مسئله اصلی میان تهران و واشنگتن استقلال در تصمیمگیری است
به گزارش خبرنگار سیاسی دفاعپرس، «آموزگار» استاد دانشگاه و کارشناس سیاسی در جمع مردم مبعوثشده در میدان منیریه، با اشاره به پیچیدگی مسائل سیاسی، اجتماعی و اقتصادی کشور، مهمترین پرسش موجود در میان اقشار مختلف جامعه را چرایی تداوم اختلافات میان ایران و آمریکا دانست و اظهار داشت: مسئله اصلی اختلاف ایران و آمریکا، نه موضوع رژیم صهیونیستی، نه اسلامی بودن نظام جمهوری اسلامی و نه حضور روحانیت در رأس حاکمیت است، بلکه موضوعی عمیقتر است که باید ریشه آن را در روند مناسبات دو کشور جستوجو کرد.

وی با مرور مقاطع مختلف روابط جمهوری اسلامی ایران و آمریکا پس از پیروزی انقلاب اسلامی اظهار کرد: برخلاف آنچه ممکن است تصور شود، جمهوری اسلامی ایران از ابتدای انقلاب تاکنون در مقاطع مختلف با آمریکا مذاکره و همکاری داشته است، اما این مذاکرات در نهایت به حل اختلافات اساسی دو کشور منجر نشده است.
آموزگار با اشاره به ماجرای اشغال سفارت آمریکا در نخستین ماههای پس از پیروزی انقلاب اسلامی افزود: در نخستین مورد، مذاکراتی میان مسئولان ایرانی و آمریکایی انجام شد و در نهایت با نظر امام خمینی (ره) و مسئولان وقت، افراد حاضر در سفارت از آن محل خارج شدند.
وی این موضوع را نمونهای از تعاملات اولیه میان دو کشور دانست و در ادامه سخنان خود به همکاریهای ایران و آمریکا در موضوع افغانستان اشاره کرد و گفت: در سال ۲۰۰۱ و پیش از حمله آمریکا به افغانستان، مذاکرات و تبادل اطلاعات میان دو طرف انجام شد و ایران در زمینه شناخت شرایط اجتماعی و فرهنگی افغانستان به طرف آمریکایی مشاورههایی ارائه کرد.
آموزگار همچنین با اشاره به تحولات عراق در سال ۲۰۰۳ عنوان کرد: در جریان حمله آمریکا به عراق نیز همکاریهایی میان دو طرف صورت گرفت و ایران با توجه به شرایط منطقه و حضور جمعیت شیعیان در عراق، تلاش کرد از وقوع ناامنی و آسیب به اماکن مقدس جلوگیری شود.
وی ادامه داد: همکاریهای ایران و آمریکا در مقاطعی درباره مقابله با گروه تروریستی داعش نیز وجود داشت، اما با وجود این همکاریها، اختلافات بنیادین میان دو کشور همچنان پابرجا ماند.
این سخنران در بخش دیگری از سخنان خود، موضوع هستهای را یکی از مهمترین مقاطع مذاکرات ایران و آمریکا دانست و با اشاره به روند مذاکرات منتهی به برجام گفت: در جریان مذاکرات هستهای، طرف آمریکایی شروطی را برای توافق مطرح کرد که از جمله آنها تغییراتی در رآکتور آبسنگین اراک، محدودیت در فعالیت سانتریفیوژها و تغییر وضعیت بخشی از مواد هستهای ایران بود.
آموزگار با تشریح اهمیت رآکتور آبسنگین اراک اظهار کرد: یکی از نگرانیهای طرف آمریکایی درباره این رآکتور، امکان تولید پلوتونیوم در فرآیند فعالیت آن بود. در ادامه مذاکرات، محدودیتهایی نیز در زمینه سانتریفیوژها و ذخایر اورانیوم اعمال شد و ایران بخشی از تعهدات خود را در چارچوب توافق هستهای پذیرفت.
آموزگار سپس به ساختار سیاسی آمریکا اشاره کرد و گفت: برای درک بهتر چرایی تداوم اختلافات، باید به سازوکار تصمیمگیری در آمریکا توجه کرد. در نظام سیاسی آمریکا علاوه بر رئیسجمهور، کنگره، مجلس نمایندگان و سنا نیز نقش مهمی در تصویب قوانین و تصمیمات کلان دارند.
وی با اشاره به روند تصویب قوانین مرتبط با توافق هستهای ایران در آمریکا اظهار کرد: حتی اگر رئیسجمهور آمریکا با یک توافق موافق باشد، ساختار حقوقی و سیاسی این کشور میتواند محدودیتهایی برای اجرای توافق ایجاد کند.
این سخنران با اشاره به قانون موسوم به «اینارا» گفت: پس از توافق هستهای، در کنگره آمریکا اقداماتی انجام شد که بر اساس آن، اختیارات کنگره در ارتباط با توافق هستهای با ایران مورد تأکید قرار گرفت.
آموزگار افزود: این روند نشان میدهد که مسئله میان ایران و آمریکا صرفاً به تصمیم یک رئیسجمهور یا یک دولت محدود نیست، بلکه ساختارهای قانونی و سیاسی آمریکا نیز در تعیین سیاست این کشور در قبال ایران نقش دارند.
وی در ادامه به موضوع تحریمها پرداخت و گفت: از دیدگاه او، تجربه مذاکرات هستهای نشان داد که حتی در صورت انجام تعهدات از سوی ایران، امکان بازگشت یا اعمال مجدد تحریمها از مسیرهای قانونی آمریکا وجود دارد.
این سخنران در بخش پایانی سخنان خود تأکید کرد: اختلاف اساسی جمهوری اسلامی ایران و آمریکا زمانی آشکار میشود که طرف آمریکایی بخواهد در انتخاب مسئولان و ساختار تصمیمگیری جمهوری اسلامی ایران نقش تعیینکننده داشته باشد. تا زمانی که مسئله به این نقطه برسد، جمهوری اسلامی ایران این خواسته را نمیپذیرد و در برابر آن ایستادگی خواهد کرد.
آموزگار با اشاره به نمونههایی از مقاومت تاریخی ملت ایران در برابر فشارهای خارجی، از شخصیتهایی همچون میرزا کوچکخان جنگلی و رئیسعلی دلواری یاد کرد و گفت: ملت ایران در طول تاریخ نشان داده است که زیر بار زور و تحمیل بیگانگان نمیرود.
وی در پایان خاطرنشان کرد: مسئله اصلی جمهوری اسلامی ایران و آمریکا را باید در همین اختلاف بنیادین جستوجو کرد؛ اختلافی که به گفته او، با تغییر دولتها یا انجام مذاکرات مقطعی برطرف نخواهد شد.
انتهای پیام/ 122
