عصای آزادیاش را به رفیق داد؛ خودش در اسارت ماند!
گروه استانهای دفاعپرس- «علیاصغر زینلی» فعال رسانهای؛ در روزهای پرشور مراسم فاطمیه در حسینیه شهدای غریب اسارت، جایی که دیگهای آشپزخانه و پخت غذای نذری با نامهای آشنا گرم میشد و خاطرات، بوی مهربانی میداد، جای خالیِ یکی از ستونهای استوار آشپزخانه، بیش از هر چیز به چشم میآمد.

ابوالحسن مظلوم؛ آن آزاده سرافرازی که حضورش، آرامشِ بیصدا و سنگینیِ معنویِ جمع را تضمین میکرد، امسال به سبب رنجِ جسمانی، نتوانست در میان رفقای همرزم خود باشد.
اما غیبتِ جسم، نتوانست بر پیوندِ جانهایِ رهاشده از اسارت، چیره شود. دلتنگیِ این خلاء، چنان در دلِ دوستان آزادهاش نشست که مدیر موسسه فرهنگی پیام آزادگان خراسان رضوی، به گهمراه جمعی از رفقای سالیانِ سخت اسارت، راهی خانه این مردِ باوفا شدند.
این دیدار، فراتر از یک عیادت ساده بود؛ پیوندِ دوباره تنهای رهاشده از قفس بود.
در خانه مظلوم و در میان سکوتِ بیماری، دوباره حرفهای قدیمی و خاطراتِ تلخ و شیرین اسارت، مانند نوری در میان تاریکیها درخشید تا ثابت کند که اسارت شاید تن را بسته باشد، اما روحِ این مردان، همیشه در معیتِ هم، آزاد و بیمرز است.
ابوالحسن مظلوم، مردی است که در سختترین لحظاتِ اسارت، انتخابهای بزرگی کرد.
پس از چند سال اسارت؛ روزی که اتوبوسِ برای تبادل تعدادی از اسرای مجروح خارج از اردوگاه متوقف شد، او آماده سوار شدن بود؛ اما وقتی دید رفیقش به دلیل ناتوانی جسمی، قادر به حرکت و عزیمت به سمت اتوبوس نیست، عصای خود را به او داد تا بتواند خود را به اتوبوس برساند و سپس عصا را به او برگردانند.
اما اتوبوس رفت و او در اسارت ماند؛ او عصای آزادیاش را برای رفیقش گذاشت و در آن لحظه، با این عمل، از تمامِ مرزهای جسمانی فراتر رفت و به مقامی از وارستگی رسید که هیچ اسارتی نمیتواند آن را محدود کند.
انتهای پیا/.
