جنجال «حدید ۱۱۰» در اربیل

گروه بین‌الملل دفاع‌پرس - الناز رحمت‌نژاد: بامداد دوشنبه ۲۶ مرداد ۱۴۰۵، سکوت منطقه «پیرمام» در حومه اربیل با صدای انفجار دو پهپاد انتحاری از نوع «حدید ۱۱۰» شکسته شد. این حمله که دفتر شخصی و محل اقامت «مسرور بارزانی»، نخست‌وزیر اقلیم کردستان عراق را هدف قرار داد، گشاینده فصل جدیدی از تحولات امنیتی و دیپلماتیک در اقلیم کردستان است. بلافاصله پس از این حادثه، مقامات اقلیم انگشت اتهام را به سوی ایران گرفتند؛ ادعایی که در سطوح رسمی دیپلماتیک به سرعت رد و با واکنش قاطع تهران مواجه شد.

تغییر قواعد درگیری

این اقدام در مقایسه با رویداد‌های پیشین، از منظر قواعد درگیری تغییر ماهوی دارد. در حالی که پیش‌تر، حملات عمدتاً متوجه پایگاه‌ها یا اردوگاه‌های احزاب مخالف کُرد در مناطق مرزی بود، هدف قرار دادن مقر عالی‌ترین مقام اجرایی اقلیم، فراتر از یک کنش نظامی محسوب می‌شود. «نچیروان بارزانی»، رئیس اقلیم کردستان، با محکومیت این اقدام، از دولت فدرال عراق خواست تا به مسئولیت‌های حاکمیتی خود عمل کند؛ درخواستی که بیش از هر چیز، نمایانگر بحران اعتماد میان بغداد و اربیل و ناکارآمدی ساختار‌های امنیتی موجود در برابر تهدیدات فرامرزی است.

پاسخ تهران

در فضای ملتهبِ پس از حمله، تماس تلفنی «فؤاد حسین»، وزیر خارجه عراق با همتای ایرانی‌اش، عباس عراقچی، مجرای اصلی تبادل نظر شد. در حالی که طرف عراقی خواستار موضع‌گیری تهران شده بود، عباس عراقچی با صراحت، ضمن اعلام بی‌اطلاعی از این اقدام و محکومیت آن، تأکید کرد که چنین رفتاری «غیرقابل توجیه» است.

عراقچی دوشنبه شب با انتشار پیامی در شبکه اجتماعی ایکس، پرده از یک واقعیت راهبردی برداشت: «دوستان کرد ما باید در برابر ترفند‌های پرچم دروغین که با هدف ایجاد اختلاف میان همسایگان طراحی می‌شوند، هوشیار باشند.» وی با یادآوری حمایت‌های تاریخی ایران از کُرد‌های عراق در دوران صدام و مقابله با داعش، این حمله را اقدامی برای ایجاد گسست در روابط دوجانبه خواند و تأکید کرد که ایران بیشترین نفع را از ثبات در مرز‌های خود می‌برد.

این حمله پهپادی در مقطعی صورت گرفته که بغداد و اقلیم کردستان در گذار از پیچ حساسِ «انحصار سلاح» در دست دولت مرکزی به سر می‌برند؛ موضوعی که با نزدیک شدن به ضرب‌الاجل ۳۰ سپتامبر برای خلع سلاح و جابجایی گروه‌های مسلح، به نقطه ثقل تحولات امنیتی عراق بدل شده است. در شرایطی که ایران دست دوستی خود را به سمت همسایگان دراز کرده و بر ثبات منطقه تأکید دارد، اکنون نوبت بغداد و اربیل است تا با پاسخ هوشمندانه و عبور از هیاهوی رسانه‌ای، حاکمیت خود را در برابر تهدیدات واقعی تقویت کنند.

انتهای پیام/ ۱۳۴