نبضِ تندِ خیابان؛ در امتدادِ شب‌های ایستادگی

گروه فرهنگ دفاع‌پرس ـ گلناز خاوری؛ این روزها اگر کمی از هیاهوی روزمرگی فاصله بگیریم و با دقت به چهره‌ی شهر نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که خیابان‌های ما دیگر آن معابرِ خشک و سنگیِ همیشگی نیستند. فروردینِ امسال، انگار با خودش فقط باران و شکوفه نیاورده؛ بلکه یک نوع «وقارِ سنگین» و «هوشیاریِ جمعی» را در رگ‌های شهر جاری کرده است.

در پیاده‌روهای شلوغ، جایی که بوی نَمِ باران با عطرِ چایِ دکه‌های کنار خیابان گره می‌خورد، اتفاق عجیبی در جریان است. آدم‌ها، از هر طیف و با هر سلیقه‌ای، در یک سکوتِ پُرمعنا با هم شریک‌اند. اگر در ایستگاه مترو یا پشت چراغ‌قرمز به چهره‌ها دقیق شوی، آن اضطراب‌های پوچِ قدیمی را کمتر می‌بینی؛ به‌جای آن، نوعی «تأمل» و «صلابت» در نگاه‌ها نشسته است. انگار همه‌ی ما می‌دانیم که در برهه‌ی خاصی از تاریخ ایستاده‌ایم و همین آگاهی، ما را ناخودآگاه به هم نزدیک‌تر کرده است.

ویترینِ مغازه‌ها، چراغ‌های نئونی که در چاله‌های آب منعکس می‌شوند و پرچم‌هایی که در بادِ بهاری تکان می‌خورند، همگی شاهدانِ این روزهای متفاوت هستند. شب که از راه می‌رسد، شهر به جای آنکه به خواب برود، بیدارتر می‌شود. تماشای مردمی که با آرامش در پارک‌ها قدم می‌زنند، خانواده‌هایی که در کنار هم هستند و جوانانی که با غرور از عشق به این خاک حرف می‌زنند، نشان می‌دهد که امنیت و اقتدار، نه فقط در کلام، بلکه در بندبندِ زندگی جاری است.
‌
این روزها، خیابان‌های ما فراتر از یک مسیر برای رسیدن به مقصد شده‌اند؛ آن‌ها به صحنه‌ی نمایشِ اتحاد تبدیل شده‌اند. بوی بهار، حالا با عطرِ غیرت و ایستادگی آمیخته شده است. ما داریم خاطره‌ی جمعیِ جدیدی می‌سازیم؛ خاطره‌ی شب‌هایی که در آن، ترس جایی نداشت و امید، مثلِ چراغ‌های خیابان، تا سپیده راه را روشن نگه می‌داشت. این شب‌های بیداری، این روزهای همدلی و این لحظاتِ پُرغرور، در تاریخِ این دیار جاودانه خواهد شد؛ شب‌هایی که تمامِ دنیا آن را به نام «شب‌های ایستادگی» خواهد شناخت.

انتهای پیام/ 121