به عنوان اسب تروا برای تفرقهافکنی در اروپا، موضوعی کاملاً جداست. اتحادیهٔ اروپا و ناتو هرگز نباید اجازه دهند چنین سناریویی محقق شود.
انتهای پیام/ 999
