اروپا در آستانه واگذاری رقابت تجاری به چین

بر اساس جدیدترین هشدار اتاق بازرگانی اتحادیه اروپا، تولیدکنندگان اروپایی ممکن است تا پایان این دهه به کلی از رقابت مستقیم با چین دست کشیده و برای بقا در بازار جهانی ناچار به ادغام در زنجیره‌های تامین این کشور شوند.
کد خبر: ۸۷۶۷۳۶
تاریخ انتشار: ۲۲ آبان ۱۴۰۵ - ۰۹:۰۰ - 13November 2026

گروه بین‌الملل دفاع‌پرس: بر اساس تازه‌ترین هشدار رئیس «اتاق بازرگانی اتحادیه اروپا در چین»، تولیدکنندگان اروپایی ممکن است تا پایان دهه جاری میلادی به کلی از تلاش برای رقابت مستقیم با رقبای سرسخت چینی خود دست بکشند. این روند نگران‌کننده که زنگ خطری جدی برای اقتصاد اروپا به شمار می‌رود، با سایه سنگین از دست رفتن گسترده مشاغل و بحران‌های عمیق ساختاری همراه شده است.

ماشین‌های برقی چینی

«ینس اسکلوند»، رئیس اتاق بازرگانی اتحادیه اروپا در چین و مدیرعامل عملیات شرکت کشتیرانی بزرگ «مرسک» در چین، تاکید کرد که شرکت‌های اروپایی مستقر در این کشور اکنون به این نتیجه رسیده‌اند که استراتژی سنتی ساخت چین برای چین دیگر پاسخگو نیست و جای خود را به رویکرد جدید ساخت چین برای جهان داده است. این تغییر رویکرد عملا به معنای پذیرش این واقعیت تلخ است که اگر اروپا نمی‌تواند رقیب خود را شکست دهد، ناچار است به زنجیره تأمین شرکت‌های چینی بپیوندد.

این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که کسری تجاری اتحادیه اروپا با چین به رقم بی‌سابقه یک میلیارد یورو در روز رسیده و موجی از محافظه‌کاری اقتصادی در پایتخت‌های اروپایی نظیر «بروکسل»، «برلین» و «پاریس» به راه افتاده است. گزارش اخیر «گلدمن ساکس» پیش‌بینی می‌کند که صادرات چین تا سال ۲۰۳۰، تولید ناخالص داخلی اتحادیه اروپا را تا ۰.۵ درصد و اقتصاد آلمان را تا ۰.۹ درصد کاهش خواهد دهد. اسکلوند با اشاره به این آمار هشدار داد: «اگر تجارت با چین ارزشی خلق نکند بلکه ارزش‌آفرینی را نابود سازد، کشور‌ها ناگزیر می‌پرسند اساسا چرا باید تجارت کنیم؟»

وی با ترسیم یک سناریوی روز قیامت هشدار داد که اگر تولید از کشور‌های اروپایی محو شود، پیامد‌های آن تنها از دست رفتن شغل نخواهد بود، بلکه به فروپاشی پایه مالیاتی دولت‌ها، بیکاری چندنسلی و سرسام‌آور شدن هزینه‌های مزایای اجتماعی می‌انجامد؛ امری که در نهایت می‌تواند اروپا را در تعیین سرنوشت خود ناتوان کند.

این تهدید وجودی هم‌اکنون صنایع کلیدی اروپا نظیر خودروسازی، صنایع شیمیایی و بخش انرژی‌های تجدیدپذیر را به‌شدت تحت تاثیر قرار داده است. صنعت خودروسازی آلمان از یک سو با افت شدید سودآوری در بازار چین و از سوی دیگر با رقابت ویرانگر شرکت‌های چینی نظیر «بی‌وای‌دی» در داخل خاک اروپا مواجه است. شرکت «ب‌ام‌و» نیز اخیرا از افت ۲۲ درصدی فروش خود در چین خبر داد و دومین هشدار سودآورانه خود را صادر کرد.

اسکلوند با انتقاد از اصطلاح «شوک چین ۲.۰»، تاکید کرد که تحولات کنونی نباید برای اروپا غافلگیرکننده باشند؛ چرا که اهداف پکن برای خوداتکایی و جایگزینی واردات طی ۳۰ سال گذشته و در قالب برنامه‌های پنج‌ساله مکررا اعلام و اجرا شده است. جدیدترین برنامه پنج‌ساله چین نیز بر حوزه‌های پیشرفته‌ای، چون هوش مصنوعی، رایانش کوانتومی، رباتیک، فناوری‌های سبز، زیست‌فناوری و ارتباطات نسل ششم تمرکز دارد. وی توضیح داد که برخلاف اروپا، وقتی تصمیمی در پکن گرفته می‌شود، یارانه‌ها و معافیت‌های مالیاتی مانند آبشار تا سطح شهر‌های کوچک و روستا‌ها جاری می‌شوند و مقامات با تمرکزی بی‌نظیر به اجرای اهداف می‌پردازند.

در همین حال، کارشناسان مرکز اصلاحات اروپا به دولت آلمان هشدار داده‌اند که به جای تحسین سیاست‌های پکن، باید با واقعیت‌های این استراتژی رو‌به‌رو شود. به گفته اسکلوند، در حالی که اروپا همواره بر پایه اصول حرکت کرده، چین متمرکز بر نتایج بوده و این امر اروپا را در مواجهه با زنجیره‌های تامین کارآمد و ارزی که ارزش آن حدود ۳۰ درصد کمتر از نرخ واقعی است، در گرد و غبار رقیب جا گذاشته است. وی همچنین دیدگاه برخی سیاستمداران را که تصور می‌کنند این کسری تجاری با افزایش صادرات اروپا جبران می‌شود، تنها یک خیال‌پردازی خواند.

به عنوان تنها راهکار باقی‌مانده، اتاق بازرگانی اتحادیه اروپا پیشنهاد می‌کند شرکت‌های اروپایی به جای عقب‌نشینی یا رقابت مستقیم، رویکرد همزیستی هوشمندانه را پیش بگیرند و خود را در عمق زنجیره‌های تامین چین تثبیت کنند تا امکان بقا و رقابت‌پذیری در بازار جهانی را حفظ نمایند. 

در نهایت، هشدار بی‌پرده اتاق بازرگانی اتحادیه اروپا حقیقتی تلخ، اما اجتناب‌ناپذیر را پیش روی رهبران اقتصادی اروپا می‌گذارد و یادآور می‌شود که عصر طلایی رقابت سنتی با چین به پایان رسیده است. اگر پایتخت‌های اروپایی بخواهند صرفا به اصول پیشین و سیاست‌های حمایتی دل خوش کنند، به زودی با پیامد‌های سهمگین شوک چین مواجه خواهند شد؛ پیامد‌هایی که از تخریب پایه صنعتی و فروپاشی نظام مالیاتی آغاز شده و به بیکاری چندنسلی ختم می‌شود. تنها مسیر باقی‌مانده برای اروپا، بازتعریف هوشمندانه مدل تجاری خود، پذیرش واقعیت جدید در زنجیره‌های تامین و حرکت از سیاست‌های آرمان‌گرایانه به سمت برنامه‌ریزی‌های نتیجه‌محور است، پیش از آنکه کنترل آینده اقتصادی خود را به طور کامل از دست بدهد.

انتهای پیام/ ۴۶۱

نظر شما
captcha
پربیننده ها
آخرین اخبار