ماه اول جنگ به روايت شهيد دوران /بخش اول

دوم مهر ماه 1359
سرگرد حاجي ( شهيد سرهنگ خلبان بيژن حاجي ) اطلاع داد که به پايگاه ششم برگرديد خلبان کم داريم و بايد بلافاصله به پايگاه خودتان برگرديد ساعت يازده صبح بلند شديم و بعد از يک ساعت در بوشهر فرود آمديم .
بلافاصله بعد از نشستن در بوشهر به من ابلاغ شد که به آلرت بروم و من هم بدون اطلاع از منطقه بوشهر به آلرت رفتم . بعد از يک ماه بچه ها رو مي ديدم. ساعت پنج عصر براي پرواز گشت هوايي بلند شديم . همان موقع جزيره خارک مورد هدف هواپيماهاي عراقي قرار گرفته بود و در آتش مي سوخت . موقعي که وضعيت را به رادار اطلاع دادم گفتند تماس مي گيرند ولي تا موقع نشستن من که يک ساعت و نيم بعد بود هنوز نتوانسته بودند با خارک تماس بگيرند .

سوم مهر ماه 1359
به همراه رضا کرم ( سرتيپ خلبان شهيد محمد رضا کرم ) از شب قبل بصورت آماده در آلرت بوديم . صبح زود با بوق اسکرامبل بلند شدم و پس از يک ساعت بدون هيچ مشکلي گشت زني در پايگاه نشستيم .
در گردان يک سردرگمي وجود داشت . هدف ها بدون مطالعه به صورت يک مختصات جغرافيايي به خلبانان داده مي شد . ماموريتي به ما بلاغ شد . ليدر سرتيپ خلبان سفيد موي آذر با کمک جناب کيان آرا بود و من شماره دو بودم و جناب اقدام ( سرتيپ خلبان مسعود اقدام ) کمکم بود .
اين ماموريت انهدام نيروي زرهي و توپ خانه دشمن بود که از شمال بصره وارد ايران مي شدند . اين در واقع اولين ماموريت جنگي من بود و با صحبتهايي که بچه ها مي کردند معلوم بود ارتفاع بايد خيلي کم و سرعت زياد باشد .
من که شماره دو پرواز بودم تا روي هدف فقط به شماره يک نگاه مي کردم . يک دقيقه قبل از رسيدن روي هدف کابين عقب گفت : نيروها بايد اينجا باشند .
پس از اين شماره يک پاپ آپ کرديم و من هم نيروها را ديدم و بمب ها را روي آنها ريختم و موقع برگشتن به حرفهاي آقاي اقدام که اشکالات را مي گفت گوش مي دادم .
بعد از نشستن متوجه شديم که اولين نفر را از دست داديم . ناصر دژپسند به وسيله نيروي دشمن هدف قرار گرفته بود و به خانه برنگشته بود .
"شهيد ناصر دژپسند که در اين تاريخ در آسمان بصره مورد هدف قرار گرفت و به شهادت رسيد."

ششم مهر ماه سال 1359
امروز صبح پرواز انجام داديم من شماره دو بودم . خلبان شماره يک محمود ضرابي (سرتيپ خلبان محمود ضرابي ) و جناب عسگري کمک بود ، شماره دو من بودم و جناب پيروان کمک بود .
در طول مسير در ارتفاع بالا پرواز مي کرديم . اهواز را در ارتفاع 5 هزار پايي قطع و نيروهاي دشمن را کاملا ديدم . آنها به طرف ما تيراندازي مي کردند . البته 5 دقيقه ديرتر روي هدف رسيده بوديم و با يک دسته هواپيماهاي اف 5 خودي روبرو شديم که البته اتفاقي رخ نداد .
نيروي هاي دشمن در حال کندن سنگر بودند و ما هم نيروي توپ خانه و زرهي که همراه با فرمانده و تجهيزات باشد نداشتيم ، به هر حال راکتها و فشنگها را روي آنها ريخته و خيلي واضخ ديدم که يکي از تانکها آتش گرفت ، موقع زدن راکت در ارتفاع پانصد پايي بودم .

موشک ماوريک 
بعد از ظهر بود صحبتهاي زيادي درباره نيرو و مهمات شد و گفتند اگر مي شود به ارتفاع بالا برويد و موشک ماوريک بزنيد .
براي اولين بار از ابتداي جنگ بعنوان ليدر دسته انتخاب شدم کمکم حسين بود   ( سرلشگر شهيد حسين خلعتبري مکرم ) . چون من و حسين بهتر موشک ماوريک مي زديم ما ليدر شده بوديم و گرنه رضا شماره يک مي شد . بهرحال شماره دو رضا بود ( سرلشگر شهيد رضا ياسيني ) و جناب نجبر کمکش شد .
به پرواز درآمديم شماره دو از من جدا شد من يک دسته از نيروهاي دشمن را ديدم به ترتيب چهارماوريک زدم و چهار تانک را منهدم کردم براي اولين بار بود که با اطمينان مي شود گفت که 4 تانک و مقداري اسلحه ديگر روي آسمان تکه تکه شد .
هشتم مهر ماه 1359

ماموريت دريايي
از طرف نيروي دريايي درخواست شده تعدادي از ناوچه هاي عراقي را در ام القصر بزنيم .
من در اين ماموريت شماره دو بودم مثل دو روز گذشته ترکيب خلبانان ثابت بود منتها ايندفعه جناب ياسيني و جناب رنجبر شماره يک و من و جناب خلعتبري شماره دو بوديم .
ماموريت در ارتفاع پست انجام مي شد در جنوب آبادان بعلت دود غليظ حاصل از سوختن بشکه هاي نفت ديد بسيار کم بود و به همين خاطر شماره يک چهار مايل زود تر پاپ آپ کرد و در ارتفاع هفت هزار پايي موشکهاي خود را رها کرد ولي به علت فاصله زياد همه کوتاه خوردند . من بعد از رفتن شماره يک ، يک کشتي نفت کش و يک ناوچه اوزا را مورد هدف قرار دادم و در موقع فرار که درست روي ام القصر رسيده بودم يک ناو جنگي ديدم که به وسيله يک موشک ماوريک آنرا نيز منهدم کردم . در اين پرواز تجربه کردم که در پرواز با موشک ماوريک ، کابين جلو بايد بدون جي پرواز کند . فاصله هرچه کمتر و سرعت هر چه زيادتر باشد موشک بهتر به هدف برخورد مي کند .