فاطمه (س) و شهید؛ روضه‌های تک کلمه‌ای!
به گزارش دفاع‌پرس از خراسان رضوی، «غلامرضا بنی‌اسدی» پیشکسوت دفاع مقدس؛ نام‌گذاری «سالروز شهادت حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها به نام شهدای گمنام» خود اصلِ روضه است. روضه‌خوان نمی‌خواهد. دل می‌خواهد که بشود «فاطمیه شهدا» و دیده می‌خواهد که اگر می‌تواند نبارد! گاهی فکر می‌کنم می‌شود روضه یک کلمه‌ای خواند؟ می‌بینم شیعه کم ندارد که هر کدام یه کرم، برای یک عالم سفره کرامت پهن می‌کند. حسین، عباس، اصغر، اکبر، حبیب، مسلم و حتی «جون» همان غلامی که از خانه ابوذر راه باز کرد تا همراه حضرت حسین شود. تنها قصه کربلا نیست که حسن هم همست و علی نیز و رسول الله هم.
همه ائمه را یکان‌به‌یکان که بخوانیم به هزارگان‌های معرفت خواهیم رسید که شنیدن نامشان روضه شود و روزی اشک. در این میان اما یک نامِ ویژه است که تا همیشه روضه می‌شود، روضه غربت. درِ آتش‌گرفته هم خود روضه‌خوان نام فاطمه (س) است. سوزناک هم می‌خواند و سوزنده نیز. درو دیوار هم در این روضه‌خوانی هم آواز آتش‌اند.
«شهید» هم ادامه این روضه است تا قیامت به‌خصوص وقتی به کلمه «گمنام» غنی‌سازی شود. شهید گمان روضه‌ای است که باید با سلام خواند و با صلوات ماندگار کرد. به ویژه که امروز همه ایران و به ویژه مشهدالرضا به عطر حضور و تشییع شهدای گمنام، خوشبوتر از همیشه است. این‌ها شاهدان به شهادت شکوفاشده باور ایرانی به صراط مستقیم فاطمی هستند. همان «صراط الذین انعمت علیهم» که حساب ما را از همه عالم و ادم جدا می‌کند. «مغضوب علیهم» و البته «ظالین» که همواره در برابر ما هستند و خون‌های شکوفاشده ما از سر تیغ و تیر اینان است که همواره می‌جوشد.
روضه است نام فاطمه سلام‌الله‌علیها. روضه است نام شهید و ما روضه‌خوانان روضه‌فهمی هستیم که در کربلاهای مکرر تاریخ کنار حسین (ع) ایستاده و نسبت خود را با منهج فاطمی روشن کرده‌ایم. حرف دیروز و فصل دفاع نیست هم آن روزهای سرخ و هم این روزهای سبز ما بر مدار فاطمه زندگی می‌کنیم. پای حقیقت و ولایت می‌ایستیم. شهادت ما را از پا نمی‌اندازد که در ایستادنی دوباره مبعوث می‌کند.
این روزهای ایران شرح بسیط مبعوث شدن مکرر شهدا در جان ملت است. ما را می‌کشند و باز ما زنده‌تر در برابرشان ظاهر می‌شویم. و آنان در فهم این نامیرایی عاجزند. آنان نمی‌دانند فاطمه کیست و ما را با او چه نسبتی است و نمی‌فهمند «ولاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحْيَاء عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» یک حقیقت به تجربه درآمده ماست. باری، نام فاطمه روضه است، شهید روضه است. گمنامی و مزار ناپیدا، ذکر واقعیتی است که مصیبت انسانیت را تا قیامت امتداد می‌دهد. ما روضه‌خوانان فاطمه (س) ایم که صدای گریه ما تا آسمان هفتم می‌رسد.....
انتهای پیام/
