وصیت امام باقر (ع) بر گریستن برای آن حضرت

به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاع‌پرس، امام محمد بن علی (ع) ملقب به «باقرالعلوم»، امام پنجم از شیعیان است که در یکم رجب ۵۷ هجری قمری متولد و در هفتم ذی‌الحجه در ۱۱۴ هجری قمری در مدینه به شهادت رسید و مدت امامت ایشان ۲۰ سال بود. 

امام محمد باقر (ع) در واقعه عاشورا چهار سال داشتند، چنانچه خود در جایی فرموده‌اند: من چهار ساله بودم که جدم حسین بن علی (ع) به شهادت رسید. پس از شهادت امام حسین (ع)، امام باقر ۳۷ سال امامت پدر خود علی بن حسین (ع) را درک کرد و پس از شهادت آن حضرت، عهده دار مقام امامت شد. 

دوران زندگی آن حضرت با حکومت ده تن از خلفای اموی از معاویه بن ابوسفیان تا هشام بن عبدالملک مقارن بود. بنابر آنچه از منابع معتبر به دست می‌آید، دوران زندگی امام پنجم بیشتر در شهر مدینه به نشر معارف دینی و ارشاد شیعیان و تربیت شاگردان گذشت. زمان امام آن حضرت زمان ظهور فقهای بزرگ مخصوصاً در مدینه بود. در این دوران، مسلمانان که از فتوحات خارجی و جنگ‌های داخلی تا حدودی فراغت یافته بودند، از اطراف و اکناف سرزمین‌های اسلامی برای فراگرفتن احکام الهی و فقه اسلامی به مدینه که شهر حضرت رسول (ص) و اصحاب و تابعان ایشان بود، می‌آمدند. سعید بن مسیب، ربیعة الرأی، سفیان بن عُیَیْنه و محمّد بن شهاب زُهْری در این شهر حضور داشتند. بخصوص که منع کتابت حدیث در زمان عمر بن عبدالعزیز لغو شده بود. 

در این دورانِ شکوفایی فقه و حدیث بود که دانش و معرفت امام باقر (ع) و نیز امام صادق (ع)، بر همگان آشکار شد و اصول و مبانی کلام و فقه و سایر معارف دینی که این دو امام بیش از همه مبیّن آن بودند، تدوین و توسّط راویان و شاگردان ایشان به عالم پراکنده شد. بسیاری از مجتهدان و مؤسّسان مذاهب فقهیِ دیگر از این دو امام فیض برده‌اند. در همین زمان فرقه‌های انحرافی بسیاری پدیدار شده بود که امام در مقام پاسداری از اسلام در قالب مناظره با سران فرقه‌ها یا در بین اصحاب خود، پوچی عقاید منحرفان را آشکار می‌کرد و به این وسیله از پایگاه‌های فکری و عقیدتی شیعه دفاع می‌فرمود. 

امام محمدباقر (ع) مطابق نقل مشهور در هفتم ذی‌الحجه سال ۱۱۴ هجری قمری به شهادت رسید. گفته شده آن حضرت به امر هشام بن عبدالملک خلیفه اموی و توسط ابراهیم بن ولید بن عبدالملک حاکم مدینه با زهر شهید شده است. آن چه مسلم است این است که آن امام با طرح مرموز و مخفیانه هشام بن عبدالملکمسموم شده و به شهادت رسید.

روایت شده که امام صادق (ع) فرمود: پدرم بیماری سختی گرفته بود و بیشتر مردم از بیماری حضرت ترسیدند و اهل بیت آن حضرت گریان شدند. امام باقر (ع) فرمود: من در این بیماری از دنیا نخواهم رفت، زیرا دو نفر نزد من آمدند و به من چنین خبر دادند. پس از آن بیماری صحت یافت و مدتی سالم بود. پس روزى امام صادق (ع) را طلبید و فرمود که جمعى از اهل مدینه را حاضر کن. 

چون ایشان را حاضر کردم فرمود: اى جعفر! چون من به عالم بقاء رحلت کنم مرا غسل بده و کفن کن و در سه جامه که یکى رداى حبره بود که نماز جمعه در آن مى‌‏کرد و یکى پیراهنى که خود مى‏‌پوشید و فرمود که عمامه بر سرم ببند و عمامه را از جامه‏‌هاى کفن حساب مکن، و قبر مرا چهار انگشت از زمین بلند کن، و آب بر قبر من بریز و اهل مدینه را گواه گرفت. 

چون بیرون رفتند گفتم: اى پدر بزرگوار! آنچه مى ‏فرمودى به عمل مى‎آوردم و به گواه گرفتن احتیاج نبود. حضرت فرمود: اى فرزند! براى این گواه گرفتم که بدانند تویى وصى من و در امامت با تو منازعه نکنند. 

پس گفتم: اى پدر بزرگوار! من امروز تو را از همه روز صحیح‏تر مى‌‏یابم و آزارى در تو مشاهده نمى‌‏کنم. حضرت فرمود: آن دو کس که در آن مرض مرا خبر دادند که صحّت مى‌‏یابم، در این مرض به نزد من آمدند و گفتند: در این مرض به عالم بقاء رحلت مى‌‏نمایى. 

آن حضرت ساعات آخر عمر، کفن‌های خود را که پارچه سفیدی که با آن احرام به جا آورده بود مشخص فرمود. 

امام محمد باقر (ع) هشتصد درهم برای تعزیه و ماتم خود وصیت فرمود. از حضرت امام صادق (ع) روایت شده است که پدرم فرمود:‌ای جعفر از مال من برای ندبه‌کنندگان وقف کن و به آنها بگو که ده سال در منا در موسم حج بر مظلومیت من گریه کنند. مرقد مقدس امام باقر (ع) در بقیع کنار مزار مبارک پدرش امام سجاد (ع) و عموی بزرگوار خود، امام حسن (ع) قرار دارد. 

انتهای پیام/ 161