آیتالله علمالهدی: روحانیت شیعه جریانی ریشهدار در امتداد ولایت و امامت است
به گزارش دفاعپرس از خراسان رضوی، آیتالله «سید احمد علمالهدی» نماینده ولی فقیه در خراسان رضوی در آیین بزرگداشت پنجاهمین سالگرد ارتحال آیتاللهالعظمی سید محمدهادی میلانی که امروز در تالار قدس حرم مطهر رضوی برگزار شد، با تأکید بر جایگاه تاریخی و راهبردی روحانیت در اسلام، اظهار داشت: روحانیت از ابتدای دعوت پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآله) بهعنوان یک جریان الهی، سازمانیافته و ریشهدار در کنار رهبری امت اسلامی شکل گرفته و همواره در امتداد جریان ولایت و امامت نقشآفرین بوده است.
وی با قدردانی از برگزارکنندگان مراسم و حضور اساتید، علما و شخصیتهای حوزوی، افزود: توجه به شخصیتهای بزرگ عرصه روحانیت و مرجعیت، در حقیقت توجه به عظمت و اهمیت یک جریان تمدنساز در تاریخ اسلام است؛ جریانی که از صدر اسلام تاکنون استمرار داشته و هدایت دینی جامعه را برعهده داشته است.
نماینده ولی فقیه در خراسان رضوی با اشاره به آیات قرآن کریم ادامه داد: در آیات شریفه، از تعبیر «طائفه» استفاده شده که ناظر به یک جریان و مجموعه است، نه یک فرد. این تعبیر قرآنی بهروشنی نشان میدهد که روحانیت بهعنوان یک جریان دارای هویت جمعی، از همان آغاز مورد توجه الهی بوده است.
عضو مجلس خبرگان رهبری تصریح کرد: پس از پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآله)، این جریان در کنار رهبری امت اسلامی و در امتداد ولایت و امامت استمرار یافت و ائمه معصومین (علیهمالسلام) در مقام تثبیت و تقویت آن، برخی از اصحاب برجسته خود را که از شایستگیهای علمی، اخلاقی و اجتماعی برخوردار بودند، برای مأموریتها و مسئولیتهای ویژه انتخاب میکردند.
مأموریتهای اجتماعی و دینی اصحاب ائمه (علیهمالسلام)
آیتالله علمالهدی با بیان اینکه وظایف روحانیت تنها به نقل حدیث محدود نمیشد، خاطرنشان کرد: اصحاب خاص ائمه (علیهمالسلام) علاوه بر تبیین معارف دینی، در عرصههای مختلف اجتماعی، فرهنگی و مدیریتی نیز ایفای نقش میکردند و این نشاندهنده نگاه جامع اهلبیت (علیهمالسلام) به وظایف روحانیت است.
وی گفت: اعزام شخصیتهایی، چون حضرت عبدالعظیم حسنی (علیهالسلام) از سوی امام هادی (علیهالسلام) به مناطق مختلف، از جمله ری، بیانگر آن است که جریان روحانیت، جریانی عمیق، تاریخی و دارای سابقهای ریشهدار از صدر اسلام بوده است.
امام جمعه مشهد ابراز داشت: جریان روحانیت در طول تاریخ، نقش مرز ارتباطی میان جامعه شیعه و مقام امامت و ولایت را ایفا کرده و همواره در حفظ دستاوردهای امامت و ولایت نقش بیبدیلی داشته است. در قله این جریان، نهاد مرجعیت قرار دارد که جایگاهی تعیینکننده در هدایت دینی جامعه دارد.
آیتالله علمالهدی تأکید کرد: مرجعیت شیعه باید دارای جامعیتی باشد که بتواند پاسخگوی همه نیازهای زندگی فردی و اجتماعی باشد و در عین حال، جامعه دینی را از آسیبها، انحرافات و نفوذ جریانهای دشمن حفظ کند.
طاغوتستیزی؛ ویژگی مستمر روحانیت شیعه
نماینده ولی فقیه در خراسان رضوی با اشاره به سیره تاریخی مراجع تقلید، عنوان داشت: طاغوتستیزی یکی از ویژگیهای مستمر روحانیت شیعه در طول تاریخ بوده و مراجع و علمای شیعه همواره این وظیفه را در بهترین شکل ممکن انجام دادهاند.
وی با اشاره به شخصیت مرحوم آیتالله العظمی میلانی، گفت: آنچه عظمت این عالم ربانی را برجسته میکند، دو ویژگی اساسی است؛ نخست جامعیت علمی در پاسخگویی به همه نیازهای شیعه در دوران غیبت، و دوم، اقتدار و صلابت ایشان در مقابله با طاغوت.. عضو خبرگان رهبری در ادامه صحبتهای خود با اشاره به دوران شاگردیاش نزد مرحوم آیتالله العظمی میلانی گفت: بنده حدود هفت سال از محضر این استاد بزرگ بهرهمند بودم و آنچه از این وجود مقدس، هم برای یک طلبه جوانِ آن روز و هم برای امروزِ بنده که سالها از آن دوران گذشته، همواره قابل توجه و تأمل بوده، دو نکته اساسی است.
شیوه تدریس؛ تلفیق عمق علمی و بیان روان
نماینده ولی فقیه در خراسان رضوی با اشاره به شیوه آموزشی آیتالله العظمی میلانی تصریح کرد: نخستین نکته، نوع تحلیل و شیوه تدریس ایشان بود. ایشان در تدریس، پیچیدهترین مسائل علمی را با بیانی تحلیلی، دقیق و در عین حال روان مطرح میکردند، بهگونهای که برای شاگردان ضعیفتر نیز قابل فهم بود.
عضو مجلس خبرگان رهبری افزود: در عین حال، مسائل بهظاهر ساده را چنان در لایههای مقدمات علمی و مباحث عمیق مطرح میکردند که شاگرد را از سادهانگاری بازمیداشت و او را به تحقیق، مطالعه و تأمل بیشتر وامیداشت. این ویژگی باعث میشد سطح علمی درس نهتنها پایین نیاید، بلکه با وجود بیان روان، عمق و جایگاه علمی خود را حفظ کند.
آیتالله علمالهدی گفت: برخلاف برخی روشهای رایج که یا مسئله ساده را پیچیده میکنند یا برای سادهسازی، سطح مطلب را کاهش میدهند، مرحوم آیتالله میلانی دقیقاً به عکس عمل میکردند؛ از یکسو سطح علمی بحث را با مقدمهچینیهای عالمانه بالا میبردند و از سوی دیگر، مطلب را چنان زیبا و روشن بیان میکردند که حتی طلاب تازهوارد به درس خارج نیز بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند.
وی عنوان داشت: دورهای که بنده در محضر آیتالله میلانی حضور داشتم، از دورههای پایانی تدریس ایشان بود و بیشتر طلاب حاضر در درس، جوانانی بودند که بهتازگی وارد عرصه درس خارج و تحقیقات فقهی و اصولی شده بودند، اما ایشان با همان نشاط علمی، انگیزه پژوهش و شوق فهم را در این طلاب زنده میکردند.
اخلاق علمی، شاگردپروری و معنویت
امام جمعه مشهد در ادامه با اشاره به اخلاق آموزشی و تربیتی مرحوم آیتالله العظمی میلانی گفت: ویژگی دوم، اخلاق علمی و شیوه برخورد ایشان با شاگردان بود. با وجود آنکه ایشان در دورههای پیشین، شاگردان برجسته و نامداری تربیت کرده بودند، در برخورد با طلاب جوان و کمتجربه نهایت سعهصدر، احترام و تشویق را بهکار میگرفتند و روحیه علمی آنان را احیا میکردند.
وی ادامه داد: در درس ایشان، نظم و چارچوب علمی حاکم بود و اجازه نمیدادند فضای درس با اشکالات پراکنده مختل شود، اما اگر عالمی جاافتاده یا فردی مسن اشکالی مطرح میکرد، با کمال توجه و احترام به سخن او گوش میدادند؛ حتی اگر آن اشکال از نظر علمی چندان استوار نبود. این رفتار، برخاسته از اخلاق والای علمی ایشان بود.
عضو مجلس خبرگان رهبری با اشاره به ارتباط نزدیک مرحوم آیتالله میلانی با شاگردان تصریح کرد: گاهی پس از درس، فرصتی برای گفتوگو و طرح اشکالات فراهم میشد و اگر طلبهای نکتهای قابل توجه مطرح میکرد، ایشان با دقت گوش میدادند و در مسیر پرورش علمی او تلاش میکردند. حتی با وجود آنکه بنده در آن زمان از شاگردان کمسن و سال ایشان محسوب میشدم، این روحیه شاگردپروری را بهروشنی مشاهده میکردم.
آیتالله علمالهدی ادامه داد: در روش علمی ایشان، تکیه بر اصول و قواعد فقهی جایگاه ویژهای داشت، اما هرگاه با دلیل معتبر نقلی مواجه میشدند، با یک فقهالحدیث دقیق، تحلیلهای پیشین را بازنگری میکردند و همواره تأکید داشتند که فهم روایت باید عالمانه، دقیق و مبتنی بر تحلیل باشد.
نماینده ولی فقیه در خراسان رضوی در بخش پایانی سخنان خود با اشاره به بعد معنوی شخصیت مرحوم آیتالله العظمی میلانی گفت: توجهات معنوی ایشان، بهویژه در زیارت و ارتباط با اهلبیت (علیهمالسلام)، بسیار برجسته بود. نقل شده است که در حرم مطهر، زیارت را با نهایت توجه و ادب انجام میدادند و همه اعمال عبادی ایشان همراه با احساس حضور و اذن معنوی بود.
انتهای پیام/
