عطر یاس در دیار باران‌های نقره‌ای؛ هشت لاله در آغوش یک نسل

گروه استان‌های دفاع‌پرس- سمیه اقدامی؛ دوباره باران بارید؛ اما این بار، آسمانِ رشت و گیلان تنها قطره‌های نقره‌فام باران را بر سنگفرش شهر جاری نکرد، بلکه شهر باران‌های نقره‌ای، آیینه‌دار نزول هشت فرشته از تبار نور شد. هشت ستارهٔ هشت سال دفاع مقدس که خورشیدِ گمنامی‌شان در آسمان‌ها می‌درخشد و خاکِ زمینی‌مان به وجودِ پاکشان تبرک می‌جوید؛ درست به‌تأسی از مادر بی‌نشان‌شان، حضرت فاطمه زهرا (سلام‌الله‌علیها).

دستِ کوچک و گرمِ «فاطمه ملائک» را محکم‌تر در دستم می‌فشارم. دختر سه‌ساله‌ام خیره به رنگ‌های سرخ و سفید و سبز پرچمی شده که تابوت‌ها را در بر گرفته است. امشب در شامگاه پر از بغض و غرورِ ۱۷ آبان، در میدان شهدای ذهاب رشت، موجِ خروشان و مبعوث‌شده‌ی مردم گیلان دست‌به‌دست هم داده‌اند تا عطر بهشت را استشمام کنند. من اینجا، در میان این جمعیتِ بیدار ایستاده‌ام؛ مادری جوان از نسلِ پس از جنگ که نفس کشیدنش، آرامشش، هویتش و غرورِ ایستادنش را تا ابد وامدارِ خون‌های ریخته‌شده‌ای می‌داند که روزی از جنس آرزو بودند؛ مادری که طعم مادر بودن را چشیده و حالا با تمام وجود، گره خوردن این نگاه معصومِ سه‌ساله به تابوت‌های مطهر را تماشا می‌کند.

 

هشت شهید، با کوله‌باری از جوانی؛ از نوجوان ۱۷ ساله تا جوان ۲۸ ساله‌ای که می‌توانستند مثل هر جوانی بمانند، درس بخوانند، قد بکشند، دانشگاه بروند و از زیبایی‌های گذرای دنیا حظ ببرند؛ اما در کورانِ آتش و ایثار، درسِ دانشگاهِ اباعبدالله الحسین (علیه‌السلام) را برگزیدند و شاهراه کربلا را در شلمچه، جزیرهٔ مجنون،‌ام‌الرصاص و شرق دجله فتح کردند. فرزندانِ روح‌الله پس از چهار دهه غربت بازگشته‌اند و تابوت‌هایشان در هودجی مقدس از سه رنگِ جاودانهٔ پرچممان، بر دوش مردمان غیور و همیشه در صحنهٔ دیار میرزا تشییع می‌شود؛ مردمانی با بصیرت که با بیش از ۲۵۱ شب استقامت، خیابان‌داری و غیرت زینبی، نشان داده‌اند این خطّه هرگز سنگر ولایت را خالی نمی‌گذارد.

 

چشم که می‌چرخانم، هشت بهشتِ خدا را می‌بینم که بر روی دستانِ این مردم جابجا می‌شوند. هر بار که نگاهِ مادران داغ‌دیده را در میان جمعیت می‌بینم، دلم می‌لرزد. صدای اشک و ضجهٔ زنانی که سال‌هاست چشم‌انتظارِ پلاک و تکه‌ای استخوان‌اند، فضا را پر کرده است. چهرهٔ مادران، همسران، خواهران و دختران این سرزمین می‌درخشد؛ زنانی صبور که استوارتر از جنگل‌ها و کوه‌های سرسبز گیلان ایستاده‌اند. من به عنوان یک مادر، عمقِ این فراق را با استخوان و جانم درک می‌کنم؛ مگر داغِ فرزند، این جگرگوشه‌هایی که می‌توانستند دستِ مادرانشان را بگیرند، پایان دارد؟ 

چه ترکیب شگفت‌انگیزی از تاریخ و حضور! مشتی استخوان و پلاک، چگونه می‌تواند نسلی از پی نسلی دیگر را تکان دهد؟ کاروانِ این لاله‌ها، نسل‌های اول تا سوم را به درنگی عمیق در عهد و پیمان دیرین وا‌می‌دارد و نسل‌های چهارم، پنجم و ششم را با الفبای ناب ایثار، ولایت‌مداری و جهاد آشنا می‌کند. 

 

یکی از این کبوترانِ خونین‌بال بناست در حیاطِ پر از هیاهو و پاکِ مدرسه دخترانه گوهرشاد رشت آرام بگیرد تا هر روز، زنگِ کلاس ما با عطر گمنامی‌اش آغاز شود؛ دیگری در میان جوشش و تحرک جوانان در ورزشگاه عضدی رشت مأوا می‌گزیند تا یادآور پهلوانیِ واقعی باشد؛ و سومی در آغوش آرامش‌بخش بوستان ماکلوان فومن خاکسار زمین می‌شود تا تفرجگاهِ دل‌های عاشقان باشد.

 

نگاهم دوباره به فاطمه ملائک‌ام می‌افتد. دختری که در این عصرِ پرتوِ شهدا قد می‌کشد. مادرانِ این دیار، نه فقط در دفاع هشت‌ساله، بلکه در جنگ‌های ترکیبی و فرهنگی امروز نیز پیش‌قراول‌اند و با همان صلابت، فرزندان خود را برای پاسداری از حریم ولایت تا ظهور منجی عالم بشریت، مهدی موعود (ارواحنا فداه)، راهی میدان می‌کنند. 

 

امروز، در برابر این تابوت‌های آسمانی سر تعظیم فرود می‌آورم و دستِ فاطمه ملائک را بالا می‌آورم تا به این لاله‌های خوشنامِ سلام کند؛ شما رفتید تا آرامش، امنیت و هویت، سهمِ فردای فرزندان این سرزمین بماند؛ و ما ایستاده‌ایم تا راهتان نه در میان خاطره‌ها، که در متن زندگی و سرنوشتمان جاری و زنده بماند.

 

انتهای پیام/