نوجوانی که با شناسنامه همسایه‌اش راهی جبهه شد

به گزارش گروه سایر رسانه های دفاع پرس، شهید ولی بیات در سال 1345 در شهر آبادان چشم به جهان گشود و دوران کودکی را در آبادان گذراند. «ولی» 5 ساله بود که به همراه خانواده به قم رفت. دوران ابتدائی، راهنمائی و دبیرستان را با موفقیت پشت سر گذاشت. از همان کودکی به نماز علاقه داشت و هنوز به سن تکلیف نرسیده بود نماز می خواند.

 

 

«ولی» در بسیج دانش­ آموزی خیلی فعالیت می­ کرد و اخلاق نیکو داشت. یک روز مادر شهید می خواست به نانوایی برود، ولی مادر را در راه دید و پرسید کجا؟ مادر گفت می­ خواهم بروم نانوایی. گفت من هنوز نمُردم که شما بروی. با بچه، مثل بچه بود و با بزرگان مثل بزرگان. احترام کوچک و بزرگ را داشت و همیشه احترام خاصی برای پدر و مادر قائل بود و از آنها همیشه می­ خواست که او را دعا کنند تا او به آرزوی دیرینه خود برسد. تلاوت قرآن و در مراسم سوگواری و کارهای واجب را انجام می­ داد و بیشتر در خلوت نماز می­خواند.

بیشتر اوقات خود را در بسیج فعالیت می­ کرد در تظاهرات زخمی شد. در نماز جمعه هم شرکت می­ کرد. در مدرسه پیش­نماز بود. در وصیت­نامه گفته بود ای برادران و خواهران کارهایتان را با اخلاص برای خدا انجام دهید پیرو خط امام و رهبر باشید و ادامه دهنده خون شهدا و تقاضای دیگر من این است که گریه و زاری نکنید تا دشمن شاد شود.

چون سنش کم بود با شناسنامه پسر همسایه به جبهه می­ رفت، چون خیلی قد بلند و چهارشانه بود و بعد که به سن قانونی رسید به مادرش می­ گفت اگر رضایت ندهید در خواب هم که باشید با انگشت شما انگشت می­ زنم. مادرش می ­گفت رضایت می­ دهم بگذار برادرت بیاید تو هنوز بچه­ ای؛ او ناراحت می ­شد و می­ گفت من الان سنم کم است و وابستگی کمتری نسبت به دنیا دارم. بالاخره  رضایت مادر را جلب کرد و راهی جبهه نبرد حق علیه باطل شد و در تاریخ 61.2.20 در هنگام آزادسازی خرمشهر به فیض عظیم شهادت نائل آمد.

منبع: بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قم