تقسیم فلسطین نتیجه فشارهای شدید دولت هاری ترومن

خبرگزاری دفاع مقدس: در خلال جنگ جهانی اول، بریتانیا در راه تسریع تجزیه امپراطوری عثمانی، توسط کمیسر عالی خود در مصر سر هنری مک ماهون، توانست، شریف حسین بن علی، شریف مکه را ترغیب نماید تا اعراب در کنار ارتش بریتانیا، برای سرنگونی دولت عثمانی بجنگند و در مقابل، بریتانیا تشکیل یک دولت عربی در سرزمینهای شام و فلسطین و عراق و جزیره العرب را تضمین کند.

همزمان با معاهده مک ماهون – شریف حسین و در جایی دیگر، نمایندگان بریتانیا و فرانسه با حضور روسیه، معاهده محرمانه سایکس– پیکو( که با مکاتبات مک ماهون مغایرت کامل داشت) را امضاء نمودند و طی آن سرزمینهای امپراطوری عثمانی را میان خود تقسیم کردند. به طوری که لبنان و سوریه تحت قیومیت فرانسه قرار گرفته و انگلستان، سرپرستی فلسطین، عراق، عربستان و ماوراء اردن را عهده دار شد.

 قبل از پایان جنگ جهانی اول، «حییم وایزمن» که بعدها به عنوان اولین رئیس جمهور اسرائیل برگزیده شد، توانست حمایت انگلیس را نسبت به جنبش صهیونیسم جلب کند و تلاشهای وی سرانجام به صدور اعلامیه معروف بالفور در سال 1917 … انجامید.

لرد آرتور جیمز بالفور وزیر خارجه بریتانیا در اعلامیه فوق صراحتاً اعلام نمود که: نظر مخصوصی به تشکیل وطن ملی یهود در فلسطین دارد… و نباید کاری شود که به حقوق اجتماعی و مذهبی مردم غیر یهودی فلسطینی … ضرری وارد آید. با اتمام جنگ جهانی اول و ایجاد جامعه ملل بنا به درخواست انگلستان، در سال 1922 فلسطین به قیومیت انگلستان در آمد.

در سال هایی که فلسطین تحت قیومیت انگلستان قرار داشت، روند مهاجرت یهودیان به این سرزمین سیر صعودی داشت، و همین امر سبب شد تا اعراب تحرکات و اقدامات زیادی بر علیه مأموران انگلیسی و یهودیان به عمل آورند. بنابراین بریتانیا در صدد چاره جویی برآمد و با شرکت صهیونیستها، اعراب فلسطینی و هیأتهای عربی، کنفرانس لندن را تشکیل داد.

در پایان این کنفرانس، انگلستان کتاب سفیدی منتشر نمود که در آن به تهدید مهاجرت یهودیان به فلسطین و خرید زمین توسط آنان، و همچنین ایجاد کشور مستقل فلسطین اشاره شده بود. متعاقب این قضیه، آژانس یهود سیاست جدید دولت انگلستان را به منزله رها کردن صهیونیزم و حرکتی آشتی جویانه در برابر اعراب تلقی نمود و لذا به آمریکا رو آورد.

در زمان وقوع جنگ جهانی دوم و حتی پس از پایان آن، انگلستان که در مورد مسئله فلسطین از یک طرف برای اجازه مهاجرت بیشتر یهودیان به فلسطین توسط یهودیان و ایالات متحده تحت فشار قرار گرفته بود و از سوی دیگر با اعتراض اعراب به خاطر مهاجرت یهودیان مواجه شده بود، تصمیم گرفت تا این مسئله را قبل از پایان قیومیت خود بر فلسطین به سازمان ملل متحد ارجاع دهد.

مجمع عمومی سازمان ملل نیز به دنبال در خواست انگلستان، کمیته ویژه فلسطین را در آوریل 1948 تشکیل داد و نهایتاً گزارشات کمیته مزبور طرح تقسیم فلسطین را به ارمغان آورد. طرح تقسیم فلسطین در نتیجه فشارهای شدید دولت هاری ترومن رئیس جمهور وقت آمریکا به اعضای سازمان ملل، در مجمع عمومی (طی قطعنامه 181) با 33 رأی موافق در مقابل 13 رأی مخالف و 10 رأی ممتنع در تاریخ 29 نوامبر 1947 به تصویب رسید. مضمون این قطعنامه عبارت بود از پایان دادن به قیومیت بریتانیای کبیر و تقسیم فلسطین به دو کشور یهودی و عربی و اعطای استقلال به آنها.

در فاصله میان اعلام طرح تقسیم فلسطین و پایان قیومیت انگلستان بر فلسطین، صهیونیستها بیکار ننشستند و مناطق زیادی را به اشغال خود در آورده و دست به اقدامات تروریستی دردناکی چون دیر یاسین زدند.

علاوه بر این صهیونیزم بین الملل با همسویی با دولتهای فاتح در جنگ جهانی دوم در مبارزه مشترک علیه نازیسم، زمینه های سیاسی لازم را برای تأسیس دولت صهیونیستی در سرزمین فلسطین فراهم آورد. بنابراین زمانی که انگلستان در روز 14 مه 1948 از قیومیت فلسطین دست برداشت، بلافاصله صهیونیستها با تشکیل یک شورای موقت حکومتی به نخست وزیری بن گورین، استقلال و تأسیس کشور اسرائیل را رسماً اعلام نمودند و به دنبال آن ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی، اسرائیل را به رسمیت شناختند.

بدین گونه بود که اسرائیل به عنوان یک دولت مستقل یهودی، و تنها یکسال دیرتر از پیش بینی تئودور هرتزل در جریان اولین کنگره جهانی صهیونیزم (در 1897)، مبنی بر ایجاد دولت یهود پس از گذشت پنجاه سال، متولد گردید.