شهادت مزد یک عمر مجاهدت بود
در متن این پیام آمده است:
«بسم الله الرحمن الرحیم
وَالَّذِینَ جَاهَدُوا فِینَا لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِینَ
مرد خدا علی لاریجانی زیباترین هنرمندی عمر با برکتش را به نمایش گذاشت. امام راحل ما گفته بود شهادت هنر مردان خدا است. و اینک اویی که هم در سیاستمداری اش و هم در فکر و اندیشه و مدیریتش هنرمند بود آخرین و با شکوه ترین هنرنمایی حیاش را نشان داد و مزد جهاد در راه خدا را با شهادت گرفت. شهادت این عبد صالح خدا را به امت و امام تبریک و تعزیت عرض می کنم.
شهید لاریجانی بیش از یک دهه در رسانه ملی، راوی حماسههای این آب و خاک بود و سرانجام خود تبدیل به حماسه باشکوه و خونین ایران زمین شد. برای او که بزرگشده بیت مرجعیت و همسفره اندیشههای ناب شهید مطهری بود و فلسفه و فقه و جهاد و هنر و سیاست را با هم آمیخته بود، مرگی جز شهادت در میانه یک نبرد بزرگ، شایسته نبود. بزدلهایی که فکر میکنند شکستشان در میدان با ترور کور جبران میشود، نمیفهمند که در فرهنگ ما، شهادت، پایان راه نیست؛ دمیدن روح تازهای در پیکر یک ملت است.
حالا خون این فرزند حوزه و دانشگاه، تازه شروع یک روایت حماسی است. روایتی که پرده آخرش، نه در تهران، که بر زمین سوخته تل آویو و حیفا نوشته میشود. حالا که دشمن در اوج اقتدار ما و شکستهای پیاپی اش، دست به خون او آلوده، معنایش فقط یک چیز است: ترس و اعتراف به شکست.
لاریجانی مدال شهادت بر سینه آویخت و مزد یک عمر مجاهدت را با در آغوش کشیدن شهادت دریافت کرد، اما شهادت او مُهر تأیید خونینی بر پیروزی محتوم ماست؛ خون او امتداد همان سرخی شگرفی است که در دهم رمضان، محراب ایران اسلامی را به خون سیدالشهدای این مقاومت نوین و فرماندهان دلاورش رنگین کرد. دشمن گمان میکرد با داغِ روز اول جنگ، خیمه انقلاب از هم میپاشد، اما ندید که چگونه عَلَم از دست سرداری به دست سردار دیگر و از امامی به امام دیگر منتقل شد. لاریجانیِ شهید، در این صیامِ خونین، مزد روزهای جهادش را گرفت و به کاروان شهدای دهم رمضان پیوست تا در محضر پروردگار، راویِ فتوحات لشکریان آقا سید مجتبی در تقاطع تاریخ باشد.»
انتهای پیام/ 161
