شهید عبدالرضا محمودی دارانی سرباز وطن که در خاک دهلران جاویدالاثر شد

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از البرز، شهید «عبدالرضا محمودی دارانی» فرزند صدرالله، یکم اسفندماه سال ۱۳۴۰ در خانواده‌ای مؤمن و مذهبی در شهرستان تویسرکان استان همدان دیده به جهان گشود. وی دوران کودکی خود را در کنار خانواده سپری کرد و پس از ورود به مدرسه، تحصیلات خود را تا پایه دوم راهنمایی ادامه داد؛ اما به دلیل شرایط زندگی و برای کمک به تأمین معاش خانواده، تحصیل را رها کرد و به حرفه لوله‌کشی روی آورد.

با پیروزی انقلاب اسلامی و در سال ۱۳۶۰، به خدمت مقدس سربازی اعزام شد و لباس خدمت به میهن را بر تن کرد. او در سال ۱۳۶۱ ازدواج کرد و حاصل این پیوند، دو فرزند دختر و پسر بود.

شهید محمودی دارانی در دوران خدمت سربازی و در جبهه‌های نبرد حق علیه باطل، در مسیر دفاع از استقلال و تمامیت ارضی کشور حضور داشت. سرانجام در هفدهم آبان‌ماه سال ۱۳۶۱، در منطقه موسیان از توابع شهرستان دهلران، بر اثر حمله دشمن بعثی به درجه رفیع شهادت نائل آمد و پیکر مطهرش در شمار شهدای جاویدالاثر قرار گرفت.

شهید عبدالرضا محمودی دارانی چهارم آبان‌ماه سال ۱۳۶۱، چند روز پیش از شهادت، وصیت‌نامه خود را به یادگار گذاشت؛ نوشته‌ای که در آن، ضمن ابراز ارادت به امام خمینی (ره)، بر ضرورت حفظ وحدت، هوشیاری مردم و پایبندی به ارزش‌های اسلامی تأکید کرده است.

این شهید والامقام در بخشی از وصیت‌نامه خود با اشاره به اهمیت یاد خداوند می‌نویسد: «خدایا! خودت در قرآن فرمودی در دنیا به یاد من باشید که من در آخرت به یاد شما باشم.»

وی در ادامه، خطاب به خانواده و نزدیکان خود، پیروی از رهبری و پایبندی به اسلام را از مهم‌ترین خواسته‌های خود برشمرده و تأکید می‌کند: «اگر می‌خواهید روح من در آرامش باشد همیشه پیرو خط رهبر بزرگ و راه اسلام را همیشه پیش بگیرید.»

توصیه به اقامه نماز جماعت و آموزش قرآن به فرزندان نیز از دیگر محور‌های وصیت‌نامه این شهید است. او از برادران و خواهران خود می‌خواهد فرزندانشان را با قرآن آشنا کنند و در تربیت نسلی مفید برای جامعه بکوشند.

شهید محمودی دارانی همچنین در وصیت‌نامه خود از خانواده‌اش می‌خواهد برای شهادتش بی‌تابی نکنند و از بستگان، دوستان و همسایگان طلب حلالیت کنند. او حتی درباره فرزندی که در راه داشته، سفارش می‌کند در صورت پسر بودن نامش را «رضا» و در صورت دختر بودن نامش را «زینب» بگذارند و در تربیت او اهتمام داشته باشند.

این سرباز فداکار وطن در پایان وصیت‌نامه خود، با عباراتی عاشقانه و معنوی، چشم‌انتظار دیدار پروردگار می‌ماند و نوشته خود را با این جمله به پایان می‌رساند: «خداحافظ، به امید دیدار آخر.»

وصیت‌نامه شهید عبدالرضا محمودی دارانی، جلوه‌ای از ایمان، مسئولیت‌پذیری و دلبستگی او به خانواده و ارزش‌های اسلامی است؛ یادگاری ماندگار از سربازی که جان خود را در راه دفاع از میهن تقدیم کرد و نامش در شمار شهدای جاویدالاثر دفاع مقدس جاودانه شد.

انتهای پیام/