ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ؛ ﺭﻭﺡ ﻗﻴﺎﻡ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ

به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاع‌پرس، قیام شکوهمند و جاویدان عاشورا بزرگترین قیام انسان‌ساز و روشن‌ترین دلیل شناخت جبهه کفر و ایمان است. امام حسین (ع) که حجت و قائم به امر خداوند است به همه ما آموخت که در مسیر حق راه بی‌طرفی وجود ندارد، ما باید در جبهه حق باشیم و هر راهی غیر از این راهی باطل است هر چند که در لشکر کفر نباشیم.

بعد از قیام عاشورا، قیام‌های متعددی روی داد که به تاسی از سیدالشهدا (ع) شکل گرفت، از قیام توابین و قیام مختار برای خونخواهی از شهدای کربلا تا قیام زید بن حسن (ع) و از قیام سربداران در سبزوار و نهضت جهانی امام خمینی (ره) همگی قیام لله بودند، اما تنها این قیام امام خمینی (ره) بودند که تحت عنوان انقلاب اسلامی ایران به پیروزی رسید، چرا که امام راحل تنها نگاه به گذشته نداشت، بلکه هدف غایی ایشان زمینه‌سازی برای ظهور بود چنان که هدف امام حسین (ع) نیز صیانت از گنجینه امامت و سپردن این امانت به امام بعد از خود تا در نهایت به دست امام زمان (عج) برسد.

بزرگترین خصیصه امامین انقلاب این بود درکی عمیق و چند بعدی از قیام عاشورا داشتند که این امر سبب اقتدار انقلاب اسلامی شده است، وظیفه همه ما و فرزندان ما نیز چیزی جز این نیست که از موهبت الهی یعنی انقلاب اسلامی صیانت و پاسداری کنیم و این امر مهم جز با شناخت قیام عاشورا ممکن نیست به مناسبت ایام محرم و صفر مواضع و دیدگاه‌های رهبر شهید انقلاب اسلامی منتشر می‌شود که قسمت پنجم آن را در ادامه می‌خوانید:

ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﻰﻗﻴﺪ ﻭ ﺷﺮﻁ

ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺎﻫﻰ می‌گوﯾﺪ ﻗﻴﺎﻡ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺪ ﺩﯾﮕﺮ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺑﭽﻪى ﮐﻮﭼﮑﻰ ﻣﺜﻞ ﻋﻠﻰﺍﺻﻐﺮ (ع) ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺯ ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺍﺳﺖ، می‌گوﯾﺪ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﯾﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﯾﮏ ﻋﺪﻩ ﺍﺯ زن‌ها ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﺑﻨﺎﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ، ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪ. ﻧﻪ! ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﻣﺎﻡ (ع)، ﯾﮏ ﻗﻴﺎﻡ ﺑﻰﻗﻴﺪ ﻭ ﺷﺮﻁ ﺑﻮد.

ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻋﻈﻴﻢ، ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺱ ﺭﺍ ﺑﻪ انسان‌ها ﺩﺍﺩ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺣﻖ ﺩﭼﺎﺭ آن چناﻥ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺩﺭﺩﻧﺎک ﻭ ﻭﺧﻴﻤﻰ ﺷﻮﺩ، ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺣﻖ، ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺭﯾﺎﯾﻰ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﻨﺪ. ﻧﮕﻮﯾﻴﺪ ﺩﺷﻤﻦ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ، ﺩﺷﻤﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻪ می‌تواﻧﻴﻢ ﺑﮑﻨﻴﻢ؟ ﺩﺭﺱ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻢ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﯾﺴﺘﻰ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩ، ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩ، ﺩﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﯾﮑﻰ ﭘﻴﺮﻭﺯى ﻇﺎﻫﺮى ﻭ ﯾﮑﻰ ﺷﮑﺴﺖ ﻇﺎﻫﺮى؛ ﯾﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳت.

ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﻋﺬﯾﺐ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻧﺪ، ﺑﻴﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮى ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻫﺴﺖ؛ که بیانگر آن است که ﻓﺮﻗﻰ نمی‌کند؛ ﭼﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯى ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﭼﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺸﻮﻧﺪ، ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ نمی‌کند. ﺗﮑﻠﻴﻒ، ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﺳﺖ؛ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻣﻦ ﺍﻣﻴﺪﻡ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍى ﻣﺘﻌﺎﻝ، آﻥ ﭼﻴﺰى ﮐﻪ ﺑﺮﺍى ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺧﻴﺮ ﻣﺎﺳﺖ؛ ﭼﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺸﻮﯾﻢ، ﭼﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯى ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻓﺮﻗﻰ نمی‌کند؛ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﺗﮑﻠﻴﻔﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ می‌دهم.

ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ ﺑﻮﺩﻥ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﺻﻼﺣﻰ

ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺗﺎﺭﯾﺦ، ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫﻰ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺑﺮﺍى ﻗﻴﺎﻡ ﺍﺻﻼﺣﻰ آﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ آﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) آﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ ﻫﻢ آﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ. ﻫﺪﻑ ﯾﮑﻰ ﺑﻮﺩ. ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﯾﻦ ﻫﺪﻑ ﺭﺍﻩ ﻣﻰﺍﻓﺘﺪ ﻭ می‌خواﻫﺪ ﻋﻠﻴﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﻣﺮﮐﺰ ﺑﺎﻃﻞ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﺪ، ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺻﺤﻴﺢ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ، ﯾﮏ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩ، ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ می‌رسد؛ ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﺷﮑﻞ آﻥ ﺍﺳﺖیک ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻗﻴﺎﻡ، ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ نمی‌رسد؛ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ می‌رسد.

آﯾﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺻﻮﺭﺕ، ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ؟ ﭼﺮﺍ؛ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ. آﯾﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺮﺳﺪ، ﺩﯾﮕﺮ ﻗﻴﺎﻡ ﻓﺎﯾﺪﻩای ﻧﺪﺍﺭﺩ؟ ﭼﺮﺍ؛ ﻫﻴﭻ ﻓﺮﻗﻰ نمی‌کند. ﺍﯾﻦ ﻗﻴﺎﻡ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺮﺳﺪ، ﭼﻪ ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ، ﯾﮏ ﻧﻮﻉ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺑﺎﯾﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ؛ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ. ﺍﯾﻦ، آﻥ ﮐﺎﺭى ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ، ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) آﻥ ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍى ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ؛ ﭼﻮﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﻭ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ (ع) ﭼﻨﻴﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﯾﺎ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺭﺩى ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺑﻮﺩ، ﺯﻣﻴﻨﻪى ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﻣﻘﺘﻀﻰ ﻧﺒﻮﺩ. ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)، ﻫﺮ ﺩﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ ﺑﺎب ﻧﻬﻀﺖ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)، ﺍﯾﻦ اصل ﻗﻀﻴﻪ ﺍﺳت.

ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﺭﻭﺡ ﻗﻴﺎﻡ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ

ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ؛ هدف امام حسین (ع) از قیام بود. ﯾﻌﻨﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ، ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺳﺖ. می‌خواﻫﻢ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ آﻥ ﺑﺪى ﺑﮑﻨﻢ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ خوبی‌های ﺍﺳﻼﻡ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺍﻣﺮ ﮐﻨﻢ. ﺍﯾﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺍﺳت.

مبارزه با ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺟﻮﺭ؛ ﻗﺪﺭﺗﻰﮐﻪ ﻓﺴﺎﺩ می‌پراکند ﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ ﮐﻪ انسان‌ها ﺭﺍ ﺑﻪﺳﻤﺖ ﻧﺎﺑﻮﺩى ﻭ ﻓﻨﺎى ﻣﺎﺩى ﻭ ﻣﻌﻨﻮى می‌کشاند. ﺍﯾﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺣﺮﮐﺖ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﻣﺼﺪﺍﻕ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﻫﻢ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ؛ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎب ﮔﺮﺍﯾﺶ ﺑﻪ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ، ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﮑﺎﺕ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﺷﻮد.‌

می‌تواﻧﻴﻢ ﺍﯾﻦ ﻃﻮﺭ ﺟﻤﻊﺑﻨﺪى ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﮕﻮﯾﻴﻢ: ﺍﻣﺎﻡﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ آﻥ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺯ ﺗﺠﺪﯾﺪ ﺑﻨﺎى ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ، ﯾﺎ ﻗﻴﺎﻡ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺑﺰﺭگ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﺠﺎﻡﺩﻫﺪ. ﺍﯾﻦ ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﻗﻴﺎﻡ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺳﺖ؛ ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﯾﮏ ﻣﺼﺪﺍﻕ ﺑﺰﺭگ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ، ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪى ﺣﮑﻮﻣﺖ می‌رسد؛ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻦ آﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ؛ ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪى ﺷﻬﺎﺩﺕ می‌رسد؛ ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻦ ﻫﻢ آﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ، ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺻﻼﺡ ﺍﺳﺖ؛ می‌خواﻫﻢ ﺍﺻﻼﺡ ﮐﻨﻢ.

ﺍﯾﻦ ﺍﺻﻼﺡ، ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺳﺖ؛ ﺧﺮﻭﺝ، ﯾﻌﻨﻰ ﻗﻴﺎﻡ. ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻭﺻﻴﺖﻧﺎﻣﻪ، ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩ؛ ﺗﻘﺮیبا ﺗﺼﺮﯾﺢ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ؛ ﯾﻌﻨﻰ ﺍﻭﻻ می‌خواﻫﻴﻢ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻗﻴﺎﻡ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﺍى ﺍﺻﻼﺡ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻤا  ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻧﻪ ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻤا ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﻭﯾﻢ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﻮﯾﻢ؛ ﻧﻪ، می‌خواﻫﻴﻢ ﺍﺻﻼﺡ ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺻﻼﺡ، ﮐﺎﺭ ﮐﻮﭼﮑﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﯾﮏ ﻭﻗﺖ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻃﻮﺭى ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ می‌رسد ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺯﻣﺎﻡ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ می‌گیرﺩ؛ ﯾﮏ ﻭﻗﺖ نمی‌تواند ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪو ﺷﻬﻴﺪ می‌شود. ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ، ﻫﺮ ﺩﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﺑﺮﺍى ﺍﺻﻼﺡ ﺍﺳﺖ.  ﺍﯾﻦ ﺍﺻﻼﺡ، ﻣﺼﺪﺍﻕ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺳﺖ.

ﻟﺰﻭﻡ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪى ﺍﺻﻠﻰ

ﺩﺭ ﻗﻀﻴﻪى ﺣﺮﮐﺖ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ، ﻧﮑﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﯾﺎﺩى ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﻧﻴﺎى ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﻣﺘﻔﮑﺮﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻼﻡ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩى آﻧﻬﺎ، ﺍﺯ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮﺭﺳﻰﮐﻨﻨﺪ، ﺭﺍﻩﻫﺎى ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﻭ ﺗﮑﻠﻴﻒ نسل‌هاى ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﻭ آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﺆﺧﺮﺍﺕ، آﻥ ﺭﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﯾﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ درس‌ها، ﺍﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪى ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع)، ﺩﺭ ﯾﮏ ﻓﺼﻞ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺣﺴﺎﺱ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺍﺳﻼﻡ، ﻭﻇﻴﻔﻪى ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻭﻇﺎﯾﻒ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻭ ﺩﺍﺭﺍى ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻫﻤﻴﺖ، ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭼﻴﺰى ﮐﻪ آﻥ ﺭﻭﺯ ﺩﻧﻴﺎى ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻪ آﻥ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺩﺍﺷﺖ، ﺩﭼﺎﺭ ﺗﻮﻫﻢ ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻧﺸﺪ.

ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ، ﯾﮑﻰ ﺍﺯ ﻧﻘﺎﻁ آﺳﻴﺐﭘﺬﯾﺮ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ، ﺩﺭ دوران‌های ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ؛ ﯾﻌﻨﻰ ﺍﯾﻨﮑﻪ آﺣﺎﺩ ﻣﻠﺖ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﯾﺎﻥ آﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎى ﺍﺳﻼﻡ، ﺩﺭ ﺑﺮﻫﻪﯾﻰ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭﻇﻴﻔﻪى ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺍ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ؛ ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺻﻠﻰﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ آﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎﺭﻫﺎى ﺩﯾﮕﺮ ﺭﺍ، ﺍﮔﺮ ﻻﺯﻡ ﺷﺪ، ﻓﺪﺍى آﻥ ﮐﺮﺩ؛ ﻭ ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﻓﺮﻋﻰ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﮐﺎﺭى ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩ آﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺍهمیت ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺗﻼﺵ ﮐﺮﺩ.

ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺑﻰﺑﺼﻴﺮﺕ

ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺑﺎﻋﺒﺪﺍﷲ (ع)، ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎب ﺍﯾﻦ ﻗﻀﻴﻪ ﺻﺤﺒﺖ می‌شد ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﻗﺖ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ می‌فهمیدﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ، ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻭ ﺩﺭﺩﺳﺮﻫﺎﯾﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻪ ﺗﮑﺎﻟﻴﻒ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭ می‌چسبیدند؛ ﮐﻤﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﯾﺪﯾﻢ ﻋﺪﻩای ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ آﻧﻬﺎﯾﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺣﺮﮐﺖ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ، آدم‌هاى ﻣﺆﻣﻦ ﻭ ﻣﺘﻌﻬﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ؛ ﺍﯾﻦﻃﻮﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ، ﺍﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ. آﻥ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪﮔﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎى ﺍﺳﻼﻡ، آدم‌هاى ﻣﺆﻣﻦ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ می‌خواﺳﺘﻨﺪ ﻃﺒﻖ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﻮﺩﻧﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺭﺍ نمی‌فهمیدند، ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ نمی‌دادند، ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺍ نمی‌شناختند ﻭ ﮐﺎﺭ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﻣﺤﻮﺭى ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎى ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺳﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ می‌کردﻧﺪ. ﺍﯾﻦ ﯾﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﺑﺘﻼﺋﺎﺕ ﺑﺰﺭگ ﺩﻧﻴﺎى ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﺎ ﺩﭼﺎﺭ آﻥ ﺷﻮﯾﻢ ﻭ آﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ ﭼﻴﺰ ﮐﻢﺍﻫﻤﻴﺖﺗﺮ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﺎﯾﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪى ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪ آﻥ ﺍﺳﺖ، ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.

ﺑﺪﯾﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع)، ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﺪﯾﻨﻪ می‌ماند ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻭ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺍﻫﻞﺑﻴﺖ: ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ می‌کرد، ﻋﺪﻩای ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ می‌داد. ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺮﺍى ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭى ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻋﺮﺍﻕ ﺣﺮﮐﺖ می‌کرد، ﺍﺯ ﻫﻤﻪى ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺑﺎﺯ می‌ماند؛ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ نمی‌توانستند ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻫﺪ؛ ﺍﺣﺎﺩﯾﺚ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﺭﺍ نمی‌توانست ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﮕﻮﯾﺪ؛ ﺣﻮﺯﻩ ﺩﺭﺱ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺍﻭ ﺗﻌﻄﻴﻞ می‌شد ﻭ ﺍﺯ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺍﯾﺘﺎﻡ ﻭ ﻣﺴﺘﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﻓﻘﺮﺍﯾﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ، می‌ماند. ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪای ﺑﻮﺩ ﮐﻪ آﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ می‌داد، ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻪى ﺍﯾﻦ ﻭﻇﺎﯾﻒ ﺭﺍ ﻓﺪﺍى ﻭﻇﻴﻔﻪى ﻣﻬﻤﺘﺮ ﮐﺮﺩ؛ ﺣﺘﻰ آﻧﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﻣﺒﻠﻐﻴﻦ ﻭ ﮔﻮﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﻫﺴﺖ، ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺞ ﺑﻴﺖﺍﷲ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍى ﺣﺞ می‌رفتند، ﺍﯾﻦ ﻓﺪﺍى آﻥ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺷﺪ. آﻥ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ، ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻮﺩ.

انتهای پیام/ 121