تقابل تحریم‌های بانکی و جان بیماران پروانه‌ای؛ واکاوی واقعیت‌ها و شایعات
گروه جامعه دفاع‌پرس: بیماران مبتلا به اپیدرمولیز بولوزا (EB) که در ایران به «کودکان پروانه‌ای» معروفند، هر روز برای بقا با چالش‌های هولناکی دست‌وپنج نرم می‌کنند. نیاز مبرم آنها به پانسمان‌ها و دارو‌های تخصصی وارداتی، در سایه تحریم‌های بین‌المللی به یک بحران خاموش تبدیل شده است. اگرچه ایالات متحده مدعی است که دارو و تجهیزات پزشکی را از تحریم‌ها معاف کرده است، اما واقعیت میدانی نشان می‌دهد که انسداد کانال‌های بانکی و تحریم‌های ثانویه، عملاً هرگونه معافیت بشردوستانه را بی‌معنا کرده است.
رنج پنهان کودکان پروانه‌ای و نیاز به تأمین مستمر
بیماری اپیدرمولیز بولوزا (EB) یک بیماری ژنتیکی نادر و دردناک است که در آن پوست و غشا‌های مخاطی به شدت شکننده بوده و با کوچک‌ترین اصطکاک یا تماس، دچار تاول و زخم می‌شوند. بیماران ایرانی برای جلوگیری از عفونت‌های کشنده و مدیریت درد، روزانه به ده‌ها قلم پانسمان تخصصی (مانند پانسمان‌های سیلیکونی و آنتی‌باکتریال)، دارو‌های مسکن قوی و مکمل‌های غذایی خاصی نیاز دارند که بخش عمده آنها در داخل تولید نمی‌شود و باید از اروپا یا آمریکا وارد شود. هزینه سرسام‌آور این اقلام و نوسانات ارزی، در کنار موانع وارداتی، زندگی این بیماران و خانواده‌هایشان را به لبه پرتگاه کشانده است.
تناقض تحریم‌های دارویی؛ از معافیت روی کاغذ تا انسداد بانکی
بر اساس قوانین «دفتر کنترل دارایی‌های خارجی آمریکا (OFAC) صادرات کالا‌ها و خدمات بشردوستانه، از جمله دارو، تجهیزات پزشکی و مواد غذایی به ایران دارای «مجوز عمومی (General License)» است و از نظر قانونی ممنوع نیست؛ اما واقعیت میدانی که وزارت بهداشت ایران، سازمان‌های مردم‌نهاد (NGOs) و نهاد‌های حقوق بشری بین‌المللی بار‌ها به آن اشاره کرده‌اند، چیزی فراتر از متن قوانین است.
مشکل اصلی، «تحریم‌های ثانویه» و انسداد ایران از سیستم بانکی جهانی (SWIFT) و فهرست سیاه FATF است. بانک‌های بزرگ اروپایی و واسطه‌های مالی در کشور‌های ثالث، حتی زمانی که محموله‌ای کاملاً بشردوستانه و معاف از تحریم باشد، به دلیل ترس از جریمه‌های سنگین آمریکا و ریسک‌های حقوقی، از پردازش تراکنش‌های مالی مربوط به ایران خودداری می‌کنند. این پدیده که از آن به عنوان «اثر سرریز تحریم‌ها» یاد می‌شود، عملاً راه تنفس را بر واردکنندگان دارو بسته است. البته حاکمیت در این زمینه وارد عمل شده و همه توان خود را برای کمک به بیماران پروانه‌ای به میدان آورده است؛ اخیرا رئیس کل دادگستری استان تهران از اختصاص اموال یک کشتی توقیف‌شده آمریکایی به تأمین هزینه‌های درمان بیماران پروانه‌ای خبر داده است.
همچنین «مجید حسین‌زاده» رئیس شعبه ۵۵ دادگاه امور بین‌الملل اخیرا با تشریح روند اجرای حکم پرونده دادخواهی ۷۷۱ بیمار پروانه‌ای علیه دولت آمریکا و واریز ۲ میلیارد تومان به حساب هر یک از بیماران پروانه‌ای، از توقیف نفتکش و فروش محموله نفت متعلق به آمریکا در سال ۱۴۰۲ خبر داد و گفت: وجه حاصل از فروش این محموله به حساب قوه قضاییه واریز و دستور‌های قضایی لازم برای توزیع آن صادر شده است.
قاضی مجید حسین زاده با تشریح روند رسیدگی و اجرای حکم این پرونده اظهار کرد: این پرونده با دادخواهی ۷۷۱ نفر از بیماران پروانه‌ای کشور و با پیگیری نهاد مردمی «خانه‌ای‌بی» علیه دولت آمریکا و مسئولان این کشور، با خواسته مطالبه خسارات مادی، معنوی و تنبیهی ناشی از اعمال تحریم‌های ظالمانه و غیرقانونی و ممانعت از دسترسی به پانسمان‌ها و اقلام دارویی تشکیل شد.
مسیر‌های واقعی تأمین دارو در شرایط محاصره بانکی
با تفاسیر فوق و اقدامات جنایتکارانه آمریکا در محاصره دریایی ایران، این پرسش مطرح می‌شود که داروی بیماران پروانه‌ای چگونه تأمین می‌شود؟ واقعیت این است که واردات این دارو‌ها از طریق مسیر‌های بسیار پیچیده، زمان‌بر و پرهزینه انجام می‌شود:
کانال‌های بشردوستانه خاص؛ استفاده از سازوکار‌هایی مانند «ترتیب تجارت بشردوستانه سوئیس» (SHTA) که با وجود راه‌اندازی، به دلیل بوروکراسی پیچیده و عدم استقبال کافی بانک‌های اروپایی، کارایی چندانی برای تمام بیماران نداشته است.
صرافی‌ها و واسطه‌های منطقه‌ای؛ انتقال ارز از طریق صرافی‌ها در کشور‌های همسایه با هزینه‌های گزاف که در نهایت قیمت تمام‌شده دارو را برای بیمار چندین برابر می‌کند.
تخصیص ارز‌های بلوکه‌شده؛ در موارد نادری که دولت‌ها اجازه دسترسی به بخش کوچکی از ارز‌های بلوکه‌شده (مانند ارز‌های آزاد شده از کره جنوبی یا عراق) را برای مصارف بشردوستانه می‌دهند، وزارت بهداشت ایران تلاش می‌کند سهمیه‌ای را به دارو‌های خاص و نادر اختصاص دهد.
بحران بیماران پروانه‌ای در ایران، ویترین تمام‌عیار تحریم‌های یک‌جانبه در مواجهه با حقوق اولیه بشر است. اگرچه ایالات متحده مدعی رعایت اصول بشردوستانه است؛ اما تا زمانی که مکانیزم‌های مالی مشخص، تضمین‌شده و بدون ریسک برای تجارت دارو و تجهیزات پزشکی با ایران ایجاد نشود، جان بیماران در خطر خواهد بود؛ در حقیقت آمریکا از طرفی ژست حمایت از مردم ایران را به خود می‌گیرد و از طرف دیگر به دنبال ضربه زدن به مردم ایران و بیمارانی است که حقیقتا هیچ گناهی ندارند و این اوج رذالت آمریکایی هاست.
والدین یکی از بیماران پروانه‌ای در این زمینه می‌گوید: ما حقیقتا در فشار هستیم و آمریکایی‌ها که مدعی حقوق بشر هستند چرا به جان انسان‌ها رحم نمی‌کنند. وی می‌افزاید: دولت آمریکا باید به قوانین بین المللی پایبند باشد و بیش از پیش افکار عمومی جهان را مشوش نکند؛ بیماران پروانه‌ای نیازمند کمک هستند و این موضوع باید در نظر گرفته شود.
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نشان داد که نه در گفتار بلکه در عمل حامی بیماران پروانه ای است و اقدام به توقیف کشتی آمریکایی و فروش آن و واریز پول ها به حساب بانک مرکزی برای حل مشکل بیماران پروانه ای گواهی آشکار از اقدامات بشر دوستانه پاسداران سبز پوش انقلاب اسلامی است.
ادعا‌های واهی آمریکایی‌ها درباره کمک به مردم ایران زمانی بهتر آشکار می‌شود که دشمنان عملا راه علاج بیماران را بسته‌اند و این موضوع کاملا در رفتار آمریکایی‌ها و متحدانش آشکار است. راه نجات کودکان پروانه‌ای، فشار سازمان‌های بین‌المللی مانند سازمان بهداشت جهانی (WHO) و صلیب سرخ بر ایالات متحده برای ایجاد «مسیر‌های مالی کاملاً ایزوله و تضمین‌شده» جهت واردات بی‌دغدغه دارو و پانسمان نهفته است. تا آن زمان، هر روز تأخیر در تأمین پانسمان، به معنای یک روز از رنج و درد برای فرشتگانی است که پوستی به نازکی بال پروانه دارند.
انتهای پیام/281
