ﺣﺮﮐﺖ امام ﺣﺴﻴﻦ (ع) علیه ﺟﺪﺍﯾﻰ ﺩﯾﻦ ﺍﺯ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﻮﺩ

به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاع‌پرس، قیام شکوهمند و جاویدان عاشورا بزرگترین قیام انسان‌ساز و روشن‌ترین دلیل شناخت جبهه کفر و ایمان است. امام حسین (ع) که حجت و قائم به امر خداوند است به همه ما آموخت که در مسیر حق راه بی‌طرفی وجود ندارد، ما باید در جبهه حق باشیم و هر راهی غیر از این راهی باطل است هر چند که در لشکر کفر نباشیم.

بعد از قیام عاشورا، قیام‌های متعددی روی داد که به تاسی از سیدالشهدا (ع) شکل گرفت، از قیام توابین و قیام مختار برای خونخواهی از شهدای کربلا تا قیام زید بن حسن (ع) و از قیام سربداران در سبزوار و نهضت جهانی امام خمینی (ره) همگی قیام لله بودند، اما تنها این قیام امام خمینی (ره) بودند که تحت عنوان انقلاب اسلامی ایران به پیروزی رسید، چرا که امام راحل تنها نگاه به گذشته نداشت، بلکه هدف غایی ایشان زمینه‌سازی برای ظهور بود چنان که هدف امام حسین (ع) نیز صیانت از گنجینه امامت و سپردن این امانت به امام بعد از خود تا در نهایت به دست امام زمان (عج) برسد.

بزرگترین خصیصه امامین انقلاب این بود درکی عمیق و چند بعدی از قیام عاشورا داشتند که این امر سبب اقتدار انقلاب اسلامی شده است، وظیفه همه ما و فرزندان ما نیز چیزی جز این نیست که از موهبت الهی یعنی انقلاب اسلامی صیانت و پاسداری کنیم و این امر مهم جز با شناخت قیام عاشورا ممکن نیست به مناسبت ایام محرم و صفر مواضع و دیدگاه‌های رهبر شهید انقلاب اسلامی منتشر می‌شود که قسمت هشتم  آن را در ادامه می‌خوانید:

ﭼﻬﺮﻩﻫﺎى ﻧﺎﻣﺪﺍﺭ ﻭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖﺷﻨﺎﺳﻰﺯﯾﻨﺐ ﮐﺒﺮى (س)
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻪ ﮐﺮﺑﻼ، ﺑﺰﺭﮔﺎﻧﻰ ﻣﺜﻞ ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺎﺱ ﻭ ﺍﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮ ﻭ ﭼﻬﺮﻩﻫﺎى ﻧﺎﻣﺪﺍﺭ ﺻﺪﺭ ﺍﺳﻼﻡ ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎى ﻓﻘﺎﻫﺖ ﻭ ﺷﻬﺎﻣﺖ ﻭ ﺭﯾﺎﺳﺖ ﻭ آﻗﺎﺯﺍﺩﮔﻰ ﻭ ﺍﻣﺜﺎﻝ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﮔﻴﺞ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﭼﻪﮐﺎﺭ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ؛ ﻭﻟﻰ ﺯﯾﻨﺐﮐﺒﺮى عالم بود به این ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ. ﺍﻭ ﯾﮏ ﺯﻥ ﺑﻮﺩ؛ ﺯﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍى ﻣﺄﻣﻮﺭﯾﺖ، ﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﺍﺵ ﺟﺪﺍ می‌شود ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎى ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ ﻭ ﻧﻮﺑﺎﻭﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺮﺩ؛ ﺣﺲ می‌کرد ﮐﻪ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ آﻥ ﺳﺎعت‌های ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﻗﻮی‌ترین انسان‌ها نمی‌توانند ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﺍﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍى ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻥ ﺗﺠﻬﻴﺰ کرﺩ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﻫﻢ ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻇﻠﻤﺎﻧﻰ ﺷﺪ ﻭ دل‌ها ﻭ ﺟﺎن‌ها ﻭ آﻓﺎﻕ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺎﺭﯾﮏ شد؛ ﺍﯾﻦ ﺯﻥ ﺑﺰﺭگ ﯾﮏ ﻧﻮﺭى ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭﺧﺸﻴﺪ.

ﺯﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻟﮕﻮ می‌خواﻫﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻟﮕﻮى ﺍﻭ ﺯﯾﻨﺐ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪى ﺯﻫﺮﺍ (س) ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﺎﺭﺵ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ، ﻫﻮﺷﻴﺎﺭى ﺩﺭ ﺩﺭک موقعیت‌ها ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎب ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ، ﻭﻟﻮ ﺑﺎ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭى ﻭ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻥ ﭘﺎى ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺮﺍى ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ انسان‌ها ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺮﻣﺖ ﺫﻟﺖﭘﺬﯾﺮى
ﻣﺆﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﻴﻔﻴﺘﻰ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺫﻟﺖ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﺪ. ﺷﻤﺎ ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻣﺎ ﺫﻟﺖ ﺭﺍ نمی‌پذیریم. ﺧﺪﺍ ﺍﺑﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺫﻟﺖ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﯾﺮﯾﻢ. ﻣﺆﻣﻦ ﺣﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺫﻟﺖ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﻔﺎﺭ ﻭ ﭘﺬﯾﺮﺵ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﮐﻔﺎﺭ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﺑﮑﻨﺪ. ﭘﺴﺖ ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍى ﻣﺆﻣﻦ، ﺫﻟﺖﭘﺬﯾﺮى ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﺮﺍى ﺍﻭ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﻴﺴﺖ.

ﭘﺮﻫﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺼﻠﺤﺖﺍﻧﺪﯾﺸﻰﻧﺎﺻﺤﻴﺢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﮔﺮﻧﻪ آﻥ ﺭﻭﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻣﺜﻞ بعضی‌ها ﮐﻪ آﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻣﺼﻠﺤﺖﺍﻧﺪﯾﺸﻰ می‌کرد؛ می‌گفت ﭼﺮﺍ ﺣﺎﻻ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﻭﯾﻢ؟ ﻣﺎ ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺳﻼﻡ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﻌﻀﻰ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻄﻖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ؛ نمی‌دانند ﻭﻗﺘﻰ ﯾﮏ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﯾﮏ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻭ ﯾﮏ ﻣﻠﺖ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﭘﺎىﺑﻨﺪ ﺑﻮﺩ، ﺩﯾﮕﺮ نمی‌تواند ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﺍﺳﻼﻡ ﻭ آﺭﻣﺎن‌ها ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﺪ.

ﻗﻴﺎﻡ ﺑﺮﺍى ﺭﻓﻊ ﺧﻄﺮ ﺍﺯ ﺩﯾﻦ
ﭼﻴﺰى ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﺩ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﻭﺍﺩﺍﺭ می‌کرد، ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ می‌کرد ﺩﯾﻦ ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﻨﺪ ﺩﯾﻦ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺶ، ﺑﻪ ﻣﺎﻟﺶ، ﺑﻪ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﯾﺶ، ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻧﺶ، ﺑﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﺶ؛ ﺑﺎﯾﺴﺘﻰ آﻥ ﺭﺍ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺧﺮﺝ ﮐﻨﺪ.

ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﺩﺭﺱ ﺍﺯ درس‌های ﻋﺎﺷﻮﺭﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩ ﺍﺳﻼﻡ ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﺍﺳﺖ؛ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩ ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺮﺍى ﺍﺳﻼﻡ ﯾﮏ ﻧﻘﺸﻪى ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻰ ﭼﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺑﻴﺎﯾﺪ، ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺍى ﻗﺒﻮﻝ ﺧﻄﺮ آﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ. ﺣﺎﻻ ﺍﯾﻦ ﺧﻄﺮ ﻫﺮﭼﻪ می‌خواﻫﺪ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ! ﭼﻮﻥ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ، ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺍﺳﺖ؛ ﻣﺎﯾﻪ ﺭﻭﺳﻔﻴﺪى ﺍﺳﺖ، ﻣﺎﯾﻪ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ ﺍﺳﺖ.

ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻼﺵ ﺑﺮﺍى ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺍﺳﻼﻡ
ﺍﻧﺘﺨﺎب ﺯﻣﺎﻥ؛ ﭼﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭى ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ؟ ﻭ ﮐﺠﺎ؛ ﮐﺪﺍﻡ ﺻﺤﻨﻪ؟ ﺍﯾﻦ ﺧﻴﻠﻰ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻃﻮﺭى ﺩﻗﻴﻖ ﺍﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﻭى ﻣﺮﺯ ﻣﺮگ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﻼﻡ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩ. ﺍﯾﻦ ﺳﻮى ﻣﺮﺯ، ﻣﺮگ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻮﺩ ﻭ آﻥ ﺳﻮ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻮﺟﺐ ﺷﺪ ﺍﺳﻼﻡ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍى ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺍﺳﻼﻡ، ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍى ﻓﺪﺍﮐﺎﺭى ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ؛ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ؛ ﺑﺮﺍى ﻓﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭى ﺩﺭ ﺣﺪ ﺍﻋﻼ.

ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ نمی‌کرد. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ آﻥ ﭘﻨﺠﺎﻩ، ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺭﺣﻠﺖ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص)، آﻥﻃﻮﺭ ﺍﺳﻼﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺟﮕﺮﮔﻮﺷﻪى آﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺧﻴﻠﻰ ﻓﺮﻕ می‌کرد. ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ص) ﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎى ﺍﺳﻼﻡ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)، ﺯﯾﻨﺐﮐﺒﺮى (ص)، ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭ ﺟﮕﺮﮔﻮﺷﻪﻫﺎى ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﺭﺍ ﻋﻠﻨﺎ ﻭ ﺻﺮﯾﺤﺎ ﮐﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺳﻴﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺧﻴﻠﻰ ﻓﺮﻕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﺣﺎﻻ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) آﻥ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ نمی‌کرد. ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺍﺳﻼﻡ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ می‌رفت. ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﯾﻦ ﺧﻴﻤﻪ ﺗﻮﻓﺎﻥ ﺯﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﯾﻦ، ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺣﻤﺎﺳﻪ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺍﺳﻼﻡ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺣﻤﺎﺳﻪ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺍﺳﺖ.

ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﺟﺪﺍﯾﻰ ﺩﯾﻦ ﺍﺯ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻣﺎﻩ ﻣﺤﺮﻡ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ آﻏﺎﺯ ﺳﺎﻝ ﻫﺠﺮى، ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺍﺳﻼﻡ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﺎﯾﺰ ﺍهمیت ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ، ﺍﯾﻦ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻣﻀﺎﻋﻒ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﭘﻴﺶ می‌رویم،  ﺣﻮﺍﺩﺙ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻭ ﻗﻀﺎﯾﺎى ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﻓﺰﻭن‌تر ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ می‌کند. ﺩﯾﻦ ﺧﺪﺍ ﻓﻘﻂ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﻗﻠﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻓﺮﺩى ﻣﺜﻞ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﺫﮐﺮ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺩﯾﻦ ﺧﺪﺍ ﯾﻌﻨﻰ ﻗﺎﻟﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺮﺩﻡ، ﺷﮑﻞ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ. ﺗﺤﻘﻖ ﺩﯾﻦ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯى ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻫﺮ ﺩﯾﻨﻰ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻋﺪﻩای ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﺪ. ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ، ﺟﻨﮓ ﻭ ﺻﻠﺢ، ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻓﺮﺩى، ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﯾﻦ ﺗﻨﻈﻴﻢ می‌کند. ﺑﻪ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ می‌شود ﺳﻴﺎﺳﺖ.

ﻭﻗﺘﻰ ﺩﯾﻨﻰ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﯾﮏ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ؛ ﯾﻌﻨﻰ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ، ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻓﺮﺩى ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺑﮑﻨﺪ، آﻥ ﻭﻗﺖ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻖ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﻦ ﺩﺭ ﺳﺎﯾﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﯾﮑﺎﯾﮏ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺮبیت‌ها و تهذیب‌هایی ﮐﻪ ﺑﺮﺍى ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎئل ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ، ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺜﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﺍﻣﺎ ﻫﺠﺮﺕ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﺩﯾﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﭘﻴﺮﻭﺯ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ.

ﺍﺳﻼﻡ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺘﻔﮑﺮﯾﻦ ﻭ ﻣﺼﻠﺤﻴﻦ ﻭ آﮔﺎﻫﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻗﺮن‌ها ﺗﺼﺮﯾﺢ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺩﯾﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﯾﺎﻧﺖ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ نمی‌کند. ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﻭ ﺩﯾﻦ ﯾﻬﻮﺩ ﻫﻢ ﺩﯾﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭ ﺗﻮأﻡ می‌داند، ﻣﻨﺘﻬﺎ آﻥ ﺍﺩﯾﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﯾﻒ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﺳﻼﻡ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺩﯾﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻰ می‌تواﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪى ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﺑﮑﻨﺪ؟ ﺍﯾﻨﺠﺎﺳﺖﮐﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺩﯾﮕﺮﻣﺤﺮﻡ آﺷﮑﺎﺭمی‌شود؛ ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﯾﻦ ﺍﺯ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.

آﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺑﻮﺩ، ﺣﺎﮐﻤﻴﺖ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻮﺩ، ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻮﺩ، ﺯﻣﺎﻣﺪﺍﺭى ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎى ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺑﻮﺩ. ﻋﺪﻩای ﺩﺭ ﺭأﺱ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ آﯾﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ نمی‌گرفتند، ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺍﺕ ﻭ ﻧﻴﺎﺕ ﭘﻠﻴﺪ ﻭ ﻫﻮﺍﻫﺎى ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ می‌گرفتند. ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺟﻨﮕﻴﺪ. ﭘﺲ ﻣﺎ می‌تواﻧﻴﻢ ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ ﺍﺩﻋﺎ ﺑﮑﻨﻴﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﻧﻴﻨﻰ ﺿﺪ ﺟﺪﺍﯾﻰ ﺩﯾﻦ ﺍﺯ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﻮﺩ.

انتهای پیام/ 121