یک تولد، یک دنیا دلتنگی؛ قصه دختر شهیدی که تنها نماند

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از البرز، روی میز کلاس، کیکی قرار گرفته که قرار بود شمع‌های تولد «نیاز» را روشن کند. همکلاسی‌ها دورش جمع شده و هرکدام با لبخندی منتظر آغاز جشن بودند. صدای تبریک‌ها در کلاس می‌پیچید و نگاه‌ها به دختری دوخته شده بود که امروز یک سال بزرگ‌تر می‌شد اما در میان همه این شادی‌ها، جای یک نفر خالی بود؛ پدری که دیگر نمی‌توانست در روز تولد دخترش کنارش باشد.

نیاز خزائی، دختر شهید «علیرضا خزائی»، از شهدای نیروی انتظامی در جنگ رمضان است. برای او، تولد فقط اضافه شدن یک عدد به سال‌های زندگی نیست؛ یادآور روزهایی است که شاید دلش می‌خواست پدر هم در کنار دیگران بایستد، لبخند بزند، برایش دست بزند و پیش از همه تولدش را تبریک بگوید اما امسال، در دبستان شاهد دخترانه نرجس (س) در ناحیه ۴ کرج، اتفاقی افتاد که حال‌وهوای این روز را متفاوت کرد.

جمعی از مسئولان استان البرز تصمیم گرفتند به جای آنکه تنها از کنار مناسبت تولد این دانش‌آموز عبور کنند، به جمع همکلاسی‌هایش بروند و شادی این روز را با او قسمت کنند. امروز مدرسه میزبان مهمانان دیگری هم بود. آیین نواختن زنگ پلیس با حضور مدیرکل آموزش و پرورش و فرمانده انتظامی البرز، مدیر آموزش و پرورش ناحیه ۴ کرج و نماینده ولی‌فقیه در بنیاد شهید و امور ایثارگران استان و جمعی از مسئولان برگزار شد.

زنگی که به صدا درآمد، فرصتی بود تا دانش‌آموزان با مسئولیت‌ها و مأموریت‌های پلیس و نقش نیروهای انتظامی در تأمین امنیت جامعه آشنا شوند اما در حاشیه این برنامه، قصه‌ای جریان داشت که بیش از هر سخنرانی و مراسمی، می‌توانست معنای ایثار را به زبان ساده برای بچه‌ها روایت کند. قصه دختری که پدرش برای امنیت همین مردم از جان گذشته بود و مسئولان در روز تولدش به دیدارش آمده بودند.

وقتی مهمانان وارد کلاس شدند، جشن شکل دیگری گرفت. کیک تولد در میان دانش‌آموزان قرار گرفت و نیاز در کنار دوستانش لحظه‌هایی را تجربه کرد که قرار بود یادآور تنها نبودنش باشد. همکلاسی‌ها نیز در این شادی سهیم شدند و هدایایی به آنان اهدا شد تا این مناسبت، خاطره‌ای مشترک برای همه بچه‌های کلاس باشد.

در چنین لحظه‌هایی، شاید نتوان از دلتنگی حرف زد؛ شاید هم هیچ جمله‌ای نتواند جای خالی پدری را که باید در جشن تولد دخترش حضور داشته باشد، توضیح دهد اما گاهی حضور آدم‌ها، بی‌آنکه کلام بزرگی بر زبان بیاورند، معنای روشنی دارد؛ اینکه هنوز کسانی هستند که فراموش نکرده‌اند یک دختر، فرزند مردی است که برای آرامش و امنیت جامعه جان خود را فدا کرده است.

فرزندان شهدا، زندگی را با خاطره پدرانی ادامه می‌دهند که سهمشان از بزرگ شدن فرزند، گاهی تنها چند عکس، چند خاطره و روایت‌هایی است که دیگران برایشان بازگو می‌کنند. آن‌ها هم مثل همه کودکان، روز تولد دارند، آرزو می‌کنند، از هدیه خوشحال می‌شوند و دلشان می‌خواهد در مناسبت‌های کوچک و بزرگ، جای خالی عزیزترین آدم زندگی‌شان احساس نشود.

از همین رو، توجه به این فرزندان نباید به روزهای خاص و مناسبت‌های تقویمی محدود بماند. آن‌ها بیش از هر چیز به همراهی مستمر، دیده شدن و احساس تعلق نیاز دارند؛ به اینکه بدانند جامعه، فداکاری پدرانشان را تنها در قاب عکس‌ها و مراسم یادبود به خاطر نمی‌آورد، بلکه در زندگی روزمره نیز نسبت به خانواده‌هایشان احساس مسئولیت می‌کند. مدرسه هم در این میان فقط محل درس خواندن نیست.

مدرسه برای دانش‌آموزی مانند نیاز می‌تواند محیطی باشد که در آن دوستان، معلمان و مسئولان، بخشی از خاطرات شیرین کودکی را بسازند و اجازه ندهند اندوه فقدان پدر، تمام لحظه‌های شاد زندگی‌اش را تحت‌تأثیر قرار دهد. امروز در این مدرسه دو مناسبت در کنار هم قرار گرفتند؛ زنگ پلیسی که یادآور مسئولیت نیروهای انتظامی در پاسداری از امنیت بود و تولدی که یادآور یکی از فرزندان همان مردان مدافع امنیت شد.

شمع‌های کیک نیاز روشن شدند و دوستانش در کنارش ایستادند. شاید آرزوی او در آن لحظه، مثل بسیاری از دختران هم‌سن‌وسالش، آرزویی ساده اما پشت این شادی کودکانه، دلتنگی بزرگی پنهان بود که هیچ هدیه‌ای توان پر کردن آن را ندارد. با این همه، آنچه در آن کلاس اتفاق افتاد، یادآور مسئولیتی فراتر از یک جشن تولد بود؛ مسئولیت جامعه در قبال فرزندانی که پدرانشان برای امنیت و آرامش جامعه از جان خود گذشتند.

انتهای پیام/