«گاوازنگ»؛ از تپه‌های خاموش تا میعادگاه لاله‌های سرخ و قلب تپنده فرهنگی زنجان

گروه استان‌های دفاع‌پرس؛ سال‌ها گذشت؛ سال‌ها از آن روزی که ارتفاعات «گاوازنگ» با ورود پیکرهای غریب همسفر با زهرا (س)، عطر بهشت به خود گرفت. آن روز آسمان گویی به احترام ستاره‌هایی که بی‌نشان آمدند، بغضش را شکست و زمین گاوازنگ، آغوشش را برای میزبانی از مسافرانی گشود که آمده بودند تا جغرافیای سرد کوهستان را به گرمای ایمان پیوند بزنند.

اینجا «گاوازنگ» است؛ قطعه‌ای از خاک زنجان که حالا دیگر تنها یک یادمان نیست. این ارتفاعات، با حضور مبارک شهدای گمنام، از یک فضای طبیعی به زیارتگاه دل‌های بی‌قرار و قطب تپنده فرهنگی تبدیل شده است. جایی که عطر شهادت، در پیچ و خم بادهای دامنه‌های کوه می‌پیچد و به تمام شهر، آرامش و صفا هدیه می‌دهد.

در گذر این سال‌ها، مزار این لاله‌های سرخ، مأمنی شده برای اهالی شهر؛ پناهگاهی برای جوانانی که در هیاهوی زندگی مدرن، به دنبال اصالت‌اند و تسلایی برای مادرانی که حالا این شهدا را فرزندان خود می‌دانند. آنچه گاوازنگ را امروز به یک نگین درخشان در فرهنگ عمومی زنجان تبدیل کرده، همین پیوند آسمانی است؛ جایی که زیارت، فرهنگ، و ایثار در هم تنیده شده‌اند.

گاوازنگ دیگر تنها یک بلندی در نزدیکی شهر نیست؛ اینجا اکنون میعادگاهی است که مراسم‌های معنوی، همایش‌های فرهنگی و حضور پرشور خانواده‌ها، آن را به حرم شهدای بی‌نشان بدل کرده است. این تغییر کارکرد، ثابت کرد که شهدا حتی در بی‌نامی‌شان، «معماران فرهنگی» جامعه هستند. آن‌ها آمدند تا اینجا را به کانون تجدید عهد با آرمان‌های انقلاب تبدیل کنند.

باد که در گاوازنگ می‌وزد، انگار زمزمه یا حسین آن‌هاست که از ارتفاعات به سوی شهر سرازیر می‌شود. خاک این منطقه گواه است بر اشک‌های نیمه‌شبی زائرانی که بی‌واسطه، درد دل‌هایشان را با این ستاره‌های آسمانی درمیان می‌گذارند. ما که به ظاهر صاحب‌خانه‌ایم، در این سال‌ها فهمیدیم که صاحبان اصلی این خاک، همین مسافران افلاکی هستند که با حضورشان، فرهنگ شهادت را در تار و پود این مکان نهادینه کردند.

امروز، گاوازنگ بیش از هر زمان دیگری به عطر معرفت آن‌ها نیاز دارد. یادمان باشد؛ گذر زمان، غبار بر سنگ مزارها می‌نشاند، اما نه بر نام و یاد مردانی که از من گذشتند تا ما بمانیم.

یادشان گرامی و راهشان در این قطب فرهنگی همیشه زنده، پررهرو باد.

انتهای پیام/