مهمانی از جزیره مجنون؛ روایت میزبانی دختران امام رضایی از شهید گمنام

به گزارش دفاع‌پرس از خراسان رضوی، هنوز باران بر حیاط دبیرستان دخترانه امام رضا (ع) واحد ۷ می‌بارید که دختران دانش‌آموز با شال‌های سبز خادمی و شاخه‌های گل رز در دست، چشم‌انتظار مهمانی بودند که نام و نشانی از او نمی‌دانستند، اما به حرمت مسیری که برای دفاع از میهن پیموده بود، دوستش داشتند.

قرار بود پیکر مطهر شهیدی گمنام از جزیره مجنون، ساعت هفت صبح مهمان این مدرسه باشد؛ مهمانی که حضورش در آن صبح بارانی، حال‌وهوایی متفاوت به فضای مدرسه بخشید و خاطره‌ای ماندگار در ذهن حاضران برجای گذاشت.

پیش از رسیدن آمبولانس حامل پیکر مطهر شهید، شور و شوق میزبانی در مدرسه جریان داشت. در میان گفت‌و‌گو‌ها و تدارکات مراسم، پرسشی در ذهن برخی از عوامل مدرسه تکرار می‌شد: آیا شهید می‌پذیرد که میزبانش باشیم؟

«زهرا یاراحمدی» مدیر مدرسه، روز قبل و در جریان شیفت خادمی خود نذر کرده بود شهیدی به مدرسه بیاید تا دختران امام رضایی میزبان پیکر مطهر او باشند. اکنون با فراهم شدن این فرصت، نذر او رنگ واقعیت گرفته بود و مدرسه خود را برای استقبال از این مهمان آسمانی آماده می‌کرد.

مسئولان مدرسه نیز با حساسیت و اشتیاق، مراحل آماده‌سازی مراسم را دنبال می‌کردند. دعا و توسل در کنار تلاش برای برگزاری هرچه باشکوه‌تر آیین استقبال، فضای مدرسه را آکنده از انتظار کرده بود.

صبح سه‌شنبه، حیاط مدرسه حال‌وهوای دیگری داشت. باران می‌بارید و دخترانی که برای استقبال از شهید انتخاب شده بودند، با شال‌های سبز خادمی بر دوش و شاخه‌های گل رز در دست، مقابل ورودی مدرسه ایستاده بودند. عطر اسپند نیز در فضای مدرسه پیچیده بود.

نگاه‌ها هر لحظه به مسیر بازمی‌گشت تا اینکه آمبولانس حامل پیکر مطهر شهید از راه رسید. با نزدیک شدن خودرو، بغض‌ها شکست و اشک‌ها بر گونه‌ها جاری شد. انتظار به پایان رسیده بود و مهمان آسمانی به مدرسه رسیده بود.

فاطمه، یکی از دانش‌آموزان حاضر در مراسم، درباره این تجربه متفاوت گفت: «تا به حال میزبان شهید نبوده‌ام.»

برای او، گمنامی شهید تنها به معنای ناشناخته بودن نام و هویتش نبود؛ بلکه یادآور جوانی بود که برای دفاع از کشور و امنیت مردم، از جان خود گذشت و هنوز خانواده و بازماندگانش از سرنوشت و هویت او بی‌خبرند.

با ورود آمبولانس، فضای مدرسه از عطر گلاب پر شد و زمزمه سلام و خوشامدگویی حاضران در محوطه پیچید: «سلام برادر، خوش آمدی؛ خسته نباشی پهلوان!»

پیکر مطهر شهید با ذکر صلوات به جایگاه پیش‌بینی‌شده منتقل شد. مداحی «امیر عارف» در فضای مراسم طنین‌انداز شد و دانش‌آموزان و حاضران هرکدام با زبان دل، خواسته‌ها و دعا‌های خود را با این مهمان آسمانی در میان گذاشتند.

یکی برای قبولی در کنکور دعا می‌کرد، دیگری سلامتی مادرش را می‌خواست، دانش‌آموزی برای برادر سربازش دعا داشت و دیگری سربلندی و عزت ایران اسلامی را از خداوند طلب می‌کرد.

در میان آن همه نگاه و اشک، تصویر دختری که سر به زیر انداخته و به میله‌ای تکیه داده بود، بیش از همه جلب توجه می‌کرد. او بی‌صدا اشک می‌ریخت و دو نفر از خادمان مراسم از بالای سرش گلبرگ می‌پاشیدند؛ صحنه‌ای تأثیرگذار که بی‌نیاز از هر توضیحی، عمق احساس و دلبستگی حاضران به شهید را روایت می‌کرد.

در ادامه مراسم، راوی دفاع مقدس با بیان خاطراتی از مادران شهدا و روز‌های جنگ تحمیلی، دانش‌آموزان را به روز‌هایی برد که مادران و خانواده‌ها چشم‌انتظار بازگشت فرزندان خود بودند و جوانان این سرزمین برای دفاع از میهن اسلامی راهی میدان نبرد می‌شدند.

در آن صبح بارانی، فاصله میان نسل امروز و روز‌های دفاع مقدس با روایتگری و حضور پیکر مطهر شهید کوتاه‌تر شده بود. دخترانی که پیش از این نام جزیره مجنون را در کتاب‌ها و روایت‌ها شنیده بودند، اکنون میزبان شهیدی از همان سرزمین بودند؛ شهیدی که گمنامی‌اش چیزی از عظمت ایثار و فداکاری او کم نمی‌کرد.

سرانجام لحظه خداحافظی با مهمان آسمانی فرا رسید؛ اما دل کندن از شهیدی که با حضور کوتاهش، فضای مدرسه را دگرگون کرده بود، برای دانش‌آموزان آسان نبود.

دختران امام رضایی در پایان مراسم با امام رضا (ع) عهد بستند که ادب و وفاداری را در رفتار و زندگی خود پاس بدارند؛ عهدی که قرار بود یاد این میزبانی را از یک خاطره فراتر ببرد و به مسئولیتی در زندگی روزمره آنان تبدیل کند.

پیش از پایان برنامه، سیب‌هایی میان حاضران توزیع شد که روی آنها نوشته شده بود: «این سیب بهانه است؛ شیرینی زندگی با مهر مادرانه حضرت زهراست». پس از آن نیز آش نذری در حیاط خیس مدرسه میان حاضران توزیع شد تا این میزبانی با یاد و نام شهید و ارادت به حضرت زهرا (س) به پایان برسد.

مراسم به پایان رسید، اما حال‌وهوای آن صبح همچنان در فضای مدرسه جریان داشت. دانش‌آموزانی که برای قدردانی از عوامل برگزارکننده مراجعه می‌کردند، از تجربه‌ای متفاوت و وصف‌ناشدنی سخن می‌گفتند.

برای دختران امام رضایی، میزبانی از شهید گمنام تنها حضور در یک مراسم نبود؛ فرصتی بود تا بخشی از تاریخ ایثار و فداکاری مردانی را از نزدیک لمس کنند که شاید نامشان برای همیشه ناشناخته بماند، اما امنیت و آرامش امروز جامعه مرهون جان‌فشانی آنان است.

باران آن صبح، شاخه‌های گل رز، شال‌های سبز خادمی، عطر گلاب و اشک‌های بی‌صدای دختران، تصویری ماندگار از این میزبانی ساخت؛ تصویری که با رفتن پیکر مطهر شهید از مدرسه، از خاطر حاضران نرفت.

شهید گمنام رفت، اما پرسشی در دل‌ها باقی گذاشت: ما برای پاسداشت راه شهدا چه خواهیم کرد؟

شاید پاسخ این پرسش را بتوان در عهدی جست‌و‌جو کرد که دختران امام رضایی در پایان مراسم بستند؛ عهد به ادب، وفاداری و ادامه دادن راه مردانی که با ایثار و ازخودگذشتگی، امنیت و سربلندی این سرزمین را رقم زدند.

انتهای پیام/