آن روز پاسگاه حمید آزاد شد
بلافاصله من و همکارانم دست به کار شده با یک قبضه توپ به سمت اهواز حرکت کردیم.
پس از حضور در ستاد لشکر و معرفی به افسر عملیات، همراه با یک راهنما به محل اجرای ماموریت رفتیم. به محض رسیدن به محل مورد نظر، به سرعت توپ را در حاشیه رودخانه مستقر کردیم و بعد هم به استراحت پرداختیم.
هنوز پلک هایم سنگینی خواب را حس نکرده بود که با شنیدن صدایی از خواب پریدم و با سرعت به طرف صاحب صدا دویدم. جناب سرهنگی که خود را افسر مهندسی لشکر معرفی می کرد، مرا مورد خطاب قرار داد و گفت:
«چون نیروهای عراقی آن طرف رودخانه مستقر هستند و ما هم قرار است امشب عملیات بازپس گیری «پاسگاه حمید» را انجام دهیم، لازم است که شما توپ و تجهیزات را استتار کنید و کاملاً آماده باشید. محافظت پل شناور به عهده شماست و این، پل رگ حیاتی عملیات به حساب می آید.»
آن روز با این که می دانستم تعداد هواپیماهای دشمن بسیار زیاد است و ما با یک قبضه توپ توان، مقابله با آن را نخواهیم داشت، اما به هر حال تصمیم گرفتیم با توکل و استمداد از خداوند تا پای جان بایستیم و از پلی که تنها راه ارتباطی نیروهایمان بود دفاع کنیم.
ساعت 4 بامداد روز بعد عملیات آغاز شد، اما هنوز دقایقی نگذشته بود که دو فروند هواپیمای دشمن در ارتفاع بسیار پایین بر روی پل به پرواز در آمدند. بلافاصله با مشاهده هواپیماها به طرفشان آتش گشودیم و آن قدر این کار را ادامه دادیم تا این که بمب ها و راکتهای خود را بی هدف بر روی آب ریختند و از منطقه دور شدند.
حدود یک ساعت بعد مجدداً دو فروند هواپیمای مهاجم عراقی در آسمان منطقه به پرواز درآمدند، اما این بار هم خدمه فعال و زحمتکش توپ با رشادت فراوان آسمان منطقه را برای مهاجمین بعثی به جهنمی سوزان تبدیل کردند و به این ترتیب حمله دوم نیز با فرو ریختن بمب ها و راکت های دشمن به داخل آب های اطراف پل، خنثی گردید.
نزدیکی های ظهر برای چندمین بار دو فروند هواپیمای دیگر در آسمان منطقه ظاهر شدند و سرانجام خدمه جان بر کف و دلاور توپ با اجرای تیراندازی یکی از هواپیماها را به آتش کشیدند.
آن روز هواپیماهای عراقی بیش از ده بار پرواز بر روی پل انجام دادند، اما به یاری خدا و همت نیروهای دلاور هیچ کدام موفق به انهدام پل نشدند، با این حال رزمندگان ضمن پیروزی در عملیات آزاد سازی «پاسگاه حمید» یک فروند از هواپیماهای آنها را منهدم کردند و به یک پیروزی ارزشمند دست یافتند.
پس از حضور در ستاد لشکر و معرفی به افسر عملیات، همراه با یک راهنما به محل اجرای ماموریت رفتیم. به محض رسیدن به محل مورد نظر، به سرعت توپ را در حاشیه رودخانه مستقر کردیم و بعد هم به استراحت پرداختیم.
هنوز پلک هایم سنگینی خواب را حس نکرده بود که با شنیدن صدایی از خواب پریدم و با سرعت به طرف صاحب صدا دویدم. جناب سرهنگی که خود را افسر مهندسی لشکر معرفی می کرد، مرا مورد خطاب قرار داد و گفت:
«چون نیروهای عراقی آن طرف رودخانه مستقر هستند و ما هم قرار است امشب عملیات بازپس گیری «پاسگاه حمید» را انجام دهیم، لازم است که شما توپ و تجهیزات را استتار کنید و کاملاً آماده باشید. محافظت پل شناور به عهده شماست و این، پل رگ حیاتی عملیات به حساب می آید.»
آن روز با این که می دانستم تعداد هواپیماهای دشمن بسیار زیاد است و ما با یک قبضه توپ توان، مقابله با آن را نخواهیم داشت، اما به هر حال تصمیم گرفتیم با توکل و استمداد از خداوند تا پای جان بایستیم و از پلی که تنها راه ارتباطی نیروهایمان بود دفاع کنیم.
ساعت 4 بامداد روز بعد عملیات آغاز شد، اما هنوز دقایقی نگذشته بود که دو فروند هواپیمای دشمن در ارتفاع بسیار پایین بر روی پل به پرواز در آمدند. بلافاصله با مشاهده هواپیماها به طرفشان آتش گشودیم و آن قدر این کار را ادامه دادیم تا این که بمب ها و راکتهای خود را بی هدف بر روی آب ریختند و از منطقه دور شدند.
حدود یک ساعت بعد مجدداً دو فروند هواپیمای مهاجم عراقی در آسمان منطقه به پرواز درآمدند، اما این بار هم خدمه فعال و زحمتکش توپ با رشادت فراوان آسمان منطقه را برای مهاجمین بعثی به جهنمی سوزان تبدیل کردند و به این ترتیب حمله دوم نیز با فرو ریختن بمب ها و راکت های دشمن به داخل آب های اطراف پل، خنثی گردید.
نزدیکی های ظهر برای چندمین بار دو فروند هواپیمای دیگر در آسمان منطقه ظاهر شدند و سرانجام خدمه جان بر کف و دلاور توپ با اجرای تیراندازی یکی از هواپیماها را به آتش کشیدند.
آن روز هواپیماهای عراقی بیش از ده بار پرواز بر روی پل انجام دادند، اما به یاری خدا و همت نیروهای دلاور هیچ کدام موفق به انهدام پل نشدند، با این حال رزمندگان ضمن پیروزی در عملیات آزاد سازی «پاسگاه حمید» یک فروند از هواپیماهای آنها را منهدم کردند و به یک پیروزی ارزشمند دست یافتند.
لینک کپی شد
نظر شما
