روایت صبر و مقاومت مادر شهیدان مینابی

مادر شهیدان علی‌اکبر و محمدعلی کریانی‌پاک، با روایتی دردناک از روز حادثه مدرسه شجره طیبه گفت: وقتی شنیدم مدرسه را زدند، پایم سست شد و افتادم؛ اما امروز با صبر و مقاومت، خون‌خواه فرزندانم و همه شهدای مظلوم میناب هستم.
کد خبر: ۸۸۰۱۴۹
تاریخ انتشار: ۰۲ آذر ۱۴۰۵ - ۰۰:۵۰ - 23November 2026

گروه استان‌های دفاع‌پرس؛ «سحرنخعی» مدرسه شجره طیبه میناب، در جنگ چهل روزه، به خاک و خون کشیده شد و ۱۶۸ شهید از جمله ده‌ها دانش‌آموز و معلم را تقدیم اسلام و ایران کرد؛ جنایتی که به تعبیر بسیاری، میناب را به «حجت کبری خدا» تبدیل کرد.

شهیدان

در میان این شهدا، نام علی‌اکبر و محمدعلی کریانی‌پاک، دو برادر نوجوان، می‌درخشد؛ دو فرزندی که در دامان مادری مؤمن پرورش یافتند و امروز مادرشان با صبری ستودنی، روایت لحظه‌های سخت آن حادثه را بازگو می‌کند. در شب ۲۶۸ از اجتماع مردمی میدان اجتماعات شهید آیت‌الله رئیسی بیرجند، فرصتی فراهم شد تا با «نرگس زارعی» مادر این دو شهید، به گفت‌وگو بنشینیم؛ بانویی که با وجود تحمل درد فراق فرزندان، همچنان از خون‌خواهی شهدای مظلوم میناب سخن می‌گوید. آنچه در ادامه می‌خوانید، روایت مادرانه‌ای است از روز حادثه، از دودی که از مدرسه بلند شد، از جست‌وجو برای یافتن فرزندان، و از نشانه‌هایی که گویی محمدعلی از پیش از شهادت خود خبر داشت.

روایت مادر شهیدان مینابی از روز حادثه شجره طیبه 

«نرگس زارعی» مادر شهیدان علی‌اکبر و محمدعلی کریانی‌پاک، در گفت‌و‌گو با خبرنگار دفاع‌پرس از بیرجند اظهار داشت: علی‌اکبر متولد ۱۳۹۶ و کلاس سوم ابتدایی و محمدعلی متولد ۱۳۹۷ و کلاس دوم ابتدایی بود.

وی با تشریح روز حادثه گفت: روز حادثه من خانه بودم، حدود ساعت یازده و خرده‌ای بود که تلفنم زنگ خورد. معلم علی‌اکبر، خانم شهریاری، زنگ زد و گفت مدرسه تعطیل شده و بیایید دنبال بچه‌ها. من پرسیدم چه خبر است؟ گفتند به خاطر شرایط آب و هوایی، مدرسه مجازی می‌شود و دوباره اطلاع‌رسانی می‌کنیم. بعد خداحافظی کردم و تلفن قطع شد.

زارعی ادامه داد: تلفن را قطع کردم و به بابای بچه‌ها زنگ زدم و گفتم معلم علی‌اکبر زنگ زد و گفت بیا دنبال بچه‌ها. گفت معلم محمدعلی زودتر به خودم زنگ زده و دارم می‌روم دنبالشان. من تلفن را قطع کردم و هنوز تلفن دستم بود که یهو صدایی از روی خانه‌مان رد شد؛ حالا صدای موشک بود یا جنگنده، هرچه بود، از روی خانه‌مان رد شد. اول صدای سه انفجار مهیب آمد، به‌طوری که در حیاط خلوت و اتاق، موج انفجار می‌آمد به سمت داخل اتاق. بعد از آن تازه متوجه شدم که جنگ شروع شده است.

مادر شهیدان کریانی پاک افزود: سراسیمه از خانه بیرون آمدم و هرچه به بابای بچه‌ها زنگ زدم جواب نداد، هرچه به خانم شهریاری زنگ زدم جواب نداد. وقتی آمدم در کوچه، چون خانه‌مان با مدرسه فاصله نداشت، دیدم دود از سمت مدرسه بلند می‌شود. همان لحظه خواهرم زنگ زد و گفت بچه‌ها را از مدرسه بیرون برده‌اند و به جای امن برده‌اند؛ مدرسه را زده‌اند ولی بچه‌ها در مدرسه نبودند. یک لحظه آرام شدم، ولی، چون هرچه زنگ می‌زدم بابای بچه‌ها جواب نمی‌داد، دلم آشوب بود.

وی تصریح کرد: بعد همسایه‌مان مرا به سمت مدرسه رساند. وقتی رفتم سمت مدرسه، خیابان منتهی به مدرسه کاملاً بسته بود. قسمتی را با ماشین و قسمتی را پیاده رفتیم. نزدیک مدرسه که رسیدم، دیدم آقایی در حیاط نشسته بود و به سرش می‌زد و گریه می‌کرد. مبهوت شدم و گفتم مدرسه را زدند؟ با دستش اشاره کرد که آره. وقتی گفتند مدرسه را زدند، همان‌جا پاهایم سست شد و افتادم. دیگر توان رفتن داخل مدرسه را نداشتم و نشستم روی خیابان کنار بلوار سر کوچه مدرسه.

زارعی ادامه داد: در آن لحظه نمی‌توانستم اصلاً بروم داخل مدرسه. دیدم ماشین‌ها از کوچه مدرسه می‌آیند و بچه‌ها را می‌برند. هنوز اوج فاجعه را نمی‌دانستم و گفتم شاید بعضی از بچه‌ها زنده باشند و زیر آوار باشند. تقریباً بعد از یک سال، به هر ضرب و زوری بود خودم را به حیاط مدرسه رساندم؛ وقتی وارد حیاط شدم، دیدم مدرسه‌ای دیگر وجود ندارد و هر دو طبقه کاملاً آوار شده است. مردم دور هم ایستاده بودند و هیچ بچه‌ای از زیر آوار معلوم نبود.

شهیدان

نشانه‌های شهادت در نقاشی محمدعلی

مادر شهیدان کریانی‌پاک با اشاره به تغییر رفتار محمدعلی در ماه‌های آخر گفت: درست بعد از ۵ ماه که می‌خواستیم اربعین برویم کربلا، از محمدعلی نقاشی‌ای دیدم که بعید بود؛ در ذهن من خطور نمی‌کرد در سر بچه من چنین چیز‌هایی بگذرد. محمدعلی یک موشک کشیده بود، موشک را به رنگ پرچم ایران رنگ کرده بود و به زبان محلی خودمان روی موشک نوشته بود «ندو ندو» که به فارسی می‌شود «نیا»؛ و کنارش یک پرچم ایران کشیده بود و به جای آرم الله، حروف و بالای پرچم ایران «شقایق» نوشته بود. شقایق و لاله به تعبیر ما شاید نماد شهادت باشد.

وی افزود: وقتی نقاشی را دیدم گفتم پس تغییر رفتار محمدعلی این اواخر از خودش یک چیزی می‌دانست که دوست نداشت از خانه بیاید بیرون. وقتی به او نگاه می‌کردم، چهره‌اش خیلی محزون شده بود.

زارعی در پایان با بیان خواسته خود از مسئولان گفت: خواهشی که از مسئولین دارم این است که خون‌خواه بچه‌های مظلوم میناب باشند؛ بچه‌هایی که در مدرسه بودند و مدرسه امن‌ترین جای دنیا برایشان بود. ما از مسئولان می‌خواهیم که خون‌خواهی این بچه‌ها را دنبال کنند.

انتهای پیام/

نظر شما
captcha
پربیننده ها
آخرین اخبار