چرا دشمن زیرساختهای بهزیستی را هدف قرار میدهد؟
گروه جامعه دفاعپرس: سازمان بهزیستی کشور از بدو تأسیس تاکنون، بهعنوان یکی از ستونهای اصلی عدالت اجتماعی و کرامت انسانی در جمهوری اسلامی ایران، نقشی بیبدیل در حمایت از کودکان بیسرپرست، افراد دارای معلولیت، سالمندان و سایر اقشار آسیبپذیر ایفا کرده است. این سازمان که همواره پناهگاهی امن برای محرومان بوده، اکنون به دلیل ماهیت انساندوستانه و تأثیرگذاری عمیقش بر بافت اجتماعی، به هدفی برای خشم و کینهتوزی دشمنان قسمخورده ملت ایران تبدیل شده است. شهادت مظلومانه دو برادر دارای معلولیت در شهرستان «خمیر» هرمزگان بر اثر حمله متجاوزانه آمریکا به یک زیرساخت غیرنظامی، حلقهای دیگر از زنجیره جنایات جنگی استکبار جهانی و رژیم صهیونیستی علیه اقشار آسیبپذیر جامعه ایرانی است. این گزارش تحلیلی، ضمن مرور دستاوردهای عظیم سازمان بهزیستی در حمایت از کودکان و معلولان، به واکاوی الگوی رفتاری دشمنان در هدف قرار دادن عمدی زیرساختهای رفاهی و پیامدهای حقوقی و اخلاقی این جنایات در عرصه بینالمللی میپردازد.
بهزیستی، سنگر مقدس خدمت به محرومان
تأسیس سازمان بهزیستی کشور، نقطه عطفی در تاریخ خدمات اجتماعی ایران بود؛ این نهاد بر پایه آموزههای عمیق اسلامی و انسانی مبنی بر حمایت از یتیمان، رسیدگی به حال معلولان و گسترش چتر حمایتی بر سر کسانی که توانایی دفاع از خود را ندارند، شکل گرفت. از همان سالهای نخست، تمرکز اصلی این سازمان بر تغییر رویکرد از «حمایتهای صرفاً معیشتی» به «توانمندسازی پایدار» بود. کودکان بیسرپرست و بدسرپرست که در گذشته اغلب در حاشیه جامعه رها میشدند، با ورود به کانونهای بهزیستی، نهتنها از امکانات اولیه زندگی مانند مسکن، تغذیه و پوشاک بهرهمند شدند، بلکه دسترسی به آموزشهای رسمی، مشاورههای روانشناختی تخصصی و مهارتآموزیهای حرفهای برای آنها فراهم گردید.
امروزه هزاران کودک تحت پوشش بهزیستی، به لطف این حمایتهای همهجانبه، توانستهاند به مدارج عالی تحصیلی دست یابند و به اعضای مؤثر و سازنده جامعه تبدیل شوند. این موفقیت بزرگ، مدیون تلاشهای شبانهروزی مددکاران، روانشناسان و مدیرانی است که در این سازمان، خدمت را نه یک شغل، بلکه رسالتی الهی میدانند؛ اما همین موفقیت در توانمندسازی قشر آسیبپذیر و ایجاد امید در دلهای شکسته، همواره خاری در چشم دشمنانی بوده است که بقای خود را در گرو ناامیدی، فقر و گسست اجتماعی در ایران میدانند.
جنایت در خمیر؛ وقتی استکبار کودکان را نشانه میرود
در حالی که سازمان بهزیستی در حال گسترش خدمات خود و تحقق عدالت اجتماعی در دورافتادهترین نقاط کشور است، درندهخویی دشمنان این مرز و بوم، امانی برای اقشار آسیبپذیر باقی نگذاشته و هر روز شنیدن خبر شهادت چند نفر انسان بیگناه قلب انسان را به درد میآورد. سعید خادمی، دبیر ستاد بزرگداشت هفته بهزیستی، اخیرا با قلبی آکنده از اندوه، خبر شهادت مظلومانه دو برادر را اعلام کرد: مازیار چتر زرین (۱۱ ساله) و همایون چتر زرین (۳۲ ساله).
خادمی با تسلیت این ضایعه دردناک اظهار داشت: این دو برادر از افراد دارای معلولیت شهرستان خمیر استان هرمزگان بودند که در جریان حمله متجاوزانه آمریکا به یکی از زیرساختهای غیرنظامی این شهرستان و بر اثر بمباران پل نیمهکاره به شهادت رسیدند.
این اظهارات، پرده از یک واقعیت تلخ و تکاندهنده برمیدارد؛ دشمنانی که ادعای دفاع از حقوق بشر و قوانین بینالمللی را دارند، در عمل، کودکان و افراد دارای معلولیت را که کمترین توانایی دفاع از خود را دارند، به راحتی هدف گلوله و بمب قرار میدهند. خادمی در این زمینه میگوید: شهادت این دو عضو جامعه هدف سازمان بهزیستی بار دیگر نشان داد که قربانیان اصلی جنگ و تجاوز، مردم عادی و بهویژه آسیبپذیرترین اقشار جامعه هستند.
آمار ارائهشده توسط دبیر ستاد بزرگداشت هفته بهزیستی، ابعاد فاجعه را عمیقتر میکند. وی با اشاره به آمار شهدای جامعه هدف سازمان بهزیستی در جریان جنگ ۴۰ روزه تصریح کرد: پیش از این، ۱۷ نفر از افراد تحت پوشش سازمان بهزیستی در جریان جنگ ۴۰ روزه به شهادت رسیده و ۱۷ نفر دیگر نیز مجروح شده بودند که با شهادت این دو فرد دارای معلولیت در استان هرمزگان، شمار شهدای جامعه هدف سازمان بهزیستی به ۱۹ نفر رسید.
این اعداد، تنها آمار و ارقام خشک اداری نیستند؛ هر کدام از این اعداد، نمایانگر یک زندگی، یک خانواده و یک آرزوی بر باد رفته است؛ در حقیقت سازمان بهزیستی کشور ضمن ابراز همدردی با خانوادههای این شهیدان، خود را در کنار آنان میداند و متعهد شده است که از تمامی ظرفیتهای حمایتی برای کاهش آلام و رسیدگی به بازماندگان استفاده خواهد کرد.
الگوی رفتاری دشمن؛ چرا زیرساختهای بهزیستی هدف قرار میگیرند؟
بررسی سوابق تاریخی و تحولات منطقهای نشان میدهد که هدف قرار دادن کودکان، معلولان و زیرساختهای رفاهی، یک تصادف یا خسارت جانبی نیست، بلکه بخشی از یک دکترین نظامی و روانی مشخص است. دشمنان ملت ایران، بهویژه رژیم صهیونیستی، آمریکا و حامیان غربی آن، به خوبی آگاهند که نمیتوانند در یک رویارویی مستقیم نظامی یا میدانی با اراده پولادین این ملت پیروز شوند. بنابراین، استراتژی آنها معطوف به جنگ نرم، ترور شخصیت و ایجاد رعب و وحشت در میان غیرنظامیان است.
همانطور که در سوابق مشخص است، رژیم صهیونیستی به دلیل کینهای عمیق نسبت به هر نهادی که باعث تقویت بنیه اجتماعی و امیدآفرینی در میان مستضعفین شود، در گذشته نیز سابقه حمله به زیرساختهای بهزیستی را در کارنامه خود دارد. برای نمونه، در جریان جنگ ۱۲ روزه، گزارشهای متعددی از هدف قرار دادن عمدی مراکزی که پناهگاه کودکان و خانوادههای آسیبپذیر بودند، منتشر شد. این اقدامات با هدف شکستن روحیه مقاومت مردم و نشان دادن ناتوانی دولتها در تأمین امنیت اولیه شهروندان انجام میشود؛ در حقیقت حقد و کینهای که دشمن نسبت به سازمان بهزیستی دارد، ریشه در این واقعیت دارد که بهزیستی با ارائه خدمات رایگان یا کمهزینه به کودکان بیسرپرست و افراد دارای معلولیت، در حال خنثیسازی تبلیغات دشمن مبنی بر نارسایی نظام در تأمین رفاه عمومی است. وقتی یک کودک بیسرپرست در کانون بهزیستی با عشق بزرگ میشود، به تحصیل میپردازد و به عضوی مفید برای جامعه تبدیل میگردد، بزرگترین پاسخ عملی به هجمههای رسانهای استکبار است. بنابراین، دشمن تلاش میکند با حذف فیزیکی این کودکان یا تخریب مراکز نگهداری آنها، این چرخه امید را متوقف کند.
یک شهروند در این زمینه میگوید: آمریکا حقیقتا با حمله به مراکز درمانی، بیمارستانی، پلها و نیروگاهها جنایت جنگی مرتکب شده است؛ لذا باید به دادگاههای بین المللی در این زمینه شکایت کرد.
جنایت جنگی علیه کودکان؛ نقض فاحش حقوق بینالملل
حمله آمریکا به پل نیمهکاره در شهرستان خمیر که منجر به شهادت مازیار و همایون چتر زرین شد، از منظر حقوق بینالملل، مصداق بارز «جنایت جنگی» است. کنوانسیونهای چهارگانه ژنو (۱۹۴۹) و پروتکلهای الحاقی آن (۱۹۷۷)، به صراحت هرگونه حمله به غیرنظامیان، بهویژه کودکان، زنان و افراد دارای معلولیت و همچنین تخریب زیرساختهای غیرنظامی را ممنوع اعلام کردهاند.
ماده ۵۱ پروتکل الحاقی اول کنوانسیون ژنو، تأکید میکند که جمعیت غیرنظامی و افراد غیرنظامی نباید مورد حمله قرار گیرند. علاوه بر این، کنوانسیون حقوق کودک (CRC) که ایران نیز به آن پیوسته است، دولتها را ملزم میکند که در شرایط درگیری مسلحانه، از کودکان حمایت ویژهای به عمل آورند. شهادت یک کودک ۱۱ ساله دارای معلولیت در بمباران یک پل نیمهکاره (که ماهیت نظامی ندارد)، نقض آشکار اصل "تمایز" (Distinction) در حقوق بشردوستانه است که طرفین درگیری را ملزم به تفکیک اهداف نظامی از اهداف غیرنظامی میکند. در حقیقت سکوت مجامع بینالمللی و سازمانهای مدعی حقوق بشر در برابر این جنایات، چهره واقعی و دوگانه آنها را بیش از پیش آشکار میسازد. همان نهادهایی که برای یک سنگاندازی در نقاط مختلف جهان، هیاهوی رسانهای به پا میکنند، در برابر شهادت کودکان ایرانی در بمبارانهای هوایی، ترجیح میدهند چشمان خود را بر روی واقعیت ببندند. این تبعیض آشکار، نشان میدهد که حقوق بشر در ادبیات سیاسی غرب، نه یک اصل جهانی، بلکه ابزاری برای فشار سیاسی بر دولتهای مستقل است.
تابآوری سازمان بهزیستی و عزم راسخ برای ادامه مسیر
با وجود تمام این تهدیدات و جنایات، سازمان بهزیستی کشور نهتنها در مسیر خود متوقف نشده، بلکه با عزمی راسختر به فعالیت خود ادامه میدهد. شهادت ۱۹ نفر از جامعه هدف این سازمان و مجروح شدن ۱۷ نفر دیگر، اگرچه غمی بزرگ بر دل همکاران این نهاد نشاند، اما انگیزه آنها را برای خدمترسانی دوچندان کرده است.
امروزه سازمان بهزیستی با بهرهگیری از فناوریهای نوین، توسعه مراکز توانبخشی، گسترش خدمات مددکاری سیار در مناطق محروم و تقویت همکاریهای بینبخشی با سایر نهادهای حاکمیتی، در تلاش است تا ضریب ایمنی و حمایت از اقشار آسیبپذیر را به حداکثر برساند. برنامههایی مانند «طرح حامی» برای حمایت از کودکان بدسرپرست، توسعه مراکز حرفهآموزی برای معلولان جهت ورود به بازار کار و ارائه خدمات روانشناختی به خانوادههای داغدیده، نشاندهنده پویایی و چابکی این سازمان در مواجهه با چالشهاست؛ همچنین، مستندسازی دقیق این جنایات و پیگیری آنها از طریق مجامع حقوقی بینالمللی و سازمانهای مردمنهاد (NGO) فعال در حوزه حقوق کودک و معلولان، باید در دستور کار قرار بگیرد. صدای مظلومیت کودکانی مانند مازیار چتر زرین باید به گوش تمام جهان برسد تا هزینه این جنایات برای آمران و عاملان آن افزایش یابد.
خون کودکان، بذر بیداری و مقاومت
گزارش حاضر نشان میدهد که سازمان بهزیستی کشور، فراتر از یک نهاد رفاهی، یک سنگر استراتژیک در دفاع از کرامت انسانی و عدالت اجتماعی است. خدمات بیدریغ این سازمان به کودکان بیسرپرست و افراد دارای معلولیت، ستونی است که استحکام جامعه ایران را تضمین میکند. جنایت آمریکا در به شهادت رساندن دو برادر دارای معلولیت در خمیر و سوابق رژیم صهیونیستی در حمله به زیرساختهای بهزیستی در جنگ ۱۲ روزه، دو روی یک سکه هستند؛ استکبار جهانی که از قدرت گرفتن ملتها از طریق همبستگی داخلی هراس دارد؛ اما تاریخ ثابت کرده است که خون کودکان مظلوم، هرگز هدر نمیرود. این خون، بذر بیداری، مقاومت و انسجام ملی است.
سازمان بهزیستی با تکیه بر تعهد خود به وظیفه همیشگی خدمت، همانطور که سعید خادمی تأکید کرد، در کنار خانوادههای این شهیدان خواهد ایستاد و اجازه نخواهد داد که ترور و بمباران، چرخه امید و توانمندسازی را متوقف کند. ملت ایران با تقدیم این شهدای مظلوم، بار دیگر به جهان ثابت کرد که برای دفاع از حریم امنیت و کرامت فرزندانش، تا پای جان ایستاده است و هیچ بمب و موشکی نمیتواند اراده این ملت را برای ساختن آیندهای روشن برای کودکان و معلولانش سست کند.
سازمان بهزیستی نشان داده که در زمان جنگ از کودکان پشتیبانی میکند و این رویه نه در زمان جنگ باید در همه دورانها به صورت ویژه ادامه پیدا کند و لذا بهزیستی با وجود عملکرد قابل قبول، اما باید در این زمینه تلاشهای خود را گستردهتر کند و این تلاشها میتواند در عرصه بین المللی هم در قالب شکایت از جنایتکاران (توسط بخش حقوقی این سازمان) ادامه پیدا کند.
انتهای پیام/281
