دشمنِ درمانده و جنگ با زیرساختها
گروه استانهای دفاعپرس- «زینب هواسی»؛ در همه جنگها، زمانی که یک طرف توان دستیابی به اهداف نظامی و راهبردی خود را از دست میدهد، به سراغ اهدافی میرود که بیشترین اثر روانی را بر جامعه داشته باشد.
حمله به زیرساختها نیروگاهها، مراکز خدماتی و تأسیسات عمومی، بیش از آنکه نشانه اقتدار باشد، میتواند بیانگر تغییر راهبرد از تقابل مستقیم به اعمال فشار روانی و اقتصادی باشد.
اگر دشمن قادر بود اهداف اصلی خود را در میدان محقق کند، نیازی به هدف قرار دادن زیرساختهای غیرنظامی و خدمات عمومی نداشت. چنین اقداماتی معمولاً با هدف ایجاد نارضایتی، اختلال در زندگی روزمره مردم و کاهش روحیه عمومی انجام میشود. این تغییر رفتار را میتوان نشانهای از محدود شدن گزینههای دشمن دانست.
تجربه تاریخی نیز نشان داده است که ملت ایران در برابر فشارهای خارجی، بیش از آنکه دچار عقبنشینی شود، به همبستگی و انسجام بیشتری دست یافته است. هر بار که دشمن تلاش کرده با فشار بر زندگی مردم به اهداف خود برسد نتیجهای جز تقویت اراده ملی و افزایش همدلی میان مردم و مسئولان نداشته است.
قدرت واقعی یک ملت تنها در تجهیزات نظامی خلاصه نمیشود؛ سرمایه اصلی ایران، جوانان متخصص، نیروهای متعهد و مردمی هستند که در سختترین شرایط برای حفظ امنیت و آبادانی کشور ایستادهاند. همین سرمایه انسانی مهمترین پشتوانه عبور از تهدیدها و بازسازی هر آسیبی است.
واقعیت این است که تخریب زیرساختها ممکن است خسارت ایجاد کند، اما نمیتواند اراده یک ملت را از بین ببرد. ایران بارها نشان داده که توان بازسازی مقاومت و ادامه مسیر را دارد و فشار خارجی بهتنهایی سرنوشت یک ملت را تعیین نمیکند.
انتهای پیام/
