وقتی سقوط خرمشهر معنای ایستادگی و مقاومت را از حافظه ایرانیان پاک نکرد
گروه استان‌های دفاع‌پرس- «پژمان گنجی‌پور»؛ چهارم آبان، یادآور روزی است که خرمشهر پس از هفته‌ها مقاومت به اشغال نیرو‌های متجاوز بعثی درآمد. شهری که مردم و مدافعانش در برابر ارتشی مجهز ایستادند و نام خود را با یکی از تلخ‌ترین و در عین حال ماندگارترین فصل‌های تاریخ معاصر ایران پیوند زدند. سقوط خرمشهر پایان مقاومت نبود؛ زخمی بر پیکر شهر بود که ماه‌ها بعد در سوم خرداد ۱۳۶۱ با آزادسازی آن التیام دیگری یافت.
دیروز که مدافعان خرمشهر از چهارم آبان ۱۳۵۹جانانه ایستادند تا در سوم خرداد ۱۳۶۱ آزادسازی این شهر مقاوم را رقم زدند امروز ما را به پرسشی در زمان حال می‌رسانند، اینکه آنها که دیروز برای دفاع از خرمشهر ایستادند، چه نسبتی با مدافعان امروز این سرزمین دارند؟ آیا فاصله میان آن روز‌ها و روزگار ما، چیزی از معنای ایستادن برای خانه، شهر و میهن کم کرده است؟
خرمشهر در چهارم آبان ۱۳۵۹ به اشغال درآمد، اما اراده بازپس‌گیری آن خاموش نشد و ۱۹ ماه بعد در سوم خرداد ۱۳۶۱، این شهر آزاد شد؛ فاصله‌ای که با مقاومت، فداکاری و هزینه‌های سنگین انسانی و مادی طی شد.
مدافعان امروز، هر کدام در جایگاه خود، ادامه‌دهندگان همان مسئولیتی هستند که روزگاری بر دوش مدافعان خرمشهر بود؛ پاسداری از سرزمینی که خانه میلیون‌ها انسان است. ارزش این پیوند تاریخی، تنها در یادآوری جنگ‌ها و نبرد‌ها نیست، بلکه در فهم معنای مسئولیت، حفظ جان انسان‌ها، دفاع از استقلال کشور و قدردانی از کسانی است که برای امنیت جامعه خطر می‌کنند.
چهارم آبان، روز یادآوری سقوط یک شهر است؛ اما سقوط خرمشهر نتوانست معنای ایستادگی و مقاومت را از حافظه ایرانیان پاک کند.
انتهای پیام/
