خلبانان جوان نهاجا چگونه به کابوس ارتش تروریستی آمریکا تبدیل شدند؟

گروه دفاعی امنیتی دفاع‌پرس- مهدی شهرودی؛ نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران یکی از مؤلفه‌های اصلی قدرت نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران است که نقش مهمی را در دفاع از تمامیت ارضی ایران بر عهده دارد. این نیرو با داشتن صدها فروند هواپیما توانسته بر اساس دکترین نظامی ایران با قدرت در میادین نبرد حاضر شود.

اگرچه رسانه‌های غربی سال‌هاست نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران را ناوگان بازنشسته توصیف می‌کنند؛ اما عملیات جنگنده‌های «اف-۵» نهاجا در بمباران «کمپ بوهرینگ» آمریکا در کویت، تمام معادلات رایج در علوم نظامی مدرن را بر هم زده و این پیروزی تاریخی نیروی هوایی ایران، پرسش‌های بنیادینی را درباره تعریف «برتری هوایی» در قرن بیست و یکم مطرح کرده است.

در حالی که مقامات آمریکایی پیش از این سعی در کم‌جلوه دادن خسارت‌های حملات هوایی ایران داشته‌اند، اسناد و گزارش‌های تازه‌منتشرشده از سوی «ان‌بی‌سی نیوز» تصویری متفاوت و بسیار شکننده‌تر از ارتش تا بن دندان مسلح آمریکا را ترسیم می‌کند. بر اساس این گزارش، نه‌تنها خسارات وارده به پایگاه‌های آمریکایی در منطقه خلیج فارس بسیار بیشتر از آن چیزی است که علناً اذعان شده، بلکه نحوه اجرای یکی از این حملات، زلزله‌ای در محافل نظامی ایجاد کرده است.

برخلاف تصور رایج در محافل غربی، نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران با وجود چهار دهه تحریم نه‌تنها توانسته با تکیه بر دانش بومی و مهندسی معکوس ناوگان خود را حفظ کند، بلکه ارتقای چشمگیری در سامانه‌های خود ایجاد کرده است. تحلیل‌های نظامی نشان می‌دهد که ایران با اجرای راهبرد افزایش طول عمر تسلیحات از طریق خودکفایی و تولید محصولات ساخت داخل، توانسته است جنگنده‌هایی مانند «اف-۵» را که در بسیاری از کشور‌ها بازنشسته شده‌اند، به سکوی پرتاب بمب‌ها و موشک‌های هوشمند تبدیل کند.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، جمهوری اسلامی ایران با بهره‌گیری از مهندسی معکوس و زنجیره تأمین محرمانه قطعات، موفق به حفظ تعداد زیادی از جنگنده‌های خود شده است. این در حالی است که کارشناسان غربی پیش‌بینی می‌کردند نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران حداکثر تا دو سال پس از پیروزی انقلاب، توان عملیاتی خود را از دست بدهد؛ همچنین نگهداری همزمان از موتور‌ها و جنگ‌افزار‌ها در شرایط تحریم، دستاوردی است که کمتر نیروی هوایی در جهان توان تحقق آن را داشته است.

پنتاگون در تحلیل‌های خود به خوبی واقف است که سخت‌افزار بدون نرم‌افزار انسانی ارزشی ندارد؛ موضوعی که حمله جنگنده‌های ایرانی به پایگاه آمریکا در کویت را از یک حمله ساده به یک شگفتی نظامی تبدیل کرد؛ در حقیقت مهارت، شجاعت و ابتکار عمل خلبان جوان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بود که دشمن را کاملا غافلگیر کند. در حقیقت پایگاه آمریکایی که مورد حمله ایران قرار گرفت به‌عنوان یک شریان لجستیک حیاتی برای فرماندهی مرکزی آمریکا عمل می‌کند. «اتان لوینز» خبرنگار مستقل آمریکایی با اشاره به تأیید این خبر از سوی ان‌بی‌سی، تأکید کرده که این جت بازنشسته، تازه‌ترین و بزرگ‌ترین ارتش جهان را بمباران کرده است.

طبق اطلاعات برخی مقامات آمریکایی و افراد مطلع از میزان خسارات، حملات ایران به «کمپ بوهرینگ»، انبارها، آشیانه‌های هواپیما، ستاد‌های فرماندهی، زیرساخت‌های ارتباطات ماهواره‌ای، باند‌های پرواز و سامانه‌های راداری پیشرفته را هدف قرار داده است؛ همچنین ده‌ها فروند هواپیما آسیب دیده است و برآورد اولیه هزینه تعمیرات به میلیارد‌ها دلار می‌رسد.

اما سوالی که مطرح می‌شود، این است که خلبان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران چگونه این دستاورد شگفت‌انگیز را رقم زدند؟ در روز‌های اول «جنگ تحمیلی سوم»، تحت تأثیر حادثه‌ی مدرسه‌ی شهدای میناب که اتفاق افتاد، خلبانان نیروی هوایی ارتش بلافاصله داوطلبانه تصمیم می‌گیرند که این پرواز را انجام دهند. پرواز دو فروند هواپیمای «اف-۵» بوده که یکی سینگل‌سیت و دیگری دابل‌سیت بوده  (یعنی یکی دو سرنشین داشته و دیگری دارای یک سرنشین بوده است). در هواپیمای دابل‌سیت، استاد خلبان در کابین جلو می‌نشسته و شاگرد و نفر دوم (کمک‌خلبان) در کابین عقب می‌نشسته است؛ اما در هواپیمای سینگل‌سیت که شماره‌ی دوِ هواپیما می‌شده، استاد خلبان که فرمانده و سرتیم این عملیات بوده در آن حضور داشته تا بتواند عملیات را به بهترین نحو مدیریت کند. 

دو فروند هواپیمای «اف-۵» در این عملیات از سمت جنوب غرب ایران پرواز کردند و کمپ بوهرینگ آمریکا را مورد اصابت قرار دادند. ارتفاع پرواز پنج هزار پا بوده -هر پا بین ۲۳ تا ۳۰ سانتی‌متر است- یعنی ۱۵۰ متر از سطح زمین که ارتفاعی بسیار کم و شرایط پرواز بسیار سخت بوده است. هر بار که یک بمب ریلیز (رها) می‌شده، با توجه به اینکه بمب‌ها قدیمی بوده و آثار تخریب آن خیلی بیشتر است، آتش بمب بسیار زیاد بوده و ترکش‌های آن به سمت بالا پرتاب می‌شده، به‌طوری‌که حتی خلبانان اظهار کرده‌اند که آتش بمب‌ها از سطح هواپیما بالاتر می‌آمده و این نشان می‌دهد که ارتفاع هواپیما برای اینکه رادار آن را شناسایی نکند، چقدر کم بوده است. هواپیما‌ها به هشت بمب مجهز بوده و هر هواپیما چهار بمب حمل می‌کرده که این هشت بمب با موفقیت ریلیز شده و تخریب بسیار شدیدی داشته است و چندین هواپیما و تسلیحات نظامی را مورد هدف قرار دادند. همین قضیه باعث شد که «اف-۱۵‌»های دشمن که برای تعقیب و گریز به اجرای عملیات پرداخته بودند، پدافند کویت آن‌ها را با هواگردهای متخاصم اشتباه بگیرد و آن‌ها را مورد هدف قرار دهد؛ به‌طوری که سه جنگنده آمریکایی ساقط و برخی خلبانان آن‌ها هم مجروح شدند که این، یکی از برکات عملیات جنگنده‌های نهاجا بود.

پس از عملیات، جنگنده‌های ایران برمی‌گردند و با توجه به وضعیت اضطراری که برای یکی از هواپیماها پیش می‌آید و خستگی خلبانان و سوخت کم هواپیماها، قصد فرود در در فرودگاه آبادان را داشتند؛ اما به هر ترتیب، خود را به پایگاهی که در جنوب غرب واقع است، می‌رسانند و در همان پایگاه می‌نشینند؛ این هواپیماها آن‌قدر در ارتفاع پایین در آبادان حرکت کردند که مردم آبادان متوجه پرواز آن‌ها شدند. علاوه بر این عملیات، هواپیماهای «اف-۵» نهاجا چند عملیات موفق دیگر هم داشتند؛ از جمله اینکه در شمال عراق مناطق استقرار تجزیه‌طلبان کوموله‌ را -که ترامپ به مسلح‌کردن آن‌ها از سوی آمریکا اذعان کرده بود- با موفقیت کامل مورد اصابت قرار دادند.

رسانه «دفنس سکیوریتی» این رویداد را یکی از نادرترین تحولات نظامی در جنگ‌های برون‌مرزی معاصر آمریکا خوانده است؛ چرا که یک هواپیمای سرنشین‌دار با وجود یک سپر دفاع هوایی متراکم که دقیقاً برای جلوگیری از چنین نفوذی ساخته شده بود، یک پایگاه بزرگ ایالات متحده را بمباران کرده است.

تحلیل‌ها نشان می‌دهد که خلبانان ناشناس ایرانی با پیش‌بینی نقاط کور راداری «پاتریوت» و سامانه‌های کوتاه‌برد موفق شدند بین لحظه شناسایی توسط رادار تا لحظه برخورد، عملیات خود را کامل کنند. زمانی که سامانه‌های خودکار پدافندی ایالات متحده آمریکا درگیر اولویت‌بینی بین تهدیدات بالستیک و پهپادی بودند؛ این خلبانان با عبور لحظه‌ای خود از بزرگ‌ترین نقطه ضعف فناوری مدرن یعنی انعطاف‌ناپذیری در برابر سناریو‌های پیش‌بینی نشده، استفاده کردند. اهمیت راهبردی «کمپ بوهرینگ» آمریکا در کویت که در نزدیکی کمپ «عریفجان» و دسترسی به بندر «شعیبه» قرار دارد، ضربه وارده نیروی هوایی ایران را به یک تهدید فراساختاری تبدیل کرده است؛ همچنین تحلیلگران معتقدند این حمله نه‌تنها زیرساخت‌ها، بلکه سرعت عملیاتی منطقه‌ای ارتش ایالات متحده آمریکا نیز را مختل کرده است. 

حمله موفق جت «اف-۵» پنجاه‌ساله ایرانی به پایگاه آمریکایی که از قدرتمندترین سامانه‌های پدافند هوایی برخوردار است، تبدیل به یک هشدار راهبردی برای واشنگتن شده است؛ همچنین مقامات نظامی آمریکا اکنون با این واقعیت تلخ مواجه‌ هستند که سامانه‌های یکپارچه و گران‌قیمت دفاعی دیگر در برابر حملات غافلگیرکننده نیرو‌های مسلح جمهوری اسلامی ایران، مصون نیستند. تصویر یک فروند جنگنده اف-۵ قدیمی در حال عبور از سپر پاتریوت، تصویری است که نه‌تنها در منطقه غرب آسیا بلکه در محاسبات بازدارندگی جهانی آمریکا برای سال‌های طولانی طنین‌انداز خواهد شد.

نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران با وجود دهه‌ها تحریم تسلیحاتی، نه‌تنها تحلیل نرفته، بلکه به کارگاه خلاقیت تاکتیکی و مهندسی بومی جوانان غیور ایرانی تبدیل شده است؛ در حقیقت خلبانان جوان این نیرو با تکیه بر ایمان، آموزش سخت و اعتقاد به فرمول «ما می‌توانیم» ثابت کردند که پیروزی از آنِ کسی است که ماهرانه‌ترین بهره را از داشته‌هایش می‌برد.

انتهای پیام/ 271