از بدرقه همسر تا داغ جگرگوشه؛ روایت مادری که تمام هستی‌اش را پای وطن گذاشت

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از گیلان، برخی آدم‌ها گویی تقویم عمرشان را با واژه «مقاومت» کوک کرده‌اند؛ از دخترک ۱۶ ساله شیرازی که دل به راه مردی پاسدار بست و فرسنگ‌ها دور از زادگاهش در گیلان زندگی کرد تا مادری که همسفر زخم‌های جانبازی همسر شد و در نهایت جگرگوشه‌اش، «محمدحسین» را تقدیم راه حق کرد.

 

 

مادر بزرگوار شهید محمدحسین جمشیدی که در سال‌های دفاع مقدس پشتیبان همسرش بود و هم‌پای همسر و فرزند به دفاع از حرم شتافت در نهایت در پاییز ۱۴۰۳، داغ پاره تنش را در راه امنیت این مردم به جان خرید؛ مادری که حتی عبور سخت‌ترین طوفان‌ها و از دست دادن همسر و پسر، نتوانست اراده‌اش را در پاسداری از این آب‌و خاک بشکند.

 

این روایت، برگ زرینی است از زندگی زنی که معنای حقیقی «صبر» را معنا کرده است؛ روایتی از جنس اشک و افتخار، در سایه‌سار یاد شهدا و آرمان‌هایی که تا ابد زنده خواهند ماند.

 

 

من همسر جانباز ۲۵ درصد و مادر شهید محمدحسین جمشیدی، مدافع امنیت، هستم. همسر من زمانی که با هم ازدواج کردیم، پاسدار بود. من اهل شیراز هستم، اما دو برابر سنم را در گیلان زندگی کرده‌ام. شوهرِ خواهرِ همسرم (شهید عین‌الله تجددی) در تیپ هوابرد شیراز بود؛ آنها از گیلان به تیپ هوابرد شیراز رفتند. در حدود چهار سالی که زندگی کردند، همسرش سه سال در جبهه بود و در نهایت در جریان آزادسازی خرمشهر به شهادت رسید. چون خواهر همسرم از شهر خودشان دور بود و در گیلان زندگی نمی‌کرد، با مادر من رابطه نزدیکی پیدا کرد.

من در زمان ازدواج حدود ۱۶ سال داشتم. فکر می‌کنم از همان ده سالگی، خواهرِ شوهرم با خواهر و مادر من دوست شد؛ چرا که همسایه بودیم و در دوران تنهایی‌شان (زمانی که همسرشان در ماموریت بود) به خانه ما می‌آمدند.

 

خواهر همسرم بعد شهادت همسرشون به خونواده‌ش می‌گوید من که  همسرم را از دست داده‌ام و این داداشم که فرزند یکی مانده به آخر هست و تازه جذب سپاه شده، دلم می‌خواهد  دختر کوچیک این خانواده را برای داداشم بگیرم. 

 

زمانی که ما ازدواج کردیم، زندگی بسیار ساده‌ای داشتیم؛ من ۱۶ ساله و همسرم ۲۱ ساله بود و از همان موقع به گیلان آمدیم. دوران جنگ هشت سال طول کشید. ما در ۲۲ بهمن سال ۱۳۶۱ ازدواج کردیم، زمانی که همسرم در وضعیت آماده‌باش کامل بود. پس از ازدواج، به خانه مادرشوهرم در روستا رفتیم و با یک اتاق، زندگی مشترکمان را آغاز کردیم. همسرم دو سه ماه در خانه بود و پس از آن به جبهه رفت.

 

در سال ۶۶، پیش از امضای قطعنامه صلح میان ایران و عراق، همسرم همراه با فرمانده‌اش، حجت نظری در جبهه بود. در آن زمان من که در ماه مرداد سال ۶۶ اولین دخترمان را باردار بودم، می‌دانم که خانم شهید حجت نظری نیز باردار بود و فرزندشان پسر بود که در جریان شهادت، آنها را ندیدند. به همسرم پیشنهاد شد که اگر مقدور است، برای دیدن فرزندش برگردد؛ او با وجود جراحت‌های بسیاری که طی آن چهار سال بر تن داشت، بازگشت، فرزندش را دید و ما زندگی‌مان را ادامه دادیم تا سال ۱۳۷۰ که دومین دخترمان به دنیا آمد.

 

در سال ۱۳۷۱، زمانی که خبر ادغام سپاه و نیرو‌های انتظامی منتشر شد، همسرم استخاره گرفت و با اجازه و تمایل خود، به نیروی انتظامی پیوست. اولین جایی که در آن خدمت کرد، گشت ویژه بود. در آن دوران، شرایط متفاوت بود و آنها همیشه در خدمت بودند و بسیار تلاش و زحمت می‌کشیدند. همسرم در جایگاه‌های مختلف خدمت کرد؛ مدتی در کلانتری ۱۳ یا در بخش آگاهی پیرسرا بود.

 

محمدحسین (فرزندم) در سال ۷۶ در بیمارستان فومن به دنیا آمد. پس از آن، ما به رشت نقل مکان کردیم. وقتی محمدحسین دو سه ساله بود، من با دو دختر دیگر باید کار‌های خانه و درس را مدیریت می‌کردم. گاهی محمدحسین را با پدرش به اداره می‌فرستادم. یادم هست در کلاس دوم یا سوم، عکسی داشت که در آگاهی نشسته بود و لباس پاسداری و نیروی انتظامی را که برایش دوخته بودیم به تن داشت؛ او با دیدن عکس‌های خود در کنار پدرش با آن لباس‌های نظامی بسیار ذوق می‌کرد.

 

 

محمدحسین در محیط آگاهی و کلانتری بزرگ شد و با مشاهده فعالیت‌های پدرش، به این کار علاقه‌مند شد.

محمدحسین از دوران کودکی به خودرو‌های نظامی و تجهیزات نظامی علاقه داشت و آنها را دور خود جمع می‌کرد. در دوران کلاس پنجم یا اول راهنمایی، او را در مرکز «یاران سبز موعود» ثبت‌نام کردم. او در کلاس‌های مختلف شرکت می‌کرد و در عین حال، با کلاس‌های مذهبی نیز آشنا شد. از همان دوران راهنمایی، روحیه جهادی در او شکل گرفته بود؛ هرگاه حادثه‌ای مثل زلزله یا سیل در کشور رخ می‌داد، از من درخواست می‌کرد تا هر چه پتو و وسایل اضافی داریم برای کمک به آسیب‌دیدگان جمع‌آوری کنم. من هم با کمال میل این کار را می‌کردم و او با اشتیاق وسایل را برای کمک به مردم می‌برد.

 

تا اینکه پدرش در سال ۹۰ بازنشسته شد؛ ولی باز هم فعالیت‌هایی در جا‌های دیگر داشتند. سال ۹۳ دیدیم که در درگیری‌های سوریه با داعش چقدر نیرو از ایران اعزام می‌شود. همسر من خیلی تلاش می‌کرد؛ دید با اینکه بازنشسته است، نمی‌تواند برود، پس خودش را عضو بسیج کرد. محمدحسین من هم در همان سال‌ها خیلی تلاش می‌کرد. سال ۹۵ که در لوشان آموزش می‌دادند، محمدحسین با پدرش برای آموزش دادن نیرو‌ها می‌رفت؛ می‌گفت ما این دوران را گذراندیم.

 

یادم هست سال ۹۶، تیرماه که بیست و سوم ماه رمضان بود، پدرش آمد و گفت که من دارم می‌روم سوریه. گفتم: «آخر کار خودتان را کردید! شما تا سال ۹۰ که همه‌اش کارت بیرون بود، الان دوباره می‌خواهی به سوریه بروی؟» گفت: «آره، نمی‌توانیم آرام بنشینیم؛ اگر الان نرویم، دشمن وارد کشورمان می‌شود، پس ما باید الان آنجا جلوی او را بگیریم.»

 

پدرشان رفتند سوریه و من یادم هست در مرداد ماه، همزمان با شهادت شهید حججی، محمدحسین من که پدرش در سوریه بود، آمد و گفت: «مامان، بابا آمد، من هم می‌خواهم بروم سوریه.» خیلی گریه کردم و گفتم: «مامان، تو دیگر مرا اذیت نکن؛ پدرت که سوریه بوده، چطور تو هم می‌گویی می‌خواهی بروی؟» فکر امروز را می‌کردند؛ (گفت) من اگر الان با همسایه در خانه‌مان دعوا کنم یا سی کیلومتر آن طرف‌تر، مثلاً در جاده فومن یا سه راه شفت بروم و درگیر شوم، [این‌طور نیست]؛ این‌گونه من را قانع کردند و من هم قبول کردم و گفتم: «خب، حالا بگذار پدرت بیاید.»

 

پدرشان رفتند؛ بعد یادم هست ۱۸ مرداد ۹۶ بود که محمدحسین من هم رفت و نزدیک دو ماه در سوریه بود. باباشان رفتند و ۴۵ روز ماندند. محمدحسین من یادم هست دو ماه و خورده‌ای بود؛ همزمان با هواپیمایی که محمدحسین ما را به ایران آورد. با بابک نوری و… رفته بودند که بابک نوری به شهادت رسید.

 

محمدحسین ما دوباره فعالیت‌هایش را ادامه داد و سال ۹۸ موفق شد وارد نیروی انتظامی شود. محمدحسین ما که وارد نیروی انتظامی شد، تا سال ۱۴۰۳ خیلی زحمت کشید؛ نزدیک به ۳۰۰ پرونده داشت؛ از سرقت‌های خودرو که دنبالشان می‌رفت و به خانواده‌ها تحویل می‌داد تا به هر شکلی بود سارق‌ها را بگیرد، چه از موبایل‌فروشی‌ها و چه جا‌های دیگر. او واقعاً  تلاش می‌کرد و مثل پدرش خیلی پشتکار داشت و بسیار زحمت‌کش بود. ما به او می‌گفتیم: «انقدر خودت را نشانی نده، تو خسته می‌شوی.» شب‌ها این بچه در خیابان می‌گشت و دنبال قاچاقچی‌ها، اراذل و اوباش و هر کسی که در جامعه برای کشور ضرری داشت، می‌گشت و آنها را می‌گرفت و تحویل می‌داد. حتی با آنها صحبت می‌کرد، نه اینکه فقط اذیتشان کند؛ حتی برای معتاد‌ها ساندویچ می‌گرفت و آنها را حمام می‌کرد تا برگردند پیش خانواده‌هایشان.

 

شب ۱۳ آذر سال ۱۴۰۳، محمدحسین من در پی ماموریتی به دنبال قاچاقچیانی می‌رفت که مواد زیادی هم داشتند؛ در تعقیب و گریزش، آنها میخ‌هایی را جلوی ماشین می‌ریزند و باعث منحرف شدن خودرو از جاده می‌شوند. این حادثه منجر به شهادت محمدحسین من، یک درجه‌دار و یک سرباز شد. این هم از زندگی کوتاه پسر من؛ او یک سال و اندی بود که ازدواج کرده بود و فرزندی هم نداشت.

 

در اغتشاشات مهسا امینی یا تحولات سال ۱۴۰۱، همسر من و محمدحسین فعالیت‌های زیادی داشتند. پدرش در خیابان معلم بسیار زحمت می‌کشید؛ هر زمان که فراخوانی می‌شد، او اولین نفر بود که حاضر می‌شد. با اینکه پدرش جانباز بود و بیمار، محمدحسین همیشه در کنار او بود. یادم هست چقدر غصه غزه را می‌خورد. شناسنامه و کارت ملی‌اش همیشه همراهش بود تا آماده باشد. با وجود بیماری خودایمنی کبد که پزشکان می‌گفتند بسیار نادر است، او بسیار فعال بود؛ همیشه می‌گفتیم این بیماری از کجا آمده، می‌گفت از آب آلوده یا هر چیز دیگری که حساب کنید.

 

خانواده ما در جبهه‌ها و دوران جنگ بودند و آنها ترکش داشتند؛ حتی پدر محمدحسین در پهلوهایش اثر موج انفجار و ترکش داشت و در پنجاه سالگی هم چشم‌هایش را عمل کرده بودند و گوش‌هایشان به‌درستی نمی‌شنید. در مهرماه ۱۴۰۳، برای پیوند کبد پدرش دنبال کار‌هایی بودیم؛ در سیزدهم آذر هم در دفتر پیوند شیراز بودیم و با خانواده دیگران رفت‌وآمد می‌کردیم که خبر شهادت محمدحسین را دادند.

 

 

ما بعد از چهل روز دوباره رفتیم تا کار‌های پدرش را پیگیری کنیم، اما دیدم که پدرش دیگر آن آدم سابق نیست؛ آن توانایی و جثه‌ای که سال‌ها داشت را نداشت و روز به روز ضعیف‌تر می‌شد. در نهایت، در دوم تیر ۱۴۰۳، پدرش هم فوت کرد. او که جانباز بود، در اصل خود یک شهید بود که سال‌ها با زجر و بیماری دست‌وپنجه نرم کرد. چون فقط همین یک پسر را داشتیم، بعد از نبود محمدحسین بسیار تلاش کردیم او را برای خودمان نگه داریم، اما نشد و خدا نخواست؛ پدر و پسر با هم پیش خدا رفتند و جای خوبی در بهشت برای خود انتخاب کردند.

 

شهید سلیمانی در سپاه و سوریه زحمات بسیار زیادی کشید و شهادتشان برای ما بسیار ناراحت‌کننده بود. در سال ۹۸، خبر شهادتشان تأثیر زیادی بر من، همسرم و فرزندانم گذاشت؛ به خیابان می‌آمدیم و مدام گریه می‌کردیم و غصه می‌خوردیم. واقعاً حیف بود که چنین سرداری که این‌قدر برای مردم خدمت کرده بود، شهید شود؛ اما خب، خدا خوب‌ها را دوست دارد.

 

جنگ ۱۲ روزه، جنگ رمضان و شهادت رهبرمان پیش‌بینی نشده بود؛ هیچ‌وقت فکرش را هم نمی‌کردیم که چنین اتفاقی بیفتد، جنگی راه بیفتد و شهدا، مظلومانِ میناب و رهبرمان به شهادت برسند.

ماه رمضان بود و ساعت دوازده شب؛ خیلی ناراحت بودم و برای محمدحسین و پدرش غصه می‌خوردم. در عین حال خیلی خوشحال بودیم که چنین رهبری داریم و پدری برایمان هست. رفتم خوابیدم و دیگر موقع نماز گفتم که دیگر سحری نمی‌خواهم و چیزی نمی‌خورم. نیم‌ساعت قبل از اذان، تلویزیون را روشن کردم؛ با خود می‌گفتم خدایش شاهد است، گوینده تلویزیون دارد چه می‌گوید؟ برای همسرم و محمدحسین گفتم که اگر خودم را بکشم گناه دارد و درست نیست؛ خیلی خودم را کنترل کردم و با گریه پایین رفتم؛ رفتم خانه همسایه پایینمان. از من پرسید: “چی شده؟ چرا می‌لرزی؟ ” گفتم: “تو را به خدا تلویزیون را روشن کنید، فقط تلویزیون را روشن کنید تا ببینیم چه خبر شده است. ”

 

در هوای سرد ماه رمضان، اصلاً طاقت نداشتیم که صبح شود. من و همسایه پایینمان به شهرداری رفتیم؛ خیلی غصه می‌خوردیم که چرا باید این اتفاق برای رهبر عزیزمان بیفتد. ما منتظر بودیم تا رهبرمان پرچم انقلاب را به دست صاحبش، امام زمان (عج)، برساند. از آن شب به بعد، ما خیابان را خالی نکردیم.

 

گاهی پیش می‌آمد که اتفاقاتی می‌افتاد یا مهمان داشتم، یا باید جایی می‌رفتم؛ برای من پیش می‌آمد که نتوانم بیایم، اما خیلی فکرم درگیر بود؛ با خودم می‌گفتم نه، باید ما در خیابان باشیم و نباید خیابان را خالی کنیم تا کسانی که می‌خواهند آشوب به پا کنند، نتوانند. تا جایی که می‌توانستم سعی می‌کردم در صحنه و در تجمع‌ها حضور داشته باشم.

 

خدا قوت می‌گویم به این مردم عزیز کشور و شهر رشت که هر شب بودند و هستند؛ ان‌شاءالله به پیروزی نهایی می‌رسیم، به امید خدا.»

 

انتهای پیام/