شب روایت میناب در میدان شهید رئیسی بیرجند+ فیلم
گروه استانهای دفاعپرس؛ «سحرنخعی» مدرسه همیشه جای امنی بود برای پناه بردن مردم در زمان جنگ. اما مدرسه شجره طیبه میناب، در جنگ چهل روزه، به خاک و خون کشیده شد و ۱۶۸ شهید از جمله دهها دانشآموز و معلم را تقدیم اسلام و ایران کرد.

امشب، شب ۲۶۸ از اجتماع مردم در میدان اجتماعات شهید آیتالله رئیسی بیرجند بود؛ یکی از شبهای پاییزی دیگر، باز هم شلوغتر از همیشه. ولی این بار مردم برای روایتگری روایتی از جنس شهدای میناب آمده بودند؛ خانواده شهیدی که دو فرزند خود را تقدیم اسلام کرده بودند؛ خانواده شهیدان کریانیپاک، دو برادری که همبازی یکدیگر در مدرسه بودند، ولی الان در پیشگاه خداوند هستند.
میناب، مظلوم مقتدر
پیش از روایت خانواده شهید، جهانگیری، مسئول گلزار شهدای میناب، از شهدا و اجساد شهدا سخن گفت. شنیدن این حرفها خیلی سخت بود؛ چه برسد به دیدن آن صحنه، آن هم برای عزیزی که با گوشت و خون و جان تو بزرگ شده و باید دنبال اجزا و جوارح او بگردی. مقاومت در برابر اشک ریختن وجود نداشت و شنیدن این صحبتها برای مادران سختتر بود؛ مادرانی که ۹ ماه فرزند خود را در شکم داشتهاند و برای بزرگ شدن او چه غصهها که نمیخورند.

«اسماعیل جهانگیری» مسئول گلزار شهدای میناب در بخشی از سخنان خود با اشاره به تفاوت بلا و ابتلا گفت: اگر خداوند جامعهای را دچار ابتلا میکند، اول ظرفیت پذیرش ابتلا را به آن جامعه عنایت میکند. بلا برای عقوبت و مجازات است، اما ابتلا برای رشد، تعالی و پیشرفت است. امام شهیدمان فرمودند «این مردم مبعوث شدند» و ما این بعثت و برگزیدگی را در میناب دیدیم.
وی با اشاره به حضور پدران و مادران جوان شهدای دهه هفتادی میناب افزود: تا پیش از این، وقتی از مادر شهید سخن میگفتیم، بانوی مسن قد خمیدهای به ذهن متبادر میشد، اما امروز با پدران و مادران جوان شهید مواجهیم. در این جنگ چهل روزه، حجت کبری خدا در میناب آشکار شد؛ همانگونه که حضرت علی اصغر (ع) در کربلا حجت کبری خدا شد.
جهانگیری با اشاره به تلاش آمریکا برای انکار جنایت گفت: آمریکاییها روز اول گفتند آنجا مدرسه نبوده و پادگان بوده، در حالی که از سال ۹۲ به بعد آن مکان مدرسه بود. بعد از اثبات این موضوع، دروغ دیگری گفتند که زیر مدرسه تأسیسات نظامی بوده و ایران سپر انسانی قرار داده بود؛ اما اگر میدانستید مدرسه است، چرا ساعت ۱۱:۲۳ بچهها را به شهادت رساندید و ساعت ۲ بعدازظهر نزدید؟ بعدها از بیخ منکر شدند و گفتند ایرانیها اشتباهی زدند؛ اما با موشکهای تامهاکی که باقی مانده چه میکنید؟ اینها همه نشان میدهد میناب حجت کبری خدا شد.
مسئول گلزار شهدای میناب در ادامه با روایت خاطرهای از مادر شهید امین احمدزاده گفت: بعد از حادثه، مادر این شهید پشت تلفن به من گفت اجازه بده خودم بیام بچهام را پیدا کنم؛ من در پیادهروی اربعین مشق صبر کردهام و طاقت دارم. وقتی به سردخانه آمد، یکییکی دستهای بچهها را بررسی کرد و در نهایت دست امین را با انگشتر عقیق قرمزش شناسایی کرد و گفت «دایی دست امین منه». وقتی از او پرسیدم از کجا میگویی، گفت به امام شهیدمان توسل کردم و گفتم دست امین من را به دستم بده. او سپس تکبیر گفت و خدا را شکر کرد و گریه نکرد؛ اما وقتی خالهاش گریه کرد، به او گفت «خاله طاقت نداری برو بیرون، اینجا دوربینها هستند و میخواهم حسرت دیدن اشک چشم من و تو به دل دشمنانمان بماند».
روایت پدر شهیدان کریانیپاک از حادثه مدرسه شجره طیبه میناب
وقتی نوبت به روایتگری خانواده شهید رسید، فضای میدان حال و هوای دیگری داشت. مردم به احترام این خانواده ایستادند، چشمها اشکبار بود و صدای زجه و ناله در میدان پیچید. پدر شهیدان دیگر طاقت نیاورد و اشکهایش سرازیر شد. از کودک هفتساله تا پیرمرد، همه گریه میکردند، انگار عزیز خود را از دست داده بودند. این ناله، شنیدن روایت یکی از خانوادههای ۱۶۸ شهید مینابی بود که آمریکای جنایتکار به مدرسهشان حمله کرده بود.

«عبدالله کریانیپاک» پدر شهیدان علیاکبر و محمدعلی کریانیپاک، در این مراسم اظهار داشت: هفته بسیج را گرامی میداریم؛ به راستی که بسیج لشکر مخلص خداست. همچنین شهادت حضرتامالبنین (س) را تسلیت میگوییم؛ همان بانویی که وقتی خبر شهادت بچههایش را دادند، فقط گفت «از حسین چه خبر؟» و وقتی فهمید حسین (ع) را کشتهاند، گفت فرزندان من و همه زمین فدای حسین (ع).
وی افزود: علیاکبر کلاس سوم و محمدعلی کلاس دوم بود. علیاکبر دو هفته آبله گرفته بود و مدرسه نرفته بود. شب پنجشنبه معلمشان زنگ زد و گفت دو هفته از بیماریاش گذشته و شنبه به مدرسه بیاید. در ایام رمضان بود و علیاکبر روزه میگرفت و با من بلند میشد. چند روز اول با من نماز میخواند و بعد نماز کامل را یاد گرفت. موقع افطار میگفتم بابا برو اول افطار کن، میگفت نه من با تو اول مینشینم، نماز میخوانم و بعد میرویم افطار کنیم.
کریانیپاک ادامه داد: شب حادثه به او گفتم بابا فردا داریم میرویم مدرسه، دیگر نمیخواهی روزه بگیری؟ گفت نه بابا من روزه میگیرم. شب حادثه برای سحری هیچکدام بیدار نشدیم. اول صبح رفتم بیدارش کنم، گفتم بابا ما هیچکدام بیدار نشدیم؛ حرفم را قبول نکرد. برایش لقمه گرفتم و در مدرسه همانجا که پیاده میشد گفتم بابا برایت تغذیه گذاشتم، حتماً بخوری؛ گفت نه بابا من نمیخورم.
پدر شهیدان با تشریح لحظات حادثه گفت: ساعت ۱۱ و ۱۰ دقیقه بود که معلم محمدعلی زنگ زد و گفت بیا دنبال بچهها. من از اداره حرکت کردم و وارد مدرسه شدم. مدرسه دو طبقه بود؛ یک درش پسرانه و یک طرفش ورودی دخترانه بود. با ماشین داخل مدرسه رفتم و ۱۰ متری ورودی کلاس ماشینم را پارک کردم. معلمها ما را میشناختند و از دور که میدیدند بچهها را صدا میکردند.
وی افزود: رفتم ورودی کلاسها و ایستادم؛ خانم شهریاری دو سه متری من بود. هنوز یک دقیقه نگذشته بود که صدای مهیبی آمد. همسایهمان آقای پارسافر به سمت من میآمد و من حواسم نبود بچه خودم پشت سرش بود؛ ما به داخل حیاط پرت شدیم. علیرضا افتاده بود، بلندش کردم و خودم را روی زمین انداختم. ۱۰ ثانیه یا کمتر روی زمین بودیم که صدای چهار پنج انفجار دیگر آمد. بعد دیدیم صدا نیست؛ همهجا توده و سیاه و آوار بود.
کریانیپاک تصریح کرد: از سمت چپ رفتم بالا و دیدم از کلاس دخترها فقط دو میز مانده و بچهها دود گرفته و سوختهاند. یک کلاس کامل سالم بود. از این ساعت به بعد همه مردم آمدند و شروع کردیم به پیدا کردن بچههایمان. آوار طوری ریخته بود که اول باید ایزوگام سقف را برمیداشتیم، بعد به میلگردها و بتن سقف میرسیدیم، بعد طبقه دوم و بعد به طبقه اول. اول دخترها را آوردیم بیرون. هر قطعهای که پیدا میکردند در کاور میکردند، ولی متأسفانه قابل شناسایی نبود.
پدر شهیدان ادامه داد: هر کسی نگاه میکرد که لباس زیر و کفشی که پوشیده بود را شناسایی کند، کمک میکردیم. هرچه میگشتیم پسرهایم را پیدا نمیکردند. خیلی سخت است برای پدر که آنجا باشد و نتواند هیچ کاری بکند. من آنجا بودم و شرمنده بودم که بچهها را پیدا نمیکردند. بیمارستان را زده بودند و مردم پای کار ایستاده بودند. اگر روزه بودند، افطار شده بود و بعد از این اتفاق اخطار شده بود که کسی اصلاً نمیتواند چیزی بخورد و همه در تلاش بودند بچهها را پیدا کنند. ما کربلا را آنجا به عینه دیدیم.
وی گفت: ساعت سه بود که به من گفتند بیا برویم بیمارستان. من ترکش خورده بودم؛ هم در پا، هم در پشت و گوشهایم هیچی نمیشنید. گفتم از بچهها به من چیزی بدهید، من میدانم بچهها نیستند ولی یک چیزی به من بدهید. ساعت سه و نیم صبح بود که با اصرار پسرم به بیمارستان رفتم. فردا به سردخانه رفتیم. وارد شدن به سردخانه برای پدر و مادر خیلی سخت بود. ردیف اول را یکییکی نگاه میکردم؛ سری بود، و در ردیف دوم علیاکبر بود. خیلی آرام خوابیده بود؛ نتوانستم ادامه بدهم و آمدم بیرون. بعد به من گفتند محمدعلی هم پیدا شد و سالم است؛ بعد خودم فهمیدم که محمدعلی من سالم نیست، دست ندارد، پا ندارد.
کریانیپاک افزود: همیشه در فکر این بودم که علیاکبر حرف من را گوش کرده یا نه. کیفش را پیدا کردیم و بازش نکرده بودیم. من کربلا نرفته بودم و گفتم میروم کربلا و آنجا یک دل سیر گریه میکنم. آخه یک جا میگفتند تو مردی و باید روحیه بدهی به خانوادهات. گفتم میروم آنجا گریه میکنم و شکایت میکنم و هرچه دلم خواست میگویم. از ورودی بابالقبله وارد حرم امام حسین (ع) شدم؛ چه بگویم؟ یکییکی را روی سینهاش و یکی بالا سرش است. یا حسین قبول کنید؛ نتوانستم هیچ حرفی بزنم. رفتم حرم حضرت ابوالفضل (ع).
وی ادامه داد: ما مینابیها معمولاً اگر مسافر باشیم، اول به مشهد میآییم و میگوییم مشهد آرامشبخش است. آنجا نشسته بودیم که خانمم به امیرعلی گفت دعا کن و گفت دعا میکنم برادرانم زنده شوند مادرش گفت نمیشود یک دعای دیگر کن؛ گفت دعا میکنم بزرگ شوم، و ارتشی و بروم داداشهایم را بگیرم. فردا جلسه بود و در جلسه اسم من را خواندند و گفتند خانمت را بیاور. خانمم در جریان نبود که محمدعلی سالم نیست و آنجا فهمید. دو سه روزی با من قهر کرد و بعد به او گفتم چه فرقی میکرد؟ آن موقع شما روحیه نداشتی و من اینجوری صلاح دیدم.
کریانیپاک گفت: خانمم گفت میخواهم یک دل سیر با محمدعلی خداحافظی کنم. یک روز قبل از تشییع رفتیم و دوتایی کنار قبر محمدعلی را باز کردیم و دوباره محمدعلی را دفن کردیم؛ دوباره همان شرایط بود.
پدر شهیدان با اشاره به شخصیت فرزندانش افزود: علیاکبر من اصلاً جعبه باخت نداشت. فوتبال که مسابقه میرفت یا پلیاستیشن بازی میکردیم، میخواستم به او بفهمانم که یک طرف قضیه باخته، ولی هیچ موقع نتوانستم بگویم یک طرف قضیه باخته. یک تکیهکلامی هم داشت که هر چیزی از او میپرسیدیم میگفت «به راحتی انشاءالله امید خدا ما پیروز میشویم»
محمدعلی دیشب با من خداحافظی کرد
«نرگس زارع» مادر شهیدان ادامه داد: علیاکبر و محمدعلی بچههای من همیشه عادت داشتند از مدرسه که میآمدند من را بغل کنند و باباشان را بغل کنند و دست ما را بوس کنند. شب حادثه در آشپزخانه نشسته بودیم، من و امیرعلی و خواهر بزرگشان فاطمه زهرا. بعد از افطار بود و من سفره افطار را جمع نکرده بودم. علیاکبر بلند شد و رفت در سالن جلو تلویزیون نشست. محمدعلی برخلاف همیشه که دست ما را بوس میکرد، به صورت برقآسا آمد اول سر فاطمه زهرا را بوسید، بعد سر امیرعلی و بعد سر من را بوسید. صبح حادثه داشتم با خودم فکر میکردم، گفتم نگو که محمدعلی دیشب داشت با من خداحافظی میکرد.
وی افزود: محمدعلی بچه پرانرژی بود که یک جا بند نمیشد، ولی اواخر خیلی آرام شده بود. بچهای که شیطنت داشت، چهرهاش خیلی مظلوم شده بود. اصلا دوست نداشت از خانه بیاید بیرون. درست بعد از ۵ ماه که میخواستیم اربعین برویم کربلا، از محمدعلی نقاشیای دیدم که بعید بود؛ در ذهن من خطور نمیکرد در سر بچه من چنین چیزهایی بگذرد. محمدعلی یک موشک کشیده بود، موشک را به رنگ پرچم ایران رنگ کرده بود و به زبان محلی خودمان روی موشک نوشته بود «ندو ندو» که به فارسی میشود «نیا»؛ و کنارش یک پرچم ایران کشیده بود و به جای آرم الله، حروف و بالای پرچم ایران «شقایق» نوشته بود. شقایق و لاله به تعبیر ما شاید نماد شهادت باشد. وقتی نقاشی را دیدم گفتم پس تغییر رفتار محمدعلی این اواخر از خودش یک چیزی میدانست که دوست نداشت از خانه بیاید بیرون. وقتی به او نگاه میکردم، چهرهاش خیلی محزون شده بود.
تولد محمدعلی با شهادت گره خورد
زارع با اشاره به تولد فرزندانش گفت: محمدعلی مردادی بود، ۱۹ مرداد، و علیاکبر تولدش فروردین بود. ما برایشان تولد میگرفتیم، معمولاً تولد علیاکبر و فاطمه زهرا را با هم میگرفتیم، چون یکی هشتم و یکی نهم فروردین بود. محمدعلی از آن موقع که تولد علیاکبر بود، خیلی ذوق داشت و میپرسید تولد من کی است. امسال تولدش با احمدی نیامد. گلزار میرفت، گلزار دفاع مقدس، شهادت دفاع مقدس؛ گریه میکرد و با خدا حرف میزد. دقیقاً یادم است شب سوم بعد از تولد محمدعلی بود که همکارش زنگ زد و گفت چیکار کردی بچهها از دستت ناراحت بودند؟ پرسیدم برای چه؟ گفت من دیشب خواب دیدم محمدعلی و علیاکبر خیلی ناراحت بودند و محمدعلی گفته به بابام بگو نرود گلزار بالا بنشیند، تو تنهایی خودش غصه بخورد، ما هم حالمان خوب است و جایمان.
انتهای پیام/
