شرمنده ام که گریه امانم نمی دهد
محمد،جانبازحالت اشتغال
سال سوم راهنمایی (1366)درحال خواندن بودم و معلم داشت درس میداد یهو درباز شد و مدیرمدرسه بنام حاج قادر مرادیان و نماینده سپاه شهرمون وارد کلاس شدند او پس از جمله کوتاهی گفت : بچه ها کشوردرخطر است و امام دستورداده همه ازکشوردفاع کنند.
ما هم طبق دستور امام عزیزمان فرم های سپاه را تکیمیل کردیم وبه خط مقدم اعزام شدیم (بدون آموزش). بااین که کم سن وسال بودیم اما شرایط رادرک کرده و برای دفاع از دین و ناموس و وطن درآن شرایط وحشتناک افتخارمجروح شدن برای دفاع از میهن نصیبمان شد و در تاریخ 18-1-1367 بشدت مجروح شدم.
یک نوجوان بودم با دویست عدد ترکش در تمام بدن. آن همه جنب وجوشی که من داشتم به یکباره فروکش کرد. خود و خانواده ام با مجموعه ای مشکلات درگیرشده بودیم که هرروز دکتر- ده بار جراحی - بدون درآمد، بی مهری بنیاد و سپاه ، هزینه زیادی که پدرم متحمل شد، همه مثل یک پتک برسرم فرود آمدند وبه علت ناقص شدن پایم راه رفتنم دچار مشکل شد وشدم یه نو جوان کاملا" منزوی و گوشه گیر و روان پریش زیرا تا چند سال بعد از جنگ تصویر دوستان لت و پار شده ام جلو چشمانم بود و خصوصا" شهید "مزبان چوپار"که که هنوز بوی خونش را روی صورتم حس می کنم ...افسوس...........
با هم بودیم و بر اثرترکش شاهرگ گردنش پاره شده بود وخون مثل فواره بیرون می زد و من که خودم بی رمق کنار آن بزرگوار افتاده بودم و نمی توانستم تکان بخورم خون پاکش به صورتم می پاشید؛ ببخشید گریه امانم را بریده است............الله اکبر .....
بعد از چند دقیقه به خودم آمدم. سرم را بزور بلند کردم. سوزش عجیبی سرتاسر بدنم را فرا گرفته بود. یک لحظه پای راستم را نگاه کردم، لت و پارشده بود. استخوان ها زده بود بیرون و تقریبا" قطع شده بود.
بعداز ده دقیقه بچه ها آمدند. آخر ما در سنگر کمین بودیم یادم رفت بگویم روز اولی که مستقرشدیم دوستانی که آنجا بودند گفتند به جهنم خوش آمدید اینجا خطرناکترین نقطه جبهه مهران (قلاویزان) دسته کشکولی است و.....
بماند؛ خودم که منزوی بودم دولت هم با قانون نا عادلانه حالت اشتغال ما را منزوی تر کرد.
امروز یکم بهمن ماه است و فیش حقوقم از طرف بانک ملی آمده ششصد و شصت و پنج هزار تومان در حالی که من دو بچه دارم، مستاجرم و در جنوبی ترین نقطه تهران زندگی می کنم، در مکانی کاملا" نامناسب با پول پیش و دویست و پنجاه هزار کرایه.
حالا چند سوال دارم:
آیا جبهه رفتن من علاوه بربارروانی برای من بارمالی نداشته، که الان رییس جمهور می گوید پرداخت حقوق ضایع شده جانبازان بسیجی برای دولت بارمالی دارد؟!
طبق قوانین سپاه، حقوق ما باید مثل کادرسپاه پرداخت شود. آیا یک سپاهی ششصدهزار حقوق می گیرد لطفا" به این بی عدالتی رسیدگی کنید.
با این حقوق تحقیرآمیز تلویحا" به ما می گویید بروید خودکشی کنید.
سال سوم راهنمایی (1366)درحال خواندن بودم و معلم داشت درس میداد یهو درباز شد و مدیرمدرسه بنام حاج قادر مرادیان و نماینده سپاه شهرمون وارد کلاس شدند او پس از جمله کوتاهی گفت : بچه ها کشوردرخطر است و امام دستورداده همه ازکشوردفاع کنند.
ما هم طبق دستور امام عزیزمان فرم های سپاه را تکیمیل کردیم وبه خط مقدم اعزام شدیم (بدون آموزش). بااین که کم سن وسال بودیم اما شرایط رادرک کرده و برای دفاع از دین و ناموس و وطن درآن شرایط وحشتناک افتخارمجروح شدن برای دفاع از میهن نصیبمان شد و در تاریخ 18-1-1367 بشدت مجروح شدم.
یک نوجوان بودم با دویست عدد ترکش در تمام بدن. آن همه جنب وجوشی که من داشتم به یکباره فروکش کرد. خود و خانواده ام با مجموعه ای مشکلات درگیرشده بودیم که هرروز دکتر- ده بار جراحی - بدون درآمد، بی مهری بنیاد و سپاه ، هزینه زیادی که پدرم متحمل شد، همه مثل یک پتک برسرم فرود آمدند وبه علت ناقص شدن پایم راه رفتنم دچار مشکل شد وشدم یه نو جوان کاملا" منزوی و گوشه گیر و روان پریش زیرا تا چند سال بعد از جنگ تصویر دوستان لت و پار شده ام جلو چشمانم بود و خصوصا" شهید "مزبان چوپار"که که هنوز بوی خونش را روی صورتم حس می کنم ...افسوس...........
با هم بودیم و بر اثرترکش شاهرگ گردنش پاره شده بود وخون مثل فواره بیرون می زد و من که خودم بی رمق کنار آن بزرگوار افتاده بودم و نمی توانستم تکان بخورم خون پاکش به صورتم می پاشید؛ ببخشید گریه امانم را بریده است............الله اکبر .....
بعد از چند دقیقه به خودم آمدم. سرم را بزور بلند کردم. سوزش عجیبی سرتاسر بدنم را فرا گرفته بود. یک لحظه پای راستم را نگاه کردم، لت و پارشده بود. استخوان ها زده بود بیرون و تقریبا" قطع شده بود.
بعداز ده دقیقه بچه ها آمدند. آخر ما در سنگر کمین بودیم یادم رفت بگویم روز اولی که مستقرشدیم دوستانی که آنجا بودند گفتند به جهنم خوش آمدید اینجا خطرناکترین نقطه جبهه مهران (قلاویزان) دسته کشکولی است و.....
بماند؛ خودم که منزوی بودم دولت هم با قانون نا عادلانه حالت اشتغال ما را منزوی تر کرد.
امروز یکم بهمن ماه است و فیش حقوقم از طرف بانک ملی آمده ششصد و شصت و پنج هزار تومان در حالی که من دو بچه دارم، مستاجرم و در جنوبی ترین نقطه تهران زندگی می کنم، در مکانی کاملا" نامناسب با پول پیش و دویست و پنجاه هزار کرایه.
حالا چند سوال دارم:
آیا جبهه رفتن من علاوه بربارروانی برای من بارمالی نداشته، که الان رییس جمهور می گوید پرداخت حقوق ضایع شده جانبازان بسیجی برای دولت بارمالی دارد؟!
طبق قوانین سپاه، حقوق ما باید مثل کادرسپاه پرداخت شود. آیا یک سپاهی ششصدهزار حقوق می گیرد لطفا" به این بی عدالتی رسیدگی کنید.
با این حقوق تحقیرآمیز تلویحا" به ما می گویید بروید خودکشی کنید.
لینک کپی شد
نظر شما
