بَربَري

تركش خمپاره 120 ميلي متري؛ هر تركش درشت و به اصطلاح سخت و نخراشيده اي كه اصابت آن آه از نهاد هر كسي بلند مي كرد، مثل تركش ساطوري در مقايسه با تركش هايي نظير نخودي و رهايي بخش و غيره؛كلمه بربري در برابر لواشي به كار مي رفت كه هر دو نان بربري و نان لواش بودند، يكي در نهايت خشونت و سختي خصوصاً سرد و بيات آن و ديگري، انگار برگ كاغذ از سبكي و نازكي و خوش خوراكي! تركش  بربري را تركش استعلاجي دائمي هم مي گفتند؛ تركشي كه هر كس مي خورد، هم نانش مي شد و هم آبش