مردی از تبار سنگرسازان بیسنگر؛ نگاهی به زندگی دانشجوی شهید «علیرضا صفاجو»
دانشجوی شهید «علیرضا صفاجو»، جهادگر و از پیشگامان جهاد سازندگی بود که پس از سالها مجاهدت و حضور در جبهههای دوران دفاع مقدس سرانجام در فاو به شهادت رسید؛ جوانی که در وصیتنامهاش با قلبی سرشار از اخلاص و توبه، یادگار ماندگاری از ایثار به جای گذاشت.
به گزارش خبرنگار دفاعپرس از گیلان، جهادگران جهاد سازندگی از نخستین پیشگامان جبهههای حق علیه باطل بودند؛ مردانی که پیش از هر عملیات، در خط مقدم حضور مییافتند و نخستین گامها را برای سنگرسازی، راهسازی و پلسازی برمیداشتند. آنان برای دیگر رزمندگان اسلام همهچیز میساختند؛ خاکریزهایی برای پناه گرفتن، جادههایی برای عبور نیروها و پلهایی برای گشودن مسیر پیروزی. با این همه، خود «سنگرسازان بیسنگر» بودند؛ کسانی که با وجود ساختن پناهگاه برای دیگران، خود سنگری نداشتند و اینگونه مظلومانه و غریبانه در میان آتش و خاکریز، به درجه رفیع شهادت نائل میآمدند.

در این میان دانشجوی شهید علی رضا صفاجو جزو همان سنگر سازان بیسنگر جهاد بود که در این نوشتار کوتاه به او و وصیتنامهاش پرداختهایم که نظرتان را به آن جلب میکنیم.
علیرضا صفاجو در۲۰ شهریور۱۳۴۰ در شهر بندرانزلی دیده به جهان گشود. پدرش علی مغازهدار بود و مادرش عالیه گیاه پرور خانهدار. از همان دوران کودکی، هوش و استعدادش زبانزد خاص و عام بود. با علاقه فراوان کلاس درس و مدرسه را در بندرانزلی آغاز کرد و دورههای تحصیلی را در مقاطع ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان با معدل بسیار بالا به پایان رسانید.
علی رضا در کنار درس روزها برای کمک به پدربزرگوارش در مغازه مشغول به کار میشد و درس زندگی و گذشت و ایثار را از پدر در مواجهه با افراد مختلف میآموخت. در سن کودکی و نوجوانی در محفل و مجالس مذهبی شرکت میکرد با شروع انقلاب مسیر امام خمینی را پذیرفت و برای حفظ این مسیر از هیچ گونه جانفشانی دریغ نکرد و درطی سالهای پیروزی انقلاب اسلامی به علت فعالیت بر ضد رژیم پهلوی و پخش اعلامیه به وسیله مأمورین ساواک دستگیر و مضروب شد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز فعالیتهای خود را در کانون ارشاد، از سال ۱۳۵۸، آغاز کرد. یک سال بعد، در سال۱۳۵۹، وارد مرکز تربیت معلم شد و پس از یک سال مدرک فوقدیپلم خود را دریافت کرد. او تا سال۱۳۶۱ بهعنوان بازرس مدارس ابتدایی و معلم، در بندرانزلی و مناطق اطراف آن، خدمت کرد و در همان سال ازدواج نمود.

علیرضا روحیهای پرتلاش و مسئولیتپذیر داشت و لحظهای آرام و قرار نمیگرفت. در سال۱۳۶۱، از طریق ستاد پشتیبانی جنگ جهاد سازندگی، راهی منطقه عملیاتی غرب وارد سومار شد و در واحد مهندسی و انبارداری به خدمت پرداخت. او در عملیات مسلم بن عقیل (ع) نیز شرکت کرد و در جریان این عملیات، چند تن از نیروهای بعثی را به هلاکت رساند. علی رضا به رسم سنت پیامبر مکرم اسلام (ص) در سال ۱۳۶۲ ازدواج نمود که حاصل زندگی مشترکش یک فرزند دختر شد.
در سال۱۳۶۲، علیرضا به مناطق محروم رودبار رفت و در بخش فرهنگی جهاد مشغول به کار شد. از طریق جهاد، فرصت حضور در دانشگاه را به دست آورد؛ اما تحصیل نیز نتوانست او را از جبهه و دفاع از انقلاب جدا کند. سرانجام در۲۲ بهمن۱۳۶۴ بار دیگر برای حضور در جبهه اعزام شد و در عملیات والفجر۸ شرکت کرد. در این عملیات، مسئولیت مدیریت داخلی اکیپ را بر عهده داشت.
علیرضا در جریان همان عملیات شیمیایی شد. پس از دو ماه، برای مدتی کوتاه به مرخصی آمد و دوباره در سنگر دانشگاه در مقطع کارشناسی و در رشته علوم اجتماعی به ادامه تحصیل پرداخت؛ اما دعوت امام خمینی (ره) و احساس مسئولیت در برابر جبهه، او را بار دیگر راهی فاو کرد. این بار نیز به مدت یک ماه مسئولیت مهندسی رزمی را بر عهده گرفت و بار دیگر در معرض حملات شیمیایی قرار گرفت. علی رضا تا پیش از شهادت ۵ بار عازم جبهههای نبرد حق علیه باطل شد.
سرانجام۲۳ اردیبهشت۱۳۶۵ فرا رسید؛ روزی که علیرضا در بیستوپنجسالگی، در خطوط مقدم جبهه و در منطقه فاو به عنوان مسئول روابط عمومی گردان، بر اثر اصابت ترکش خمپاره به پاها به شهادت رسید. پیکر مطهر وی پس از تشییع باشکوه بر دستان مردم شهیدپرور در گلزار شهدای بندرانزلی، آرام گرفت.

از او وصیتنامهای به یادگار مانده است؛ نوشتهای که بیش از هر چیز، بیانگر روحیه معنوی، احساس گناه، پشیمانی و امید او به رحمت الهی است. علیرضا وصیتنامهاش را با این جمله آغاز میکند:
«این اوراقی را که مشاهده میکنید، وصیتنامه بنده گنهکار و حقیر و ذلیل، علیرضا صفاجو، است؛ بندهای که با چشمانی خوابآلوده راه عمر را طی کرد و همواره با غفلت زندگی نمود. کسی که سراسر عمر خود را در مسیر گناه پیمود و سرانجام، امید نجات خویش از این همه معصیت را به صحرای انابه و توبه آورد.»
او در برابر خداوند، با زبانی آکنده از شرمندگی و امید، چنین مینویسد: «بارالها، تو شاهدی که غیر از راه توبه نتوانستم درِ دیگری را بزنم و به امید هدایت تو، به این بیابانهای مقدس که عاشقان تو از این معبر عبور کردهاند، پای نهادم. بارالها، اگر گناهانم را نبخشی، به چه کسی روی آورم؟ خودت میدانی که غیر از تو کسی دیگر ندارم. بر این بنده گنهکار رحم فرما و مرا در سایه عطوفت خود قرار ده.»
پس از آن، علیرضا خانوادهاش را مورد خطاب قرار میدهد؛ برادران، خواهر، پدر و مادر، همسر و دختر کوچکش را. او از آنان میخواهد که از زندگی و سرنوشتش پند بگیرند، پردههای غفلت را کنار بزنند و بر عهد خود با خداوند استوار بمانند.

به سیروس سفارش میکند که همواره پدری مقتدر برای فرزندانش باشد و معنویت را بیش از پیش در وجود خود حاکم کند. از برادرش محمدرضا، که او را رزمندهای شجاع میداند، میخواهد با انتخاب راهی روشن، آینده و سرنوشت درستی برای خود رقم بزند. به بهروز نیز یادآوری میکند که باید عصای دست پدر و مادر باشد و با رفتاری صحیح و متین، در کنار آنان بماند.
او خطاب به خواهرش مینویسد: «مگذار مادیات تو را در خود فرو برد. نماز شب بخوان و در آن، دعا برای مرا فراموش نکن. رسالت تو سنگین است. امیدوارم هرچه بیشتر در تربیت فرزندانت موفق باشی.»
علیرضا داماد خانواده را نیز همچون برادری عزیز خطاب میکند و از او میخواهد رفتار و اخلاقش را هرچه بیشتر با موازین اسلامی هماهنگ کند. سپس با لحنی هشداردهنده مینویسد: «دل بیش از حد به دنیا مبند؛ چراکه قافله مرگ در پشت هر منزلی خوابیده است.»
او در بخشی دیگر، دوستان و برادرانش را مخاطب قرار میدهد و از آنان میخواهد دل به شهر قدرتطلبان و عافیتطلبان نبندند. به باور او، تنها راه نجات آنان، خروج و مهاجرت از شهر بود؛ زیرا آن شهر برای بچههای حزبالله، همچون مرداب میماند. او مینویسد: «بگذار قدرتطلبان هرچه میخواهند بکنند.»
علیرضا در ادامه، از حجتالاسلام احمدرضا یزدانی میخواهد برای ادای نمازهای قضای او یاریاش کند. خودش گمان میکند دو یا سه سال نماز قضا بر عهده دارد و امیدوار است احمدرضا با همکاری مصطفی و دیگر برادران ایمانی، هر مقدار که میتوانند برایش نماز بخوانند. همچنین سفارش میکند در مجالس یادبودش شرکت کنند و با این کار، روحش را شاد سازند.
او چهار ماه روزه نیز بر عهده داشته و وصیت میکند که سیروس، محمدرضا و دیگر برادرانی که مایل هستند، آن را به نیابت از او بهجا آورند. سپس با لحنی سرشار از شرمندگی و محبت مینویسد: «وجودم برای شما باعث زحمت بود و مرگ من برای شما زحمت بیشتری شده است.»
بخش پایانی وصیتنامهاش را به مادرش اختصاص میدهد؛ مادری که سالها برای او زحمت کشیده بود. علیرضا از محبتهای او یاد میکند و از مادرش میخواهد ناراحت نباشد؛ زیرا وظیفهاش را در برابر او بهطور کامل انجام داده است. او تنها از این تأسف میخورد که نتوانسته حق مادرش را ادا کند و در اثر نادانی، قدر محبتها و زحمات او را ندانسته است.
سپس با اشاره به علاقه مادرش به قرآن و دعا، از او میخواهد قرآن را بهخوبی فرا بگیرد و برایش قرآن بخواند؛ شاید خداوند به واسطه قلب صاف و بیغلوغش او، از گناهانش بگذرد.
علیرضا در پایان، خطاب به پدر و مادرش مینویسد: «پدر و مادر گرامیام، از شما به خاطر این همه محبت و گذشت در زندگی متشکرم. امیدوارم خداوند اجر شما را بدهد؛ بنده که عاجزم.»
پدر گرامیام؛ هنوز سخنان نصحیت تو در گوشم زمزمه میکند. بعد از هر نماز برای پیروزی رزمندگان اسلام دعا کن و همواره در کسب و کارت خدا را ناظر بدانید و ناراحت نباشید. چرا که امانت را به دست صاحب اصلیاش خداوند تبارک و تعالی سپردید.
انتهای پیام/
لینک کپی شد
نظر شما
