مردم؛ قدرتی فراتر از دستگاههای اجرایی در صحنه انقلاب و امنیت ملی
گروه سیاسی دفاعپرس ـ رحیم محمدی؛ بهمن ۱۳۵۷، هنگامی که امام خمینی(ره) به تهران آمدند و نخستین سخنرانی خود را در ۱۲ بهمن همان سال در جوار مزار شهدای انقلاب اسلامی ایراد کردند، جمله تاریخی «من تو دهن این دولت میزنم. من به پشتیبانی این ملت دولت تعیین میکنم» را خطاب به دولت وقت، یعنی دولت شاپور بختیار، بیان فرمودند؛ جملهای که نشان میدهد جایگاه و قدرت مردم تا چه اندازه اهمیت دارد.
این جمله، مبنای مشروعیت و قدرت نظام جمهوری اسلامی ایران شد. به عبارت دیگر، از همان زمان مردم در متن تصمیمگیریهای نظام قرار گرفتند و هر جا که در صحنه حضور یافتند، موفقیتها نیز تداوم پیدا کرد. نمونههای متعددی برای این حضور میتوان برشمرد؛ از جمله در سالهای نخستین پیروزی انقلاب اسلامی، زمانی که گروهکهای ضدانقلاب در کوچه و خیابان دست به ترور کور میزدند، مردم با معرفی خانههای بهاصطلاح تیمی منافقین، بساط آنان را از کشور برچیدند تا جایی که مجبور شدند به دامان دولت بعث عراق پناه ببرند.
حضور مردم تنها به این مورد محدود نماند. در رخدادهای مختلفی همچون سیل و زلزله، کمک به نیازمندان، فراگیری کرونا و مهمتر از همه در دوران دفاع مقدس، مردم نقش بیبدیل خود را نشان دادند و اجازه ندادند نهال انقلاب اسلامی که در بهمن ۱۳۵۷ غرس شده بود، بر اثر تندبادهای متعدد ریشهکن شود.
مردمی که در طول سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی همواره پشتیبان آن بودند، امروز نیز به شکلی دیگر حمایت خود را نمایان ساختند. مردم در حدود سه ماه اخیر، یعنی پس از شهادت امام امت، با برپایی تجمعات شبانه در خیابانها و میادین شهرها، حمایت خود از کلیت نظام جمهوری اسلامی را ابراز کردند. از همین رو، آیتالله سید مجتبی خامنهای، رهبر معظم انقلاب اسلامی، در نخستین پیام خود خطاب به ملت ایران فرمودند: «این را بدانید: اگر قدرت شما [مردم] در صحنه ظاهر نشود، نه رهبری و نه هیچیک از دستگاههای مختلف که شأن واقعی آنها خدمت به مردم است، کارایی لازم را نخواهند داشت». اهمیت این جمله در آن است که قدرت واقعی مردم را یادآور میشود و تأکید میکند که اگر مردم در حمایت از نظام اسلامی در صحنه نباشند، «نه رهبری و نه هیچیک از دستگاههای مختلف ... کارایی لازم را نخواهند داشت».
قدرت مردم در صحنه تا آنجاست که رهبر معظم انقلاب اسلامی در پیام ۲۰ فروردین ۱۴۰۵ درباره مسائل مهم جنگ تحمیلی سوم تأکید کردند: «اگر بر فرض، ضرورتاً نوبت دوره سکوت صحنه نبرد نظامی رسیده باشد، وظیفه آحاد مردمی که امکان حضور در میادین و محلات و مساجد را دارا هستند، سنگینتر از قبل بهنظر میرسد. مسلماً فریادهای شما در میادین، در نتیجه مذاکرات مؤثر است». یعنی فریادهای مردم، برخلاف تصور برخی، بیفایده نیست؛ بلکه میتواند در نتیجه مذاکرات نیز اثرگذار باشد.
دشمن آمریکایی ـ صهیونی تلاش داشت با انجام عملیات نظامی علیه مراکز نظامی و شخصیتهای مهم، کشور را با خلأ فرماندهی و مدیریتی مواجه سازد و سپس ضدانقلاب مستقر در مناطق کردنشین عراق ـ که از پیش تسلیحات و کمک مالی دریافت کرده بودند ـ به سمت شهرهای غربی کشور هجوم آورند و با همکاری سایر مزدوران داخلی، زمینه اغتشاش، ناامنی و در نهایت سقوط جمهوری اسلامی را فراهم کنند. اما حضور مردم در میادین و خیابانها و هوشیاری مدافعان امنیت کشور، مانع شکلگیری این توطئه شد. وقتی این طرح ناکام ماند و خلأ مدیریتی نیز ایجاد نشد، دشمن بار دیگر به سمت مذاکرات سیاسی روی آورد.
در مذاکرات سیاسی نیز هنگامی که دشمن دید مردم همچنان در میادین حضور دارند و نهتنها از تهدیدها واهمه ندارند، بلکه از تیم مذاکرهکننده میخواهند از حقوق حقه ملت کوتاه نیایند، دریافت که اینجا نیز مردم تعیینکنندهاند. به همین دلیل، امام شهید امت یک ماه پیش از شهادت و در آغاز جشنهای دهه فجر فرمودند: «اگر چنانچه حادثهای برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را برای مقابله با حوادث مبعوث خواهد کرد و کار را مردم تمام خواهند کرد».
انتهای پیام/231
