گودرزیمهر: از جنگ ۱۲ روزه سند مظلومیت و شجاعت نساختیم/ به آینده بدهکاریم
«محمدرضا گودرزیمهر» کارگردان مستند «دوربینهای خاموش»، در گفتوگو با خبرنگار فرهنگ دفاعپرس، با اشاره به رویکرد این مستند نسبت به جنگ ۱۲ روزه اظهار داشت: مستند «دوربینهای خاموش» درباره گفتوگو با مستندسازانی است که در ایام جنگ ۱۲ روزه تلاش کردند در میدان حضور داشته باشند، فیلم بسازند و تصویربرداری یا عکاسی کنند؛ اما در اغلب موارد موفق نشدند. دلیل این عدم موفقیت، محدودیتهایی بود که بهظاهر قانونی تلقی میشد؛ محدودیتهایی که از سوی نیروهای امنیتی، نظامی و انتظامی اعمال میشد و عملاً مانع فعالیت اهالی رسانه بود.
این مستندساز ادامه داد: هرچند از روز چهارم یا پنجم جنگ، برخی نهادهای امنیتی مجوزهای محدودی صادر کردند، اما همین مجوزها نیز در میدان عملاً کارایی نداشت. به همین دلیل، ما لحظات مهم و بزنگاههای تاریخیمان را از دست دادیم و هیچ تصویر رسمی و قابل اتکایی از آنها ثبت نشد. آنچه امروز میبینیم، تصاویری است که با سختی فراوان و گاه بهصورت پنهانی تهیه شدهاند.
وی درباره رویکرد نهادهای امنیتی گفت: من تا حدی از نگاه آنها دفاع میکنم؛ طبیعی است که در شرایط جنگی نگرانیهایی وجود داشته باشد. اما مسئله اینجاست که ما به مجوزهای لحظهای و شبانه نیاز داشتیم؛ این همان حلقه مفقوده است. اگر جایگاه رسانه را به رسمیت نشناسیم و اقتضائات آن را نپذیریم، فرصتهای بزرگی را از دست میدهیم. در حالی که اگر به رسانه میدان بدهیم، در مقابل فرصتهایی که برای کشور ایجاد میکند، هزینههای کمتری متحمل خواهیم شد.
گودرزیمهر افزود: ممکن است از میان صدها خبرنگار، مستندساز و فیلمساز، چند نفر هم سوءاستفادهگر یا حتی جاسوس از آب دربیایند؛ اما این هزینهای است که در برابر تولید صدها محتوای رسانهای اثرگذار، قابل مقایسه نیست. رژیم صهیونیستی با انتشار تصاویر حرفهای از محل اصابت موشکها و تخریبها، برای خود مشروعیتسازی میکند، اما ما صرفاً روایت قدرت و پیروزی را برجسته میکنیم. من معتقدم روایت پیروزی لازم است؛ اما نباید سایر ظرفیتهای رسانهای را نادیده گرفت.
کارگردان مستند «دوربینهای خاموش» تأکید کرد: اشکالی ندارد که اگر یک پلان گرفته شود و حتی در جایی مورد سوءاستفاده قرار بگیرد؛ این بخشی از هزینه کار رسانهای است. فایده حضور فعال رسانه بسیار بیشتر از ضررهای احتمالی آن است. کسی که با دوربین حرفهای، لنز و تجهیزات مشخص به میدان میآید، ذاتاً یک رسانهگر است. اگر کسی قرار باشد جاسوسی کند، با دوربین بزرگ نمیآید؛ با ابزارهای پنهانتر و روشهای دیگر این کار را انجام میدهد.
وی ادامه داد: ضمن اینکه ما اساساً نمیتوانیم همه چیز را کنترل کنیم. مردم با موبایلهایشان، دوربینهای مداربسته، خودروهای عبوری و ابزارهای مختلف لحظات را ثبت میکنند. من خودم شاهد این صحنهها بودهام. با این حال، اولین برخورد ما معمولاً با کسی است که آشکارا با دوربین حرفهای در میدان حضور دارد و متأسفانه خیلی سریع به او انگ جاسوسی زده میشود. در حالی که میتوان با آرامش، احترام و مدیریت درست با این افراد برخورد کرد.
گودرزیمهر در پایان گفت: حتی اگر بدانیم که بخشی از تصاویر ممکن است در رسانههای معاند پخش شود، باز هم نمیتوان صورت مسئله را پاک کرد. وقتی توان کنترل کامل نداریم، بهتر است این جریان را هدایت کنیم و از آن به نفع کشور بهره ببریم. ما به نسلهای آینده بدهکاریم. تصاویر جنگ ۱۲ روزه را بسیاری از ما در کف میدان دیدیم، اما این تصاویر فقط در ذهن ما باقی ماندهاند و هیچ سند تصویری از آنها وجود ندارد. تاریخ بدون تصویر، ناقص است و ما این بدهی را باید جدی بگیریم.
انتهای پیام/ 121
