ایستادگی در مقابل همه قدرتهای غیرخدایی روح قیام عاشور است
به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاعپرس، قیام شکوهمند و جاویدان عاشورا بزرگترین قیام انسانساز و روشنترین دلیل شناخت جبهه کفر و ایمان است. امام حسین (ع) که حجت و قائم به امر خداوند است به همه ما آموخت که در مسیر حق راه بیطرفی وجود ندارد، ما باید در جبهه حق باشیم و هر راهی غیر از این راهی باطل است هر چند که در لشکر کفر نباشیم.
بعد از قیام عاشورا، قیامهای متعددی روی داد که به تاسی از سیدالشهدا (ع) شکل گرفت، از قیام توابین و قیام مختار برای خونخواهی از شهدای کربلا تا قیام زید بن حسن (ع) و از قیام سربداران در سبزوار و نهضت جهانی امام خمینی (ره) همگی قیام لله بودند، اما تنها این قیام امام خمینی (ره) بودند که تحت عنوان انقلاب اسلامی ایران به پیروزی رسید، چرا که امام راحل تنها نگاه به گذشته نداشت، بلکه هدف غایی ایشان زمینهسازی برای ظهور بود چنان که هدف امام حسین (ع) نیز صیانت از گنجینه امامت و سپردن این امانت به امام بعد از خود تا در نهایت به دست امام زمان (عج) برسد.
بزرگترین خصیصه امامین انقلاب این بود درکی عمیق و چند بعدی از قیام عاشورا داشتند که این امر سبب اقتدار انقلاب اسلامی شده است، وظیفه همه ما و فرزندان ما نیز چیزی جز این نیست که از موهبت الهی یعنی انقلاب اسلامی صیانت و پاسداری کنیم و این امر مهم جز با شناخت قیام عاشورا ممکن نیست به مناسبت ایام محرم و صفر مواضع و دیدگاههای رهبر شهید انقلاب اسلامی منتشر میشود که قسمت دهم آن را در ادامه میخوانید:
ﭘﺎﺳﺪﺍﺭى ﺍﺯ ﺩﯾﻦ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺟﺒﻬﻪى ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ ﻭ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﯾﻦ، آﻥ ﺩﺭﺱ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺎﺟﺮﺍى ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ، ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ درسهای ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻋﻈﻤﺖ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﻻﺩﺕ آﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻋﺰﺍى ﺑﺰﺭگ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﻋﺰﺍى ﺍﻭ ﺭﺍ ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺍﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺷﻤﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﻗﺘﻰ ﻧﮕﺎﻩ میکنید، ﺍﺳﻼﻡ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) میدانید؛ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭ ﺍﺳﻼﻡ میدانید. ﺗﻌﺒﻴﺮ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘﺎﺳﺪﺍﺭى، آﻥ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺩﺷﻤﻦ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ آﻓﺖ ﺍﺿﻤﺤﻼﻝ ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮔﻤﺎﻥ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺩﺭ ﺧﻮﺍب ﺍﺳﺖ! ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮔﻤﺎﻥ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺍﺳﺖ! ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰى ﻣﻤﮑﻦﻧﻴﺴﺖ.
ﻋﺪﻡ ﺳﺎﺯﺵ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻦ
ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺩﺭ ﺷﺮﺍﯾﻄﻰﺍﯾﻦﺩﻓﺎﻉ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎى ﺑﺰﺭگ آﻥ ﺭﻭﺯ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩ. ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺑﻨﻰﻫﺎﺷﻢ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻗﺮﯾﺶ ﻭ آﻗﺎﺯﺍﺩﮔﺎﻥ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﺎ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﻣﮑﻪ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﺑﻦ ﺯﺑﻴﺮ، ﺩﺭ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮ، ﻋﺒﺪﺍﷲ ﺑﻦ ﻋﻤﺮ، ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻧﺸﺎﻥ ﻧﺎﻡآﻭﺭﺍﻥ ﺻﺪﺭ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺗﻮﺩﻩ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ، ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻣﻴﺪﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻇﻠﻢ ﯾﺰﯾﺪى ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪﻧﺪ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﮔﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﮕﺮﮔﻮﺷﻪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﻣﮕﺮ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﮐﻤﮏ آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﻧﮑﺮﺩﻥ آﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﻗﻒ میکرد؟ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻧﮑﺮﺩ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻴﻦ ﺭﺍﻩ ﺍﻃﻼﻉ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻮﻓﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﯾﺎﺭى ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩ ﻭﻗﺘﻰ ﯾﺎﺭﺍﻧﺶ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍى ﮐﺮﺑﻼ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ، ﺩﻓﺎﻉ ﻭ ﻣﺠﺎﻫﺪﺕ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩ. ﺗﺎ ﻟﺤﻈﻪ آﺧﺮ، ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﮔﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ میشد، ﯾﺰﯾﺪیها ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﺸﺪ؛ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺱ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺑﻮﺩ.
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻧﺠﺎﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺯﯾﺎﺭﺗﻰ ﺍﺯ زیارتهای ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ میشود، ﺟﻤﻠﻪای ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﺮﻣﻌﻨﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭى ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﮔﻨﺠﺎﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﺍﺋﺮ ﺑﻪ ﺧﺪﺍى ﻣﺘﻌﺎﻝ ﻋﺮﺽ میکند ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﻨﺪﻩ ﺗﻮ، ﺍﯾﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺗﻮ، ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺜﺎﺭ ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﻴﺮﺗﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺍﺳﺖ، ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﭘﺮﻣﻐﺰ ﻭ ﺩﺍﺭﺍى ﭼﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺘﺮﻗﻰ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪای ﺍﺳﺖ.
ﻗﻴﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍى ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺑﺮﻫﺎى ﺟﻬﻞ ﻭ ﻏﻔﻠﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻓﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ انسانها ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﻨﺪ ﻭ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ ﮐﻨﺪ؛ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭼﻪ ﮐﺴﻰ میتواﻧﺪ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺖ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮى ﺑﺸﺮﯾﺖ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﻨﺪ؟ آﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻣﻊ ﻭ ﻫﻮسها ﻭ ﺷﻬﻮﺍﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ، نمیتوانند؛ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮔﻤﺮﺍﻫﻨﺪ. آﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺳﻴﺮ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍهیها ﻭ منتیتها ﺑﺎﺷﻨﺪ، نمیتوانند ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ؛ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺴﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ؛ ﯾﺎ ﻟﻄﻒ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﯾﺪ، ﺗﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ آﻧﻬﺎ ﻗﻮى ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ. آﻥ ﮐﺴﻰ میتواﻧﺪ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍى ﮔﺬﺷﺖ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﯾﺜﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺍﺕ ﺑﮕﺬﺭﺩ ﺍﺯ ﻣﻨﻴﺖ ﻭ ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﺣﺮﺹ ﻭ ﻫﻮى ﻭ ﺣﺴﺪ ﻭ ﺑﺨﻞ ﻭ ﺑﻘﻴﻪى ﮔﺮﻓﺘﺎﺭیهایی ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻ۰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﯾﺪ، ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﻤﻌﻰ ﻓﺮﺍ ﺭﺍﻩ ﺑﺸﺮ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﺪ.
ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﻃﺮﻑ ﻗﻀﻴﻪ؛ ﯾﻌﻨﻰ ﻃرﻑ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺍﺳﺖ. ﻃﺮﻑ ﺩﯾﮕﺮ ﻗﻀﻴﻪ، ﺩﺭ ﻓﻘﺮﻩ ﺑﻌﺪى ﻣﻌﺮﻓﻰ میشود، ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ، ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ، آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻭ ﺩﻧﻴﺎى ﻣﺎﺩى، ﺯﺧﺎﺭﻑ ﺩﻧﻴﺎﯾﻰ، ﺷﻬﻮﺍﺕ ﻭ ﻫﻮﺍﻫﺎى ﻧﻔﺲ، ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻰﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ؛ ﺳﻬﻤﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍى ﻣﺘﻌﺎﻝ ﺑﺮﺍى ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ آﻓﺮﯾﻨﺶ ﻋﻈﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﺳﻬﻢ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ آﺧﺮﺕ ﺑﻪ ﺑﻬﺎى ﭘﺴﺖ ﻭ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻋﺘﻨﺎﯾﻰ ﻓﺮﻭﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﯾﻦ، ﺧﻼﺻﻪ ﻧﻬﻀﺖ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ؛ ﺩﺭﺱ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺑﺮﺍى ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﺎ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﻭ ﻗﻮیترین ﻣﻈﻬﺮ ﻧﺸﺎﻁ ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰﻧﺎﭘﺬﯾﺮى ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ میدهیم ﻭ آﻥ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪﻫﺎﺳﺖ، ﺧﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﭘﻴﺮﻭﺯى ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. میدانید ﺍﻣﺸﺐ، ﺷﺐ ﺍﻭﻝ ﻣﺤﺮﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍى ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ قرنهای ﻣﺘﻤﺎﺩى، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺰﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭ ﭘﺎﯾﺪﺍﺭى ﺑﻮد.
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺣﻖ؛ ﺭﻭﺡ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﺣﻖ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺣﻘﻰ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﻤﺎﻡ قدرتهایی ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺩﺍﺩﻧﺪ، ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺑﻮﺭﺯﺩ؛ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﺎﺭ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)، ﺩﺭ ﻣﺪﯾﻨﻪ، ﻣﮑﻪ، ﮐﺮﺑﻼ، ﺑﻴﻦ ﺭﺍﻩ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ آﻥ ﺣﻀﺮﺕ، ﺯﯾﻨﺐ (س) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠﺎﺩ (ع) ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﻫﻤﻪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ میدهد. ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺱ ﺑﺰﺭگ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺍﺳﺖ.
انتهای پیام/ 121
