چهار دیواری هایی که هرگز اختیاری نیست

به گزارش خبرنگار اجتماعی " دفاع پرس "، همه خوب یادمان هست زمان هایی نه چندان دور خانه ها همه حیاطی و حوضی و باغچه ای کوچک داشتند. حیاط خانه ها با بوی چای دم کشیده موقع غروب خورشید بهترین آرام بخش برای اعضاء خانواده بودند.

اما نه دیگر از آن خانه های با صفا خبری هست و نه از آن آدم هایی که آرامششان را حاضر نبودند با هیچ چیز دیگری قسمت کنند.

دقیقا می توان به خاطر آورد در همان سال های اولی که آپارتمان نشینی پای خود را به تهران و دیگر شهرهای بزرگ باز کرد ریش سفیدها چقدر با این سبک زندگی و خلاصه شدن اعضای خانواده در چارچوبی که دیگر خبری از صفا و صمیمیت در آن نیست مخالف بودند.

آن موقع جوانتر ها مو می دیدند و بزرگترها پیچش مو. به هر صورت آن دوران گذشت و تکنولوژی و خانه های قوطی کبریتی تمام فضای شهر را اشغال کردند تا اینکه عرصه بیش از این ها برای ساکنین شهری تنگ شد.

این روزها حتی در خانه های شخصی هم باید هوای حرف زدن های خود را داشت و با انگشت اشاره روی لب فشار داد و گفت " هیسسسسسسس، صدا میره بیرون "

حتی در چارچوب های شخصی هم باید هوای حرف زدن های خود را داشت تا نکند کسی خارج از خانه صدایی بشنود و حرفی خصوصی از محیط خانواده به گوش نا اهلش برسد.

دیوارها نازک شده و درها هر چند اسم زد سرقت به خود گرفته اند اما توان جلوگیری از سرقت واقعی که همان جلوگیری از در دسترس قرار گرفتن بحث های خانوادگی است را ندارند.

شاید باید دیگر قید درد و دل کردن، حرف زدن، مشاوره دادن و خیلی چیزهای دیگر را در چهار دیواری که روزی اختیاری بود را زد چرا که دیگر هیچ حریم امنی برای آنها وجود ندارد. وقتی حرف ها در محیطی که قرار است به عنوان مامن و آرامش بخش باشد به حرف هایی درگوشی مبدل می شود دیگر نمی توان توقع داشت هیچ چیز در خانواده از یکدیگر دور نماند.

روابط در چنین شرایطی کم کم قالبی موزاییکی به خود گرفته و دیگر افراد با هم حس صمیمیت نخواهند داشت.

باید به جرات گفت روند اقتصادی حاکم بر ساخت و ساز خانه ها مهمترین موضوعی را که مورد لطمه و آسیب قرار می دهد روابط حیاتی در خانواده است. حال سوال اینجاست. در شرایطی که داشتن یک جامعه سالم نیازمند روابط خانوادگی مستحکم است چگونه می توان توقع داشت با حذف گفتمان در خانواده به این مهم دست پیدا کرد.

نباید فراموش کرد که بسیاری از آسیب های اجتماعی از بسترهای اقتصادی سرچشمه می گیرند و این بار خواسته یا ناخواسته مهمترین رکن اجتماعی تنها به خاطر برخی کم و زیادهای اقتصادی مورد هجمه قرار گرفته است.

یقینا زمان بسیاری را برای اصلاح این مشکل از دست داده ایم اما هنوز می توان امید داشت با تدوین قانونی مناسب در ساخت و سازها از این مشکل جلوگیری کرد و باز هم امنیت روانی را به خانواده ها باز گرداند.

انتهای پیام/