رنج‌های دیده‌شده و رنج‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده؛ معیار دوگانه همدلی جهانی
گروه استان‌های دفاع‌پرس- «زهرا رزقی» کارشناس ارشد روابط بین‌الملل؛ در جهان امروز، رنج انسان‌ها فقط اتفاق نمی‌افتد؛ دیده می‌شود، روایت می‌شود و گاهی به نمادی جهانی تبدیل می‌شود. اما چرا بعضی رنج‌ها تا این اندازه دیده می‌شوند و بعضی دیگر، با وجود اهمیت انسانی‌شان، کمتر به چشم می‌آیند؟
یک مسئله ممکن است بار‌ها بازنشر شود، به زبان سیاست‌مداران راه پیدا کند و به معیاری برای قضاوت درباره یک کشور تبدیل شود. مسئله‌ای دیگر، با وجود ارتباط مستقیم با آموزش و آینده زنان، ممکن است کمتر از حلقه‌های رسانه‌ای فراتر برود و به موضوعی جهانی تبدیل شود.
شاید بخشی از پاسخ را بتوان در منطق شبکه‌ها پیدا کرد. در یک شبکه، همه گره‌ها قدرت یکسانی برای انتقال پیام ندارند. بعضی موضوعات به دلیل برخورداری از پشتوانه رسانه‌ای و پیوند با منافع سیاسی، سریع‌تر گسترش پیدا می‌کنند. در مقابل، بعضی مسائل در همان حلقه‌های محدود باقی می‌مانند و کمتر به مرکز توجه می‌رسند.
این یعنی آن‌چه بیشتر دیده می‌شود، لزوماً همان چیزی نیست که از نظر انسانی اهمیت بیشتری دارد. گاهی مسئله فقط خود رنج نیست؛ مسیری هم که روایت آن طی می‌کند، در میزان دیده‌شدنش نقش دارد.
در بحث حقوق زنان، این تفاوت اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. آیا همدلی جهانی واقعاً پاسخی به خود رنج انسان‌هاست، یا اینکه گاهی این سازوکار‌های رسانه‌ای و سیاسی‌اند که تعیین می‌کنند کدام رنج بیشتر دیده شود و کدام در حاشیه بماند؟
نمی‌توان از کرامت و حقوق زن سخن گفت، اما حق یادگیری و حضور اجتماعی او را نادیده گرفت. اگر این حقوق برای ما ارزشمندند، نباید اهمیتشان به این وابسته باشد که چقدر در رسانه‌ها بازتاب پیدا می‌کنند.
شاید آزمون واقعی همدلی همین‌جا باشد: آیا رنج انسان‌ها را به‌خاطر خودشان می‌بینیم، یا فقط زمانی به آنها توجه می‌کنیم که در قاب روایت‌های مطلوب برخی رسانه‌ها و جریان‌های فکری قرار بگیرند؟
حق آموزش دختران، پیش از آن‌که به موضوعی رسانه‌ای یا سیاسی تبدیل شود، حقی انسانی است؛ حقی که برای معتبر بودن و به‌رسمیت‌شناخته‌شدن، به تأیید هیچ قدرتی نیاز ندارد.
انتهای پیام/
