یادداشت/
سولچه قروه کُردستان؛ روایتِ ایستادگی و خونِ پایداری در تاریخ مقاومت ایران
سولچه قروه کردستان، یادآور آن حقیقت است که تاریخ ایران، در همه‌ی نقاط خود، آکنده از مقاومت در برابر استبداد است. این نبرد، با روحیه مردم کردستان و سایر اقوام ایران که در طول تاریخ، در برابر هر تجاوزی ایستاده‌اند، هم‌صدا است. مقاومت مردم کردستان در برابر سلطه مستبدانه، از جنگ سولچه تا حماسه‌های امروزین، یک پیوستار واحد را تشکیل می‌دهد؛ پیوستاری که در آن، هویت ایرانی-اسلامی و ایستادگی در برابر استعمار به‌هم گره خورده‌اند.
گروه استان‌های دفاع‌پرس- «سیدمجتبی حسینی» محقق و پژوهشگر کردستانی، در یادداشتی با عنوان «سولچه؛ روایتِ ایستادگی و خونِ پایداری در تاریخ مقاومت ایران»، از پایداری و دلاورمردی‌های مردم کردستان در برابر ایادی متجاوز بیگانه در دیار سولچه قروه کردستان (از توابع وینسار بخش چهاردولی شهرستان قروه) نوشت.
مقاومتی که در حافظه تاریخ ثبت شد؛ تاریخ ایران، آکنده از مقاومت‌هایی است که در برابر سلطه مرکزی، بیگانه‌ستیزی و استعمار شکل گرفته‌اند.
یکی از این مقاومت‌های کمترشناخته‌شده، اما سرنوشت‌ساز، جنگ سولچه است؛ نبردی که در دل آن، روحیه ضدسلطه مردم و ایستادگی آنها در برابر نیرو‌های مستبد، به شکلی خیره‌کننده به تصویر کشیده شده است.
این نبرد، تنها یک درگیری نظامی نبود؛ بلکه یک روایت از هویت، وطن‌دوستی و مقاومت مردمانی بود که هرگز در برابر ستم و دشمنِ این آب و خاک سر خم نکردند.
برای درک عمق این مقاومت، باید به پیش‌زمینه تاریخی آن بازگشت. یپرم‌خان ارمنی، که در خدمت سلطه مرکزی ایران بود و مأمور سرکوب مخالفان، نمادی از قدرتِ مستبدِ مرکزی در برابر مردمِ معترض بود.
او با فرماندهی نیرو‌های دولتی، تلاش کرد تا عبدالباقی‌خان و یارانش را که در برابر ظلم و سلطه‌گری ایستاده بودند، سرکوب کند؛ اما آنچه رخ داد، نه یک سرکوب ساده، بلکه ظهور یک مقاومت مردمی بود.
در ۱۴ اردیبهشت ۱۲۹۱، نیرو‌های دولتی به فرماندهی یپرم‌خان، برای نابودی عبدالباقی‌خان و یارانش به سمت قلعه سولچه حرکت کردند. اما در کمال ناباوری، این نیرو‌ها با مقاومت سرسختانه جنگ‌آوران چاردولی مواجه شدند و شکستی سنگین را تجربه کردند.
این واقعه، نه‌تنها به عقب‌نشینی نیرو‌های دولتی انجامید، بلکه به‌عنوان یک ضربه‌ی روحی به سلطه‌ی مرکزی عمل کرد و اراده‌ی مخالفان و معترضان را تقویت نمود.
این پیروزی، نمایشگر یک حقیقت راهبردی بود؛ وقتی اراده مردمی با ایمان، وطن‌دوستی و آگاهی گره بخورد، می‌تواند هر قدرتی را، هرچند مجهز، در هم بشکند.
آنچه در سولچه رخ داد، یک پاتک بود؛ پاتکی که نشان داد مردم، در برابر هر یورش سلطه‌گرانه‌ای، سلاح‌های خود را از دلِ ایمان و اراده خود بیرون می‌کشند.
شکستِ نخست، نیرو‌های دولتی را وادار به آمادگی برای یک نبرد نهایی کرد. در ۲۸ و ۲۹ اردیبهشت‌ماه، آنها بار دیگر با تجهیزات و پشتیبانی گسترده‌تر به سولچه یورش بردند.
این بار، جنگ با خشونت و خونریزی بی‌سابقه‌ای همراه بود. در جریان این درگیری، یپرم‌خان ارمنی به دست نیرو‌های عبدالباقی‌خان کشته شد؛ پیروزی‌ای نمادین که نشان می‌داد حتی رأسِ سلطه‌گری نیز در برابر اراده‌ی مردمی ساقط می‌شود.
اما سرانجام، قوای دولتی با برخورداری از تجهیزات و پشتیبانی بیشتر، بر مدافعان قلعه غلبه کردند. عبدالباقی‌خان و شمار زیادی از نیرو‌های وفادارش به شهادت رسیدند و باقیمانده آنان یا به اسارت درآمدند یا متواری شدند.
اگرچه در نگاه ظاهری، مرحله دوم جنگ با سقوط قلعه و شهادت مدافعان به پایان رسید، اما این نبرد در معنای راهبردی، یک شکست برای سلطه‌گری نبود؛ بلکه یک پیروزی تاریخی برای روحیه‌ی مقاومت بود.
خونِ شهدای سولچه، به‌جای آنکه به خاموشی بیانجامد، به یک فانوس برای نسل‌های آینده تبدیل شد. این نبرد نشان داد که در برابر سلطه‌گری، حتی اگر سلاح کم باشد، اراده بی‌نهایت است.
سولچه، یادآور آن حقیقت است که تاریخ ایران، در همه نقاط خود، آکنده از مقاومت در برابر استبداد است. این نبرد، با روحیه مردم کردستان و سایر اقوام ایران که در طول تاریخ، در برابر هر تجاوزی ایستاده‌اند، هم‌صدا است.
مقاومت مردم کردستان در برابر سلطه مستبدانه، از جنگ سولچه تا حماسه‌های امروزین، یک پیوستار واحد را تشکیل می‌دهد؛ پیوستاری که در آن، هویت ایرانی-اسلامی و ایستادگی در برابر استعمار به‌هم گره خورده‌اند.
جنگ سولچه، تنها یک نبرد نبود؛ بلکه یک روایت از ایستادگی، عظمت و خونِ پایداری بود. این حادثه، به ما می‌آموزد که تاریخ ایران، هرگز با شکست‌ها تعریف نمی‌شود، بلکه با اراده‌ی مردمی و روحیه‌ی شهادت‌طلبی معنا می‌یابد.
مردمی که در سولچه ایستادند، با خون خود، پیش از آنکه شکست بخورند، حامیِ تاریخ شدند و نام خود را در حافظه ملی ایران، جاودانه و ماندگار ثبت کردند. این همان حقیقتی است که امروز، در حماسه‌های مردم کردستان و سراسر ایران، بار دیگر زنده و جاری است.
انتهای پیام/
لینک کپی شد
نظر شما
