و جلّت و عظمت؛ از کربلا تا خیابان کشور دوست 

گروه استان‌های دفاع‌پرس- «سیده معصومه حسینی»؛ «جَلَّتْ وَ عَظُمَتْ مُصیبَتُکَ فِی السَّماواتِ عَلی جَمیعِ اَهْلِ السَّماواتِ». این جملات، فقط تعارف یک زائرِ عزادار نیست؛ این فریاد آسمانیِ همه فرشتگان است بر مصیبتی که در کربلا رخ داد. مصیبتی که در آن، نه فقط یک مرد، که یک عالم معنا را سر بریدند. پیکر حسینِ بی‌سر، خیمه‌های آتش‌زده، کودکان گرسنه و اسیر، و سری که بر نیزه قرآن می‌خواند؛ این، «عظمت مصیبت» است. کدام عقل و کدام دل است که در برابر این فاجعه زانوی غم بغل نگیرد؟

کربلا، نقطه اوج جنایت بشری بود علیه آسمان. بنی‌امیه، اساس ظلم را بنا نهادند و برای تثبیت آن، از هیچ قساوتی فروگذار نکردند. امام حسین را نه به جرم جنگ، که به جرم «بیعت نکردن» کشتند. این همان منطقی است که ۱۴۰۰ سال بعد، دوباره شمشیر کشید.

۲۳ خرداد ۱۴۰۴، همان صحنه در زمان حال بازتولید شد. فرماندهانی که مثل اصحاب امام حسین، تن به ذلت ندادند، در حملات آمریکا و اسرائیل به شهادت رسیدند. به این وحشیگری قانع نماندند در ۹ اسفند، رهبرِ امت با خانواده‌اش همچون جدشان به خون خود غلطیدند و ۱۶۸ دانش‌آموز معصوم پرپر شدند. اینها مصائبی پراکنده نیستند؛ اینها ادامه همان «خون حسین»‌اند که می‌جوشد. فرقش فقط این است که آن روز، آتش در خیمه‌های حرم انداختند و امروز، بمب در بیت امام و مدرسه‌های ما. اما همه‌ی این شهدا «ثارالله»‌اند و هر دو، مصداق «عظمت رزیه»‌ای هستند که آسمان‌ها را لرزاند. هردو شهدای جبهه حق در مقاباه با جبهه باطل هستند.

در پایان باید گفت:

مصیبت امام حسین (ع)، مقیاس سنجش همه مصیبت‌های تاریخ است. امروز، دشمن گمان می‌کند با شهادت عزیزان ما می‌تواند این مسیر را خاموش کند، غافل از اینکه این خون‌ها، از همان چشمه‌ای جوشیده که «ثارالله» را سیراب کرد. ما ایستاده‌ایم و این امتداد را فریاد می‌زنیم.

انتهای پیام/