معرفی کتاب؛
«تلاطم ماه»
کتاب «تلاطم ماه» به نویسندگی مانده شعبانی و
ویراستاری کامران سخنخیز توسط انتشارات پلاک افتخار ادارهکل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان گیلان به چاپ رسیده است.
به گزارش خبرنگار دفاعپرس از گیلان، کتاب «تلاطم ماه» به نویسندگی مانده شعبانی و ویراستاری کامران سخنخیز و به قیمت ۱۵۰۰۰۰ تومان در نوبت چاپ اول، ۱۴۰۴ در قطع رقعی به تیراژ: ۱۰۰۰ نسخه توسط انتشارات پلاک افتخار ادارهکل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان گیلان به چاپ رسیده است.

نویسنده این کتاب که متولد سال ۱۳۷۷ است در پیشگفتار این کتاب ۱۰۵ صفحهای نوشته است این مجموعه داستانی براساس کتاب «به حلاوت شهادت» و خاطرات شفاهی سیده زهرا شفیعپور از زنان پیشکسوت هشت سال دفاع مقدس استان گیلان نوشته شده است.
روایت پرنشیب و فراز زندگی دختری که در کوران انقلاب و جنگ تحمیلی، دانشگاهیاش را تمام کرد. زنی که در آیینهی وقایع زندگیاش؛ ایمان، استواری و عشق به وطن و آرمانهایش، چراغ راهی در تاریکترین لحظههای مسیرش شد. از کلاسهای دانشگاه تا بیمارستانهای صحرایی و خط مقدم جبههها، همواره در حال جهادی بیوقفه؛ گاه با پوشش سپید پرستاریاش و گاه با التیام زخمها. این اثر، تنها روایت زندگی او نیست، بلکه تصویری زنده از دورهای است که زنان، دوشادوش مردان، تاریخ این سرزمین را نوشتند و با ایثار، حماسهای ماندگار آفریدند.
در ادامه بخشی از کتاب را مرور میکنیم.
مردادماه سال ۱۳۶۱، وقتی به خرمشهر قدم گذاشتم، انگار وارد قاب عکسی قدیمی و خاکآلود شده بودم. خیابانها را که نگاه کردم، چشمم به اجسادی افتاد که میان آوارها جا مانده بود. بعضی کنار دیوار شکستهای جانشان را از دست داده بودند، بعضی دیگر تا آخرین نفس جنگیده بودند و سلاحشان کنارشان افتاده بود. نخلهای سوخته، مجروح و زخمی، اما استوار ایستاده بودند و به شهر آزادشده نگاه میکردند. تانکها، ماشینها و خانههای ویرانشده، تصویری از روزهای سقوط خرمشهر را به یادم میآورد.
یکی از مسئولان سپاه، وقتی ما چند نفر را در خرمشهر دید، ابروهایش را بالا انداخت و با تعجب گفت: «شما اینجا چه کار میکنین؟»
«اومدیم کمک کنیم، برادر. امدادگریم.»
بعد ما را به مدرسهای برد که تا دیروز مقر عراقیها بود. کلاسدرس، انبار مهمات شده بود. نارنجک و جعبههای گلوله، روی میز و نیمکتها تلنبار شده بودند. هوای کلاس بوی باروت و خاک میداد. اتاق را تمیز کردیم و حسابی خسته و تشنه شدیم.
کلمن آب را برداشتم و به سمت مسجد جامع شهر رفتم. در حیاط مسجد، تانکر آب بزرگی گذاشته بودند. مشغول پر کردن کلمن بودم که صدایی از پشت سرم شنیدم: «خواهر، هر چقدر پر کردین، کافیه.»
نگاهی به او انداختم. رزمندهای جوان بود. با خودم گفتم: «این همه آب اینجاست، چرا این حرف رو میزنه؟»
چیزی نگفتم. شیر آب را بستم و به سمت مدرسه برگشتم. هنوز پنجاه متر دور نشده بودم که زمین زیر پایم لرزید. صدای انفجار ترسناکی آمد. گوشهایم را محکم گرفتم و نشستم. وقتی بلند شدم، پشت سرم را نگاه کردم. دود و آتش به آسمان بلند شده بود. همان جایی که چند دقیقه قبل ایستاده بودم، حالا گودالی عمیق شده بود. چند رزمنده به شهادت رسیده بودند و گلدستهی مسجد ریخته بود. وقتی پیش دوستانم آمدم، متوجه لکهی خون روی لباسم شدند. ترکشهای ریزی به پشتم برخورد کرده بود که احساس نکرده بودم. آن رزمنده در مسجد جامع با همان یک جمله، جانم را نجات داده بود. هم خوشحال بودم هم ناراحت. دلم گرفته بود چرا که به آرزوی دیرینهام این بار هم نرسیده بودم.
تکهتکه خاطرات بیمارستانهای جنوب از جلوی چشمم میگذشت. تصویر روزهایی که بعد از خستگی نوبتکاری طولانی در بیمارستان، دنبال یک متر جا برای استراحت میگشتم. طوری میخوابیدم که با کوچکترین صدا بیدار شوم. منطقه جنگی بود و هر لحظه، ممکن بود دشمن پاتک بزند. همیشه گوش به زنگ بودیم. کار در بیمارستان کمتر از جنگیدن در خط مقدم نبود. سلاحمان سرم و پانسمان بود و دشمنمان مرگی که هر لحظه در کمینمان بود. شبهایی بود که از هفت شب تا هفت صبح در اتاق عمل بودیم و زمان از دستمان در میرفت. وقتی پرستاران نوبت صبح میآمدند، تازه متوجه طلوع خورشید میشدیم. گاهی مجروحانی با زخمهای عجیب میآوردند. پوست تاولزده، چشمهای قرمز، نفسهای بریده. میفهمیدیم که عراقیها باز هم از سلاح شیمیایی استفاده کردهاند.
علاقهمندان جهت تهیه این کتاب به ادارهکل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان گیلان به آدرس رشت میدان گیل جنب حوزه علمیه حضرت امیرالمومنین (ع) مراجعه نمایند.
انتهای پیام/
لینک کپی شد
نظر شما
