سپهبد شهید سلامی

چشمانش را بر اوراق تاریخ دوخت؛ شاید می‌خواست یک‌بار دیگر از دل آن اسناد، صدای پای رزمندگانی را بشنود که روزی چون او، بی‌باکانه به استقبال خطر رفتند. او در آن بازدید، در جمع همکاران و همرزمانش در مرکز، کم سخن گفت، اما بسیار اندیشید. نگاهش، نگاه مردی بود که طعم پیروزی را چشیده و بوی شهادت را از فاصله‌ای نزدیک حس می‌کرد.