اهمیت مقاومت مردمی در شکست دشمنان
گروه حماسه و جهاد دفاعپرس ـ رحیم محمدی؛ آخرین روز شهریور ۱۳۵۹ واقعهای در ایران روی داد که هشت سال متوالی ادامه یافت؛ این واقعه که همان حمله نظامی ارتش بعث عراق به بخشهای متعددی از کشورمان از جمله فرودگاه مهرآباد تهران بود موجب شد تا ایران اسلامی هشت سال در جنگی ناخواسته و تحمیلی وارد شود که طی آن بیش از ۲۰۰ هزار نفر از رزمندگان کشورمان به شهادت رسیدند.
این حمله که با دستور مستقیم رئیس دولت بعث عراق در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ شروع شد به دنبال آن بود تا یک هفتهای تهران را فتح کند و در تهران به ایران سخن بپردازد؛ هر چند حمله ارتش بعث عراق به شهرهای غربی ایران در ابتدا با موفقیتهایی هم برای آنها به همراه داشت و توانستند بخشهایی از سرزمین ایران را اشغال و تصرف کنند ولی به تدریج با انسجام یافتن همکاریهای میان ارتش و سپاه و ورود نیروی مردمی بسیج به صحنه جنگ، تمام رویاهایی که دولت متخاصم بعث عراق برای خود بافته بود، به سرابی بیش تبدیل نشد.
آنها میخواستند سه روزه خرمشهر را گرفته و یک هفتهای در تهران مارش پیروزی بنوازند، فقط حدود ۴۰ روز پشت دروازههای خرمشهر ماندند و نتوانستند این شهر را به راحتی اشغال کنند، زیرا مقاومت مردمی و مدافعان وطن آنها را در رسیدن به اهدافشان ناکام گذاشتند و بدین ترتیب ماشین جنگی بعث عراق زمینگیر شد و حتی بعد از آن که خرمشهر را به اشغال خود در آوردند هم نتوانستند فراتر از این شهر بروند.
اگر چه شهرهای دیگری هم از کشورمان بویژه در غرب و بعضا شمال غرب کشور به اشغال درآمدند ولی در کل وسعت زیادی را نتوانستند تسخیر کنند و همانهایی را هم که اشغال کرده بودند بواسطه حملات رزمندگان سپاه و ارتش به تدریج مجبور به خارج شدن از آن مناطق شدند.
ارتش بعث عراق بر خلاف آنچه تصور میکرد به دلیل وجود شرایط غیر منسجم حاکم بر کشور میتواند به راحتی از مرزهای غربی عبور کرده و فاتح تهران شود وقتی با سد محکم مدافعان کشورمان مواجه شد به ناچار برای عبور از این سد و رسیدن به اهداف خود دست به سوی دولتهای منطقهای و فرا منطقهای دراز کرد و بدین ترتیب برابر آنچه اعلام شده بیش از ۸۰ کشور به صورت مستقیم و غیر مستقیم این دولت را پشتیبانی مالی، تسلیحاتی، اطلاعاتی، لجستیکی و دیپلماتیک میکردند تا بلکه بتواند نظام جمهوری اسلامی ایران را ساقط کند؛ بنابراین اگر چه به ظاهر با کشور عراق در حال جنگ بودیم ولی در حقیقت دولتهای با نظام غربی و شرقی از دولت بعث عراق حمایت میکردند ولی باز هم علی رغم تمام این حمایتها ایران نه تنها نگذاشت سرزمینی از کشورش در اشغال بماند بلکه در پایان این جنگ هشت ساله، کشوری که درخواست آتش بس و ترک مخاصمه و بازگشت به مرزهای بین المللی را داد، دولت عراق بود و این یعنی عراق و تمام حامیان آن مجبور به قبول شکست از مردم جمهوری اسلامی ایران شدند.
البته باید این نکته را هم مورد توجه قرار داد که در سالهای پایانی جنگ ایران نیاز مبرم به خرید تسلیحات نظامی پیدا کرد ولی به دلیل تحریمها نمیتوانست آزادانه هر آنچه نیاز دارد را به راحتی تهیه کند ولی با این وجود توانست عراق و ۸۰ کشور پشتیبان آن را وادار به قبول شکست کند و بدین ترتیب بعد از هشت سال قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل مورد پذیرش ایران و عراق قرار گرفت و جنگ خاتمه یافت.
اما امروز به دلیل پیشرفتهایی که جمهوری اسلامی بویژه در بخشهایی از صنعت دفاعی مانند موشکی داشته توانسته مقابل دو قدرت بزرگ نظامی منطقه و جهان ایستادگی کند و به اصطلاح «پا پس نگذارد»؛ آن زمان آمریکا به عنوان حامی و پشتیبان عراق مقابل جمهوری اسلامی ایران قرار داشت یعنی ایران با عراق و حامیان آن از جمله آمریکا میجنگید ولی امروز با توجه به افزایش سطح طراز قدرت جمهوری اسلامی ایران، ما با آمریکا و پشتیبانان آن از جمله برخی کشورهای عربی منطقه و اعضای ناتو در جنگ قرار دارد.
پس همان گونه که در آن مقطع، ایران با وجود تحریمها و کمبود تجهیزات، با تکیه بر ظرفیتهای داخلی و مقاومت مردمی توانست از تمامیت ارضی خود دفاع کند. امروز نیز همین منطق ادامه یافته است؛ پیشرفتهای صنعت دفاعی، بهویژه در حوزه موشکی، جایگاه ایران را از کشوری که روزگاری هدفی برای حمله قرار میگرفت، به قدرتی تبدیل کرده که در برابر قدرتهای بزرگ منطقهای و جهانی ایستادگی میکند لذا اتکا به توان داخلی و مقاومت مردمی، در برابر هرگونه فشار و تجاوز خارجی، راهبرد پیروزمندانهای بوده که هم در گذشته جواب داده و هم امروز ادامه دارد.
انتهای پیام/231
