موشک اندازهاي دستي

به همين دليل ، بچه هاي آرپي جي .زن تصميم گرفتند به گونه اي رفت و آمد نها را از با لاي سر رزمندگان کمتر کنند .
ابتدا بايد براي آتش عقبه آرپي جي .که شعاع هفت هشت متر همه چيز را پشت سر ش مي سوزاند ، فکري مي کردند ، چون اگر آرپي جي زن به سمت با لا نشانه مي رفت اول خودش مي سوخت .لذا با همفکري لودرچي جهاد که مشغول مرمت خاکريز بود ، در وسط محوطه سکويي ساختند ؛ به اين ترتيب که تلي از خاک را يک جا جمع و شيبي نيز در يک سوي ديگر آن ايجاد کردند . در مواقعي که هلي کوپتر يا هواپيماي دشمن از نوع پي سي 7 مي آمدند به نوبت روي سکو ها مي رفتند و به سمتشان نشانه مي رفتند .اين موشک ها اغلب به هدف نمي خورد ، ولي براي ترساندن دشمن خوب بود .در ضمن چون ، احتمال عدم اصابت موشک آرپي جي .را مي دادند سکو را به سمتي زده بودند که چنانچه موشک به هدف نمي خورد ، در بيابان سقوط مي کد و به بچه هاي خودي تلفاتي وارد نسازد .
منبع:"فرهنگ جبهه،خلاقيتها"نوشته ي سيد مهدي فهيمي ومحسن مهر آبادي،نشر فرهنگ گستروسروش،تهران-1382