آیتالله غفاری؛ یار حضرت امام و شهید غربت
به گزارش دفاعپرس از قم، شهید آیت الله حاج شیخ حسین غفاری از روحانیون انقلابی و مبارز بود که نامش همواره در آسمان ایثار و شهادت می درخشد.
وی متولد سال ۱۲۹۳ در آذرشهر تبریز بود؛ در نوجوانی در کنار کارکردن، به تحصیل علوم دینی در تبریز پرداخت و سپس برای بهرهگیری از جلسات درسی اساتید از تبریز به قم مهاجرت کرد و در حوزه علمیه قم فقه و اصول و مراحل عالی را از محضر اساتید بزرگ همچون آیت الله حسین بروجردی، امام خمینی، آیت الله سید محمد حجت کوهکمرهای، آیت الله سید شهابالدین نجفی مرعشی، آیت الله سید احمد خوانساری، علامه طباطبایی صاحب تفسیرالمیزان و... فرا گرفت.
آیت الله غفاری، چون نیاکان شهیدش با هر نوع استبداد مبارزه میکرد. زبان حقگوی او در اوج خفقان رژیم شاهی رسواگر و افشاگر باطل بود. وی زمانی به مبارزات خود شدت بخشید و بر رژیم خودکامه و مستبد و خونخوار شاه حمله برد که روشنفکران خودفروخته و کمونیستهای ملحد از رژیم منحوس شاه تجلیل میکردند.
همزمان با قیام تاریخی حضرت امام خمینی در سال ۱۳۴۲ آیت الله غفاری پشت سر امام از آرمانهای والای او پشتیبانی و دوران رنج و محنت و زندان و حبس را سپری کرد. در طول تحصیل در قم نیز هرگاه فرصتی مییافت به روستاها و شهرهای اطراف میرفت و به مبارزات پیگیر با استبداد همچنین به اشاعه فرهنگی غنی اسلام میپرداخت و اذهان پاک روستائیان را از غبار نیرنگهای رژیم مستبد شاه میزدود.
آن عالم بزرگوار پس از مهاجرت به تهران در سال ۱۳۳۹ رسماً در جریان کار مبارزات سیاسی قرار گرفت. تمام دوران زندگی آیت الله غفاری، مبارزه با حکومت پهلوی و همراه با رنج و محنت بود. مشاهده اوضاع نابسامان، مخالفت رژیم با روحانیت اصیل، محدود کردن مبارزان مسلمان، ترغیب و تشویق مردم به بیدینی و کشف حجاب، آزادی عمل فرقه ضاله بهائیت، و ریشههای افکار انحرافی همه و همه موجب میشد که او لب به اعتراض گشاید و در هر موقعیتی افشاگری نماید و چه رنجها و دردها که در این راه متحمل نشد.
آیت الله غفاری خودش بارها دستگیر و زندانی شد، اما دستگیری و حبس فرزندانش، همسرش و برادرش رنج و درد او را مضاعف بلکه چند برابر میکرد. لکن همانند مولای خودش حضرت امام کاظم علیه السلام، چون کوه استوار و با صلابت ایستادگی میکرد و آن چه که عوامل طاغوت و ساواک را آزار میداد روحیه مقاوم و استوار ایشان بود.
به طور کلی حبسهای شهید غفاری از سال ۱۳۴۰ آغاز و تا دی ماه ۱۳۵۳ ش. ادامه داشت. ۱۳ سال آخر عمر شریفش سراسر مبارزه و جانفشانی در راه آرمانهای مقدس امام خمینی بود. در سال ۱۳۴۱ سخنرانیهایش عموما به افشارگری مواضع غیراسلامی رژیم اختصاص داشت و چندین بار مستقیما با دستگاه رژیم پهلوی درگیر شد.
اندیشه ناب سیاسی آیت الله غفاری را در بازجویی و متن بازجویی ساواک میتوان دریافت وقتی که از وی سوال شد: نظر شما نسبت به (آیت الله) خمینی چیست؟ جواب داد: «من فکر میکنم تنها کسی که میتواند ایران را نجات دهد آیت الله خمینی است» و جمله شجاعانه و قهرمانانه او که فرمود: «دشمن خمینی کافر است»، کمر استبداد شاهی را شکست.
این عاشق و عارف مجاهد پس از سالها مبارزه زندان و شکنجه در غروب ششم دی ماه سال ۱۳۵۳ پس از ۱۳ سال تحمل زجر شکنجه در اوج مظلومیت، در محبس تنگ و تاریک و ظلماتی شاهی با دست و پای شکسته و دندانهای خرد شده و محاسنی خونین به فیض عظمای شهادت رسید.
ساواک پیکر مطهر او را شبانه به قم فرستاد تا مظلومانه دفن شود ولی طلاب و مردم قم از موضوع باخبر شدند و در صبح روز ۷ دی ماه ۱۳۵۳ پیکر این اسوه مقاومت را از حرم حضرت معصومه (س) تا قبرستان باغ رضوان قم تشییع کردند.
انتهای پیام/
