وداع فاطمی بیرجند با شهدای گمنام؛ اشک‌هایی که نام نمی‌شناسند اما دل می‌شناسد+ تصاویر و فیلم
گروه استان‌های دفاع‌پرس؛ «سحرنخعی» با وجود سرمای شدید هوا در بیرجند، مردم این شهر از همان دقایق نخستین، راهی میدان شهید آیت‌الله رئیسی شدند. سرمای هوا هیچ‌کدام را از آمدن منصرف نکرده بود؛ گویی دل‌هایشان گرم‌تر از آن بود که سرما بتواند کاری کند. هنگام ورود پیکر مطهر شهدای گمنام به مجلس وداع، گروه دمام‌زنی به رسم عزاداری ایام فاطمیه، فضای میدان را آکنده از نوای حزن‌آلود و حماسی کرد. صدای دمام‌ها که با نوحه‌های فاطمی در هم می‌آمیخت، گویی زبان حال مردمی بود که نمی‌دانستند با این میهمانان بی‌نام چگونه وداع کنند؛ با سکوت، با اشک، یا با نوای دمام.
فضای میدان، آمیخته با نوحه‌های فاطمی و روضه‌های شهادت بود. بلندگو‌ها صدای مداحی و سینه‌زنی را در تمام میدان می‌پیچاندند و جمعیت، هم‌نوا با آنها، فضایی را رقم زده بودند که بوی ایام فاطمیه و یاد شهدا را با هم داشت. پرچم‌های سیاه و سبز، دست‌نوشته‌های کودکان بر روی پارچه‌ها، صحنه‌ای را رقم زده بود که کمتر کسی می‌توانست بی‌تفاوت از کنارش بگذرد. برخی با عکس‌های شهدایشان آمده بودند، و برخی فقط با دل‌هایی که بی‌قرار بود.
چشمان پیرمردی که عصازنان آمده بود و در گوشه‌ای ایستاده بود، بی‌اختیار اشک می‌ریخت. جوانی که گوشه‌ای ایستاده بود و اشک می‌ریخت، مادری که کودکش را بر دوش داشت و زمزمه می‌کرد «سلام بر شهید»، و دختر نوجوانی که با چشمانی خیس، به تابوت‌ها خیره شده بود؛ همه و همه نشان از پیوندی عمیق داشت؛ پیوندی که نام نمی‌خواهد، دل می‌خواهد. گویی هر کسی به فراخور دل خود، با این شهدای گمنام حرف می‌زد. یکی برایشان از دغدغه‌هایش می‌گفت، یکی از آرزوهایش، و یکی فقط سکوت می‌کرد و اشک می‌ریخت.
آنچه بیش از همه به چشم می‌آمد، شکوه این وداع بود. وداعی که در آن، هیچ‌کس نام شهید را نمی‌دانست، اما همه می‌دانستند که اینها برای چه آمده‌اند و برای چه رفته‌اند. شهدایی که سال‌ها در گمنامی خفته بودند و امروز، میهمان شهر مردمانی شده بودند که قدرشان را می‌دانند. امشب، میدان شهید آیت‌الله رئیسی نه یک میدان، بلکه یک خانه بود؛ خانه‌ای که در آن، یک خانواده بزرگ با میهمانان عزیزش وداع می‌کرد. خانواده‌ای که نام شهدایش را نمی‌دانست، اما دل‌هایش را می‌شناخت.
خبرنگار: امشب چه حال و هوایی دارید؟ برای شهدایی که نامشان را نمی‌دانید، چه حسی دارید؟
«محمد امینی» پیرمرد سالخورده: من هشت سال دفاع مقدس را دیدم. رفقایم را از دست دادم. این شهدای گمنام، انگار همان رفقای من هستند که سال‌هاست منتظرشان بودم. نمی‌دانم اسمشان چیست، ولی می‌دانم که برای من و شما جانشان را دادند. امشب آمدم اینجا تا بگویم هنوز یادشان هستم. اینها غریبه نیستند؛ اینها رفقای گم‌شده من هستند که بعد از سال‌ها برگشته‌اند.
«رضا هنری» جوان دانشجو: راستش را بخواهید، وقتی خبر آمد که شهدای گمنام می‌آیند، فکر نمی‌کردم این‌قدر برایم مهم باشد. اما امشب که آمدم اینجا و این جمعیت را دیدم، بغض کردم. اینها غریبه نیستند؛ اینها جزئی از خانواده ما هستند. فقط اسمشان گمنام است، ولی دل‌هایشان برای ما آشناست. من فکر می‌کنم گمنامی این شهدا، خودش یک پیام است؛ پیامی که می‌گوید برای خدا و برای وطن، نام لازم نیست.
«زهراموسوی» جوان بسیجی: ما آمدیم اینجا تا بگوییم شهدا زنده‌اند. این وداع، وداع با جسم است، نه با راهشان. فردا تشییع می‌شود و ما باز هم می‌آییم. اینها رفتند، ولی راهشان ماند. ما هم باید همان راه را برویم. شهدای گمنام به ما یاد می‌دهند که گمنامی، هیچ‌وقت به معنای فراموشی نیست.
گفتنی است؛ مراسم تشییع این شهدای گمنام فردا (جمعه) هنزمان با سالروز شهادت حضرت زهرا (س) در بیرجند برگزار می‌شود. پس از مراسم تشییع، پیکر مطهر یکی از این شهدا در دادگستری بیرجند و پیکر شهید گمنام دیگر در دانشگاه فرهنگیان قاین به خاک سپرده خواهد شد.
حضور گسترده مردم در این مراسم وداع، نشان از آن دارد که هرچند نام این شهدا گمنام است، اما یاد و راهشان در دل‌های مردم این دیار همیشه زنده خواهد ماند. شهدایی که امشب آخرین شب میهمانی‌شان در بیرجند بود، فردا در آغوش خاک آرام می‌گیرند، اما در دل‌های مردم این شهر، همیشه زنده‌اند. وداع امشب، وداع با جسم بود؛ اما پیوندی که در این شب شکل گرفت، پیوندی است که هیچ خاک و هیچ سالی نمی‌تواند آن را از بین ببرد.
انتهای پیام/
