فاطمه (س) معلمِ ایثار

گروه استان‌های دفاع‌پرس- «غلامرضا بنی‌اسدی» پیشکسوت دفاع مقدس؛ فاطمه را سلام‌الله‌علیها باید خواند و مدام هم خواند. نه فقط در هیئت سوگ و اشک و آه که از سوگ باید راه به ساختارسازی اجتماعی و سازگاری زندگی امروز با زیست الگوی همیشه زمان‌ها رسید. عزا باید راه بزند به وادی عزت مؤمنانه و تکریم انسانی. باید ما را به ادب زیستن به قرائت فاطمی برساند. این کفران نعمت وجودی حضرت کوثر است که او را فقط در قاب سوگ ببینیم و چنان بخوانیم که در ذهن کودک و پیر و جوان، فقط «بانویی پهلو شکسته» تصویر شود.

نه، باید جوری ببینیم که شکست پهلوی او شکست انسانیت بود در آن زمان. تا هر زمان در همین تصویر تک بعدی خلاصه شود، شکست انسان، جبران نمی‌شود. حضرت فاطمه (س) را در همه ساحت‌های زندگی باید دید.

باید درس گرفت چنان که نبی اعظم الهی (ص) را و امامت عظمای امام علی (ع) را. حضرت فاطمه (س) را باید دید در میادین مختلفی که شکل می‌گرفت.

در زمان پیامبر اعظم (ص) در شکوه بی مانند دخت نبی و آقازاده عالم. اما او این آقازادگی را در رفتاری نهادینه کرد که به دست گیری از فرودستان جامعه به ظهور رسید. آقازادگی، امتیاز او نبود بلکه ویژگی‌ای شد که هر کس سفره‌ای خالی و دلی پر داشت، در خانه او را می‌زد. حکایت آن روزه به تکرار رسیده و افطاری که با وجود گرسنگی اهل خانه، روزی فقیر و یتیم و اسیر شد، حکمت آقازادگی در تراز عصمت را معنایی ابدی بخشید.

یعنی هرکه آقازاده است باید برای آقایی همه آحاد جامعه بکوشد. باید به قیمت گرسنگی خود هم که شده، زمینه سیر شدن دیگران را فراهم کند. آقازادگی با توان داد و دهش است که برازندگی می‌آورد نه با انبوه کردن زخارف دنیا. قارون‌ها هرگز به برازندگی نمی‌رسند چنان که نمرود‌ها و فرعون ها.

فاطمه زهرا (س) با دارندگی صفات نیکو، به برازندگی رسید که پیامبر (ص) به ستایشش برخاست و خداوند در سوره کوثر، وجود او را که امتداد خیر است سزاوار نماز و قربان می‌داند. بی بی در جایگاه آقازادگی به کرسی راحتی تکیه نمی‌دهد. غزوات متعدد زمان رسول (ص)، شاهد نقش آفرینی سازنده او در عرصه‌های مختلف بود. آقا زاده رسول خدا (ص)، خدامحوری را در همه شئون زندگی حاکم کرده بود.

در تعریف عملی ایثار. در ترجیح دیگران بر خود، در معنادهی به جامعه در قاعده اخلاقی و نظام‌ساز «الجار ثم الدار» این درس را به ساکنان همه اعصار در همه نسل‌ها داد که زندگی مصلحانه و مؤمنانه از کوچه توجه به دیگران می‌گذرد. مؤمن، مأمن دیگران است. نه فقط همه از دست و زبان او ایمن هستند که از ناامنی دست و زبان دیگران یا حتی از شدائد روزگار و گرفتاری‌های روزمره و مشقت‌های زندگی می‌توانند به او پناه ببرند. الجار ثم الدار، روایت گذشته نیست، راهکار امروز و آینده است.

با نگاهی چنین است که می‌توان فرصت بهتر زیستن را برای همه فراهم کرد. قاعده‌ای که اگر به قانون زندگی ما تبدیل شود، هم کوچه ما امن و آباد خواهد شد و هم خانه ما. در سطح کلان‌تر هم جامعه و کشور ما. تکریم نام پرشکوه و یاد پرعظمت حضرت فاطمه (س) در زیستن به الگوی فاطمی است.

سوگ اگر ما را به ساخت نرساند، هدررفت فرصت و کفران نعمت است. ایام فاطمیه را با تمرین زیست فاطمی غنی سازی کنیم. این ما را به اعتلای حق و رسم شدن حقیقت می‌رساند. حقی که، چون اقامه شود همه می‌توانند قامت از زیر بار‌های سنگین، رها کنند. نظام تربیتی فاطمی، همان نظام امامت است که امت را به صلاح و اصلاح توانمند می‌کند. حق را پاس می‌دارد. حقیقت را بزرگ می‌شمارد و در تکریم مقام انسان راه را روشن می‌کند.

انتهای پیام/